Door wonderschoon Cantabria naar Santander

Vrijdag, 11 maart 2022

Tjonge, wat vliegt de tijd! Volgende week ben ik alweer een maand on-the-road.. En ik ben flink opgeschoten. Vandaag kom ik aan in Santander. Net kwam ik een bordje voorbij dat het nog 511 kilometer is naar Santiago-de-Compostela. Dat schiet op! Misschien is het wat meer als ik de Camino-Primitivo loop. En ik moet er nog 90 kilometer bijtellen, omdat ik vanzelfsprekend naar Finistere wil. En dit keer ook naar Muxia.

Het was gezellig gisteren bij Pater Ernesto. Eerst kwam een vrijwilligster ons roepen om samen naar het museum te gaan, waar alles te vinden is over de projecten van de pater. En dat zijn er nogal wat. Hij heeft nogal wat reizen gemaakt, te voet, maar ook in een Landrover. Hele avonturen werden er verteld.

Lees bijgevoegde artikel maar eens: https://jakobsweg-kuestenweg.com/albergue-guemes/

Geweldige man, prachtig initiatief en niet alleen voor katholieken, protestanten, christenen. Nee, voor iedereen: moslims, boedhisten, atheïsten. Dat sprak mij wel aan. Iedereen is er welkom. Solidariteit is het woord.

’s Middags vertelde die vrijwilligster er van alles over. En ’s avonds tijdens de maaltijd kwam Ernesto nog van alles vertellen over zijn projecten, hoe het ontstaan was. Prachtig. Mooie man.

Het eten was heerlijk, soort pompoensoep vooraf. Daarna gerecht met aardappelen en vlees. Tja met geloop heb je eigenlijk altijd honger. Alles smaakt heerlijk. Maar met zo’n groep is het nog leuker. Leuke gesprekken, en uit vele landen: Spanje en ook Catalonia Duitsland, Tsjechië. En er werkten mensen uit Bolivia. De vrijwilligster was Baskisch, ze probeerde mij nog iets uit te leggen over Baskische grammatica.

Vanmorgen nog samen ontbijten, daarna ging iedereen zijn/haar weegs. Ik had op booking.com vanmorgen hostel in Santander geboekt. Xavier vond dat ik te veel betaalde voor stapelbed: € 23,- Hij zocht naar goedkopere albergues.

Iemand anders zei, dat dat waarschijnlijk moeilijk was in een stad als Santander. Dus de waarheid zal wel ergens in het midden liggen. Maar ik ga voor zekerheid de Gronze.com installeren, daar staan goedkopere albergues op. Die vaak niet op booking.com staan.

Ik volg de gele pijlen en zie op maps.me dat die anders loopt. Niet door de binnenlanden, maar helemaal langs de kust. Nou, daar heb ik wel zin in, zelfs al zijn dat meer kilometers. Vanmorgen werd er verteld dat er regen zou komen, dus de hoes had ik over rugzak gedaan en de regenjas aangetrokken. Helemaal niet nodig! Geen druppel!

Het weer striptease-dag. Laagje voor laagje werd het steeds minder met die kleren. De pijpen afgeritst, jas uit, trui uit.

Vandaag deed ik dat zoals het hoort, stoppen, rugzak af en trui uit of jas uit. Anders doe ik dat vaak lopend. Geen zin om te stoppen. Dan gaat eerst rechter hengsel af. Dan arm uit mouw, dan hoofd eruit. Rechter hengsel weer om. Linker hengsel los en dan zelfde ritueel links. En tegelijk doorlopen.

Thomas moest daar om lachen. Vooral als dat hoofd uit die trui moet is raar. Maar het kan. En doorlopen.

Ik kom in een dorpje, waar een kroegje open is. Er staan wat mannen koffie te drinken en te ouwehoeren. Dat doen ze graag onder het genot van een kopje koffie. Dat was me al eerder opgevallen. Koffie drinken is ’s morgens ook een sociaal gebeuren.

De koffie is lekkerder als die van vanmorgen, dat was denk ik filterkoffie. Nu een heerlijke café-con-leche.. Mmm, dat smaakt goed.

Afrekenen en weer verder. Het lijkt of het weer opklaart:stukjes blauw komen tevoorschijn, even later laat het zonnetje zich zien. Heerlijk!

En de route gaat langs de rand van de kliffen. Ik geniet. Wat een uitzicht! De golven hoor ik daar ver beneden bulderen tegen de rotsen. Blij dat ik hier ben en niet in het binnenland… Blij dat ik leef!

Ik vind het landschap van Cantabria toch wel erg mooi, weer anders dan Baskenland. Wat ruimer, grote dalen met mooie uitzichten. Zo heeft elke streek toch weer zijn eigen aardigheden. Ik geloof dat het ruime, de ruime blik mij aantrekt. Misschien mijn Friese roots? Het is wel iets wat vaak terugkomt. De ruime blik, ver voor me uit kunnen kijken. Weidsheid. Daar voel ik me lekker in. Dan ben in in mijn element.

Geen blokkades, iets wat mijn zicht belemmerd. Kilometers voor me uit kunnen kijken. Daar hou ik van.

Ik kom op het klif een Spaanse man tegen. Hij vraagt of ik op de hoogte ben van het nieuws, van Oekraïne, van de oorlog. Hij is er boos over “The whole world is fucked-up, first corona. Now this and now no more corona anymore. Strange!”

Hij zegt dat Nederland nog dichter bij Rusland ligt. Het is vast-en-zeker: wereldoorlog-3 is begonnen. En dit zal heel lang duren. We zijn het er over eens dat het niet alleen Putin is, maar dat de USA en de NAVO ook wel aan landje-pik hebben gedaan na het vallen van de muur. Niet gek dat Putin daar gefrustreerd over is. Maar ja, geen reden toch om Oekraïne binnen te vallen. Dat is gekkenwerk. Dat is gevaarlijk!

De man zegt dat hij naar het klif is gegaan om zijn hoofd leeg te maken, nou hij kwam nogal opgefokt over, beetje overspannen type.

Ik volg op NOS het nieuws ook wat, maar kan door dat gewandel er ook goed afstand van doen. Thuis zou dat moeilijker lukken denk ik. De televisie, internet, de krant.

Ik schaam mij een beetje dat ik op dag dat ik in Guernica was er geen aandacht aan heb gegeven: Guernica is bekend geworden door het schilderij van Picasso. Een anti-oorlog- schilderij. Hij schilderde over de verschrikkingen die daar plaatsvonden in de Spaanse Burgeroorlog in 1937. De Duitsers bombardeerden toen Guernica. Toen al! De tweede wereldoorlog was nog niet eens begonnen…Dat was in 1939. Een situatie die lijjkt op de brutale invasie van Rusland in Oekraïne.

Guernica van Picasso

We mogen bidden en hopen dat het niet is wat die man aan het klif zei: het begin van de derde wereldoorlog!

Vrienden van mij in Harderwijk hebben een actie op touw gezet en gaan persoonlijk Oekraïners halen en bij hen in de buurt huisvesten. Mooi om te zien wat voor initiatieven er worden genomen overal.

Mensen bieden van alles aan: matrassen, huisraad. Zodat de vluchtelingen uit Oekraïne een plekje krijgen. Mooi!

Nou, daar was ie weer: de afdwaal-hak-op-de-tak-associatie-pylger. Want er is meer dan de Camino. En je kunt jezelf zelfs niet als pylger afsluiten van alle ellende in de wereld. Maar wat er nu aan de hand is is toch wel heel ernstig.

Ik durf bijna niet in dit blog terug te keren naar de dag van vandaag. Naar de pylger, die met grote stappen en zeer goed gemutst over het klif stapt. Ergens stopt en op een steen gaat zitten. Schoenen uit, blote voeten lekker in de wind. Wind om die broeierige teentjes: heerlijk. En uitzicht op de zee, op Santander in de verte. Blauwe lucht, zonnetje.

De voetjes even luchten

Even appen met mijn lief, och die is aan het werk. Ze laat me nog even kletsen met een cliënt, die ik ook goed ken. Gezellig.

Even wat eten, dan weer verder. De sokken worden weer omgedraaid, binnenstebuiten, zodat die draadjes niet meer de teentjes, irriteren. Ik ben nogal gevoelig: lijk soms op de prinses op de erwt. Alleen ben ik dan een prinsje en de erwt zit in de Meindl-schoen.

Niet te hebben, au, au au! Maar toch maar doorlopen, wat moet je anders? Amputeren?

Nee, gewoon de schoenen even uit. Luchten. Even ander gevoel. Nou, dat is een uurtje later helemaal het geval: ik kom op een groot strand terecht en doe de schoenen en sokken weer uit. Op blote voeten langs de vloedlijn. Mmmmm, oh oh oh wat lekker! Cool cool cool, coolverfrissend sissend lekker, cool, cool, cool verfrissend coole voetjes….. Mmm..

Cool, cool, cool

Net van te voren had ik op Google-Maps gekeken hoe ver het nog was. Op Strava had ik 14 kilometer gelopen. Volgens Google moest ik nog vijf uur wandelen. Een kilometer of vijfentwintig! Ik moest er om lachen. Vijf uur lopen? Dat dacht ik niet. Dan pak ik wel een bus.

Misschien is er een andere optie. We zien wel. Geen beren op de weg zoeken die er niet zijn. Alles kumpt good! Mijn oud-collega May haar lijfspreuk!

Eerst maar genieten van al dat coole gevoel aan de voetjes en de gehavende teentjes. Tjonge wat is dit lekker. Genieten van het moment, wat er straks gebeurd dat zien we wel.

Zo slenter ik over het grote strand. Ik ben niet de enige. Ik haal een oude man in, ook al blootsvoets en de schoenen in zijn handen. Later nog een stel, ook met schoenen in de handen. Deze zee, deze Golf van Biskaje heeft een aantrekkingskracht op voetjes, en teentjes.

Ik slenter door tot ik bij een paar surfers kom, die zijn warming-up oefeningen aan het doen naast hun plank. Ik vraag hoe ik snelst in Santander kan komen. De jongen met het lange haar kan Engels. Hij wijst naar het dorp verderop. Daar moet ik de duin over en dan tot volgende dorp, Somo lopen. De haven opzoeken en daar vaart een boot naar Santander. “Thank you!” Ik ben blij opgelucht. Hoef geen vijf uur te lopen. En ook de bus niet te pakken..

Als ik de duin oversteek zie ik dat ik mijn voeten kan afspoelen bij een kraan. Handig! Voetjes wat afdrogen, schoenen aan en verder. Verder, maar niet zo ver vandaag. Lekker.. Er is markt op het pleintje achter de duin. Pylger is weer eens wat kwijtgeraakt. Ik heb ergens mijn nylon jas laten liggen en die ik voor ’s avonds zo lekker als ik het koud heb.

Ik zie zo’n kraam met kleren, maar het zijn van die nylon dingen zonder mouwen. Die trek ik echt niet aan, zo’n bodywarmer. De jongeman die er bij staat, een Ecuadoriaan vertelt dat hij vijftien jaar geleden in Nederland heeft gewoond. Hij heeft ook nog van die trainingsjacks, ik koop er een.

Nog wat fruit bij een andere kraam en verder. Een half uurtje later ben ik bij de haven van Somo. Er staan mensen te wachten. Nog vijf minuten, zegt een man, de boot heeft beetje vertraging.

De Duitse jongen, die bij Berlijnse Maria hoort en ook in Albergue sliep komt aangelopen met zijn rode rugzak. Ik kwam hem ook tegen in Bilbao.

Samen lopen we het bootje op, we gaan achterop lekker in het zonnetje zitten,, kletsen wat. Blijkt hij student Design te zijn, hij kent Rietveldacademie, maar vooral Design Academie in Eindhoven.

Hij heeft een project over Anne Frank gedaan. vertelt daar enthousiast over. Leuk als jongeren zo gedreven over iets vertellen, daar hou ik van.

Afscheid genomen van de jonge Duitse pilger toen we aanmeerden in Santander, hij heeft met Maria ergens anders een Albergue gevonden.

Om een uur ben ik al in het Hostel waar ik slaap, ik kan me inchecken. Lekker douchen, de stad even in. Daar kom ik Michael, de Tsjechische pelgrim tegen, die blijkt ook in hetzelfde Hostel te verblijven.

Ik loop nog een kerk binnen, Michael scoort er nog een stempel. Ik heb paspoort niet bij me, morgen misschien.

Er zijn verder nog wat Engelse meisjes, Franse fietsers en twee West-Vlaamse Belgen. Hele tijd zitten kletsen met die jongens. Ook wielerfans, hoe kan het ook anders. Mooi taaltje hebben ze. Ze zijn hier vier dagen op vakantie. Goedkope Ryanair-vlucht denk ik. Vanavond gaan ze op stap.

In de supermarkt hier beneden heb ik wat boodschapjes gedaan, er is een keuken, dus lekker hier eten.

Wel lekker, lekkere bank, stoeltjes. Relaxed. Jazz-muziek. Ik ben op mijn gemak. Houen zo!

Morgen zien we wel, ik denk tot Requejada. eigenlijk zou het een etappe zijn van 38,5 kilometer. Ja, dat doen we echt niet. Laten de die-hards dat maar doen als ze zin hebben. Ikke niet!

Tot morgen, bis morgen, bis merge, a demain, see you tomorrow, nos vemos mañana!!

Een gedachte over “Door wonderschoon Cantabria naar Santander

  1. WAt weer prachtige verhalen en vergezichten Andrys jongu!
    En do leerst it al !
    Meer genietsje en minder lange tochten!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s