Op een mooie Pinksterdag…

Vanmorgen stonden we vroeg op, om negen uur hadden we de Slaapkoets geparkeerd op het stationnetje van Mantgum. Daar rijdt het boemeltje van Leeuwarden naar Sneek en/of Stavoren.

In Leeuwarden hadden we nog tijd om een sterke cappuchino te kopen in de Kiosk aldaar. Daarna pakten we de trein naar Akkrum. Gisteren had ik daar al een stempel gehaald bij Hotel Goerres. Dus we konden zo doorlopen vanmorgen.

Eerste Pinksterdag in Akkrum om tien uur, er was nog niet veel te beleven, alles nog dicht. Alleen toen we langs de kerk liepen hoorden we het orgel en later mensen zingen. Echt een zondagmorgen….

We lopen door, we worden bij de brug nog begroet door de brugwachter, die nog niet zo veel te doen heeft blijkbaar.

We lopen verder richting Jirnsum. Het weer is echt heerlijk, toen we vertrokken hing er nog wat mist. Nu we aan de wandel zijn, breekt de zon er door. De uitzichten zijn prachtig: fluitekruid in de berm, pas gemaaide grasvelden, koeien, oude kop-hals-romp-boerderijen.. En dan die stalende blauwe lucht erboven.

It Jabikspaad yn Fryslân, prachtig! We genieten van de ruimte om ons heen, de uitzichten, de geluiden.

We gaan het Prinses Margrietkanaal over, een hoge brug. Even een klein heuveltje over, voor de rest is het zo vlak als wat.

In Jirnsum staat een monument dat de samensmelting tussen de oost- en de westroute symboliseert: “de Jirnsummer Moeting”.

In het dorp zoek ik nog naar een plek waar ik een stempel kan krijgen. Ik heb een blaadje van vier jaar geleden, dus ik ben bang dat het verouderd is. Niemand thuis. We lopen door en proberen het verderop op nummer 16 nog eens. Het blijkt een Natuurkampeerplaats te zijn: “Kamperen in de Boomgaard”. De eigenaresse blijkt een leuke vrouw te zijn, ze heeft wel geen officiële Jabiksstempel, maar geeft ons een van de Natuurcamping. Ook nodigt ze ons uit om een kopje koffie te drinken op de camping. “Daarachter staat wel een picknicktafel, ik breng jullie zo de koffie…”

Ze komt terug met de stempel, een dienblad met koffie en koek. We worden echt verwend. We bedanken haar en omdat ze er niets voor wil hebben, gooien we wat in de pot bij de fruitschuur, waar ze jam enz. verkoopt en waar de kinderen met regenweer kunnen spelen.

Wat een verschil met de boerencamping waar wij twee nachten hadden geslapen, daar moest je zelf toiletpapier meenemen, 50 cent voor douchen, 20 cent voor warm water en verder niks. Geen recreatieruimte, geen magnetron, niks. Hier in Jirnsum hebben ze er een prachtplek van gemaakt!

En een super gastvrije eigenaresse, zo kan het ook!

We doen de rugzak weer op en wandelen verder richting Raerd, we wandelen veel langs de weg. Gelukkig is het nog niet druk, zo nu en dan komt er een fietser voorbij. Wat opvalt is, dat hier de fietsers je wel “Goedendag” of “Hoi” zeggen. Dat is op veel andere plaatsen vaak anders…

Raerd lopen we door, na het dorp zien we een soort bosje. Het blijkt de voormalige Jongema-State te zijn. Alleen de poort staat er nog. Het is een beetje spookachtig, want in de bomen zitten honderden roeken te krijsen.

Een apart sfeertje daar. Waar vroeger de State heeft gestaan staan nu kunstwerken, maar de bomen staan er nog.

Als we doorlopen komen we op de oude weg naar Sneek, ik moet denken aan vroeger. We waren verhuisd van Gaasterland naar de grote stad Leeuwarden. En in de weekends en met feestdagen gingen we vaak terug naar Nijemirdum, waar mijn pake en beppe nog woonden.

Mijn vader reed dan altijd langs deze weg en mopperde vaak dat het zo’n rotweg was met al die bochten en bomen…

Ik herken de plekken en schiet vol. Hoelang geleden, 52 of 53 jaar?

De tijd is omgevlogen, toen zat dat jongetje van tien achter in de auto, nu loopt hier een man van 62 met een rode rugzak en een stok. En met Ans, die ook ziet waarom ik me hier zo lekker voel…

In Easterwierrum nemen we pauze. Op een bankje eten we onze boterhammen en drinken wat. Ook hier is er niemand thuis op het stempeladres. Dat zal lastig zijn met Pinksteren.

Het laatste stukje naar Mantgum is wel het hoogtepunt van de dag. We lopen een stukje over een oud kerkpad over de weilanden. Daar staan verschillende bruggetjes, waar we overheen moeten.

Verderop moeten we nog over een schrikdraad heen, want er lopen koeien. Dan komen we bij de oude toren van de voormalige Sint-Nicolaaskerk. Er omheen de graven, net zoals in mijn geboortedorp. Er liggen hier zelfs oude graven uit 1300.

V

Om twee uur kwamen we aan in Mantgum, daar lukte het jammer genoeg niet om een stempel te bemachtigen. Alles dicht!

Nou, dan is dat voor deze week de laatste keer dat we op het Jabikspaad wandelen, waarschijnlijk weer wandelen we na onze vakantie verder, in juli.

Nu zit het er even op, we hebben weer een fantastische wandelweek achter de rug, het ging heerlijk zo met de auto, onze Volks-slaapkoets. Een goede nachtrust is ook veel waard als je langer aan de wandel bent.

Ben dan ook benieuwd hoe ons het kamperen in de vakantie bevalt….

Tot dan, na de vakantie…oan sjens in Sint-Jabik!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s