Het Jacobspad Aken-Maastricht in de eerste herfstregen.

Het werd weer eens tijd voor een lange wandeling alleen. De meeste keren wandel ik de laatste tijd met Ans. De keren dat ik alleen loop is meestal in de buurt: de zogenaamde “rondjes-om-de-kerk”. En wandelen met zijn tweeën is toch anders, dat ervoer ik vandaag.

Ik stond vanmorgen vroeg op, ik had me voorgenomen om een stuk Jacobspad te gaan lopen van Aken in Duitsland naar Maastricht. De auto parkeerde ik op de P&R bij Maastricht-Noord. Met de trein van Arriva reisde ik naar Maastricht en met de bus naar Aachen.

Om half tien was ik daar, ik stapte uit, omdat ik dacht de Dom te zien. Dom, want het was niet de Dom. Toen ik er naar toe liep vond ik het al wat kleiner allemaal, het was de St-Jacobskerk! Volgens Pelgrims bestaat toeval niet en wordt de Pilger, the Pilgrim, de Pylger, de Pelgrim vaak persoonlijk geroepen door Jacobus.

Nou, dan was dit zo’n geval van roeping, maar het voelde toch meer als een vergissing….een klein beetje dom.

Dat bleek wel toen ik de voordeur van de kerk opende: Jacobus stond rechts bij een pilaar, maar de tussendeur was dicht. Geschlossen! Ook het huis ernaast, een Pastorie of Parochiehuis: alles was dicht.

Ik besloot om toch maar door te lopen naar de Dom. Na even zoeken vond ik die. De Dom, daar waren Ans en ik al eens geweest, ik geloof in 2016 toen we de Eifelsteig gingen lopen. De start was toen bij de Dom van Aken.

De Dom ligt er prachtig in een stukje oude stad. Van binnen is het ook heel mooi én dan heb ik de schatkamer nog niet eens gezien. Wat een pracht en praal. Ik durfde niet goed foto’s te nemen, want er zaten veel mensen te bidden.

Buiten is het ook fantastisch: wat die bouwmeesters toch konden vroeger.

Op een toilet sprak ik de verantwoordelijke man daar aan over de füssball-match van vanavond: Bayern München tegen Ajax Amsterdam. Hij was duidelijk niet zo voor Bayern en liet me een tatouage in zijn nek zien van een grote S.

Hij zei fan te zijn van Klaas-Jan Huntelaar, want die had lang gespeeld bij Schalke-03 en speelt nu weer bij Ajax.

Nou, we zien het wel vanavond, ik geloof dat Ajax niet veel kans maakt. En zoals een pessimistische fan van VVV zei in een schriftje in het Kapelke van Genooi in Venlo: “Bidden in nood, helpt geen kloot.”

Nou, dan maar hopen. Dat helpt soms ook…

Ik liep verder, het was al tien uur geweest en ik moest nog naar Maastricht. Nog de stad Aken uit en door de Limburgse heuvelen. Het schoot door me heen dat ik me eigenlijk niet zo goed had voorbeteid, ik had wel het boekje bij me, maar ik had niet echt gekeken hoe-en-wat. Geen gpx-bestanden, geen routebeschrijving op de mobiel. Nee, alleen boekje. Ik was blij toen ik zag dat er markering was. Van twee kanten: dus vanaf Maastricht én vanaf Aken naar Maastricht.

Dit gaat meestal anders, als ik met Ans ben, die er niet van houd om onvoorbereid op stap te gaan en alles op haar telefoon zet, waardoor zij ook meestal de “reisleidster” wordt. Ze heeft al eens aangegeven dit niet prettig te vinden.

Gek, dat iedereen op zijn wijze, op zijn eigen manier reist. De één heel voorbereid, de ander veel minder. 

Ik merk dat ik het vaak niet weet, maar al gaande toch de juiste richting neem en dan ook het doel bereik. Alleen soms met een omweg. Het onverwachte kan soms heel verrassend zijn, maar ook heel vermoeiend. En als ik met Ans loop, merk ik dat ik haar dit niet aan wil doen en ben ik al blij als ze alle gpx-en weet-ik-wat-voot bestandjes op haar mobiel heeft staan. Alleen krijgt ze daardoor wel die “reisleidster”-rol.  Ja, ja, het valt niet mee dat samen wandelen, haha……het is net samen leven…

Zo mijnerend loop ik de stad uit richting Lemiers. Ik lees dat vroeger de leprozen buiten de stad werden gezet, in de Middeleeuwen heette dat leprozenhuis: “Melaten”. Nu ligt het supermoderne academische ziekenhuis daar in de buurt.

Bij Meliers ga ik de grens over naar Nederland, een bruggetje over de Selzerbeek is de grensovergang.

Het miezerde de hele tijd wat, maar nu begint het toch door te regenen. Regenjas aan, capuchon op. Dat is minder. Mijn wereldje wordt dan steeds kleiner, doordat mijn blik vernauwd wordt door die capuchon waar ik zowel links als rechts tegenaan kijk. En het geluid: ik hoor het tikken van de regen en niet het geluid van het land.

Kortom: ik hou er niet van, zo in een coconnetje te zitten tijdens wandelen,  ik ben meer een mooi-weer-wandelaar.

L

Langs Vijlen, Partij, zelfs Gulpen en de Gulpenerberg loop ik. Ik ben de markering kwijt!

Ergens zie ik een Klooster, het Arnold Janssen-klooster, die naam ken ik van de Zusters uit Steijl en van een eerdere pelgrimstocht door Duitsland bij Goch en Kevelaer. Ik bel aan, ik zit verkeerd: de Zusters wonen er niet meer, het is nu een Verslavingskliniek. Toeval? Jacobus? Dat ik daar net moet aanbellen… Hoelang is het nu geleden? De Cruz de Ferro, de A-steen, die ik kwijt ben: nog maar drie jaar!

Met Google probeer ik in Wittem te komen. Daar kom ik zo tegen half drie aan: zeiknat, verkleumd ga ik eerst in een restaurantje zitten daar: opwarmen, soep en koffie en dan zien we wel verder.

Als ik weer opgewarmd ben reken ik af en ga naar de buren : het Redemptoristen Klooster. Deze had ik gisteren voor de zekerheid al gebeld én er is plaats. Ik vind het mooi geweest voor vandaag!

Advertisements

2 thoughts on “Het Jacobspad Aken-Maastricht in de eerste herfstregen.

  1. Mooi verhaal Andries! Leuk om een dergelijke route te lopen en bijzonder, schreef ik al op Fb, dat je nu bij de Redemptoristen bent! ! Een volgende keer misschien met miezerweer gewoon een hoed op zetten! Hielp bij ons prima! Mooi vervolg morgen

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s