Sint-Jabik! Finisterre aan het Wad!

De laatste dag alweer van onze Pelgrimsreis naar Sint Jacobiparochie, Santiago aan het Wad en Zwarte Haan, het Finisterre aan het Wad..

We waren vanmiddag aan het tellen en rekenen: in 30 wandeldagen zijn we dwars door Nederland aan het Wad aangekomen. Een prachtige wandelreis, die begon op 20 februari 2018 en dus eindigde op 3 juli 2018.

We vertrokken vanmorgen uit Franeker, om half acht liepen we al langs het Bolwerk van Franeker. Het duurde even voor we de stad uit waren, gelukkig niet al te vervelend: geen industrieterreinen en nieuwbouwwijken.

Over een boerenerf verlieten we echt Franeker richting Schalsum. Eerst moesten we nog een tunnel door onder een snelweg door. Alles is zo veranderd, ook in Frentsjer. De binnenstad herken ik nog, maar alles daarbuiten…

Via Schalsum lopen we naar Boer, een klein gehuchtje, waar ik nog een stempel haal bij de familie Kleefstra aan de Dongjumerweg. Een hele mooie!

Het weer is weer prachtig, wat meer bewolking en de wind is wat frisser. Maar prima om te wandelen. We schieten lekker door, het valt wel op dat de dorpen aan deze kant van Franeker veel verder van elkaar afliggen. We passeren veel aardappelvelden, velden vol graan, vol suikerbieten. Alles hier op grote schaal.

Ergens zien we een oude boer zijn aardappelplanten controleren, die hangen er wat slap bij door de droogte de afgelopen tijd. Wel valt op dat er bijna niet gesproeid wordt.

Na Ried, ook een leuk dorpje lopen we door naar Minnertsga. We realiseren ons dat onze wandel-pelgrims-reis er bijna op zit, want van Minnertsga naar Sint Jacobiparochie is het nog maar een klein stukje.

In Minnertsga lopen we per ongeluk de stempelpost voorbij. Omdat ik geen zin heb om kilometers terug te lopen besluit ik om bij de bakker een stempel of sticker te halen. Bij Bakker Plat krijg ik een mooie sticker. De vrouw van de bakker is heel geïnteresseerd en verbaasd dat iemand uit Limburg Fries spreekt…

Vandaag blijkt dat overal de horeca gesloten is, dus koffie zit er eventjes niet in, het waait ook te hard om het camping-gaz-stelletje te laten branden. Nou ja, afzien, vasten, soberheid en onthouding hoort ook bij de pelgrimstocht, dus rusten we uit op een bankje bij de Meinardskerk, een grote kerk met een heel aparte toren.

Omdat we in de schaduw zitten koelen we snel af. We besluiten door te gaan naar Sint Jacobiparochie. Onderweg zitten we nog te dobben met hoe we terug moeten reizen naar Franeker. Zwarte Haan kunnen we beter overslaan, want op en neer is ook nog meer dan 10 km. Op 9292.nl blijkt dat het nogal ingewikkeld is: vanaf Sint Jabik met belbus naar Sint Annaparochie, en over Leeuwarden naar Franeker. De vrouw van de bakker waarschuwde me al: “Do kinst it bêste gewoan werom rinne nei Frentsjer….” Nou, dat doen we maar niet.

We lopen de laatste kilometers van ons Santiago-aan-het-Wad-pad. Van Minnertsga laten ze ons nog een stukje omlopen. Maar om kwart over elf zijn we dan in Sint-Jabik.

Net zoals de binnenkomst in Santiago de Compostela is ook deze binnenkomst in Sint Jabik aan het Wad een soort anti-climax. Bij de Jacobus-Hoeve, waar we behalve de stempel ook graag koffie willen, blijkt niemand te zijn.

Er komt wel een man aanlopen, die blijkt de sleutel van de Groate Kerk bij zich te hebben. Hij laat ons daar binnen en we bekijken de tentoonstelling die het Genootschap van Jacobus en het Jabikspaad gemaakt heeft n.a.v. de activiteiten op 25 juli a.s.

M

Mijnheer blijkt in de organisatie te zitten en zelf ook als pelgrim naar Santiago te zijn gelopen in 1994.

Hij woont in Franeker! Ik vraag hem of we mee mogen rijden. Dat kan! Ondertussen is de mevrouw van de Jacobus-Hoeve ook weer daar. We drinken er nog koffie, we krijgen onze laatste stempels en gaan met mijnheer in de auto naar Frentsjer.

Hij zet ons af bij de SVR-Camping. Daar breken we de tent snel af. Als we onderweg zijn richting Leeuwarden, hebben we het er over, dat het eigenlijk een anti-climax was die binnenkomst in Sint-Jabik. Doordat er eerst niemand was op de Jacobus-Hoeve en we die mijnheer tegenkwamen, hebben we niet rustig de binnenkomst kunnen bespreken, vieren….ook Zwarte Haan niet gezien, geen leuke afsluiting zo….

We besluiten om nog naar Zwarte Haan, het Finisterre van het Wad te gaan. We kijken nog even op de dijk. Het waait er hard, ondanks het zonnetje is het gewoon koud op de dijk.

We sluiten onze reis af in het Restaurant daar, we drinken en eten nog wat, ik scoor nu echt mijn laatste stempels en we gaan nu echt huiswaarts.

Ergens tussen Zwarte Haan en Nij Althoena staat tussen de velden met aardappelen, graan een reuzenrad. Deze staat er i.v.m. de Eschertentoonstelling in Leeuwarden. Kunstenaars hebben in het graan figuren gemaakt die je vanuit het reuzenrad kan bekijken. Nou, dat wordt onze afsluiting! Niks geen anti-climax! Maar climax! Kijk maar eens…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s