Mijmeren

Frank en ik zijn net terug uit Zwolle. We hebben echt geweldige dagen gehad. Heerlijk om zo met mijn zoon een paar dagen op te trekken.

Al wandelend hou je hele gesprekken, het verleden, het nu en de toekomst komen aan bod. Niet te zwaar, nee we praten zoals we lopen: lichtvoetig!

Want dat is wel apart, vader en zoon hebben dezelfde loop, dezelfde manier van lopen. Allebei zogenaamde “teengangers”, we wikkelen allebei de voeten net iets anders af, waardoor het lijkt of we op onze tenen lopen. Ik heb er geen last van, maar ik merk dat Frank, omdat hij ongetraind is er meer last van krijgt. Vooral ‘s middags als we lang hebben gelopen, dan heeft hij last o.a. van zijn hamstring.

Maar zo huppelen wij met zijn tweeën het IJsselpad over, soms pratend, soms zwijgend.

Soms rusten we op een bankje, eten daar de meegenomen krentenbollen en chocolademelk.

Kletsen we over vroeger of over wat voor vogel daar vliegt of welke kerktoren daar in de verte ligt.

Zwolle is voor ons beiden een verhaal apart, het is niet alleen de Hanzestad.

Frank wil graag alles zien, waar zijn moeder en ik gewoond hebben, waar we naar school gingen en waar de kroeg was. Hoe oud ik toen was.

Zo reden en liepen we vandaag door Zwolle. Gisteravond waren we nog naar de Agnietenberg gegaan naar het kerkhof waar mijn Oom Jan en Tante Tett begraven liggen. We moesten echt zoeken op dat gigantisch grote kerkhof. Maar we vonden het graf, we pootten de plantjes in de grond.

En praatten over die lieve doden.

Een prachtig kerkhof, met mooie oude bomen, oude graven. Als we vertrekken zien we een monument staan van Thomas à Kempis, een middeleeuwse augustijner kanunnik, kopiïst, schrijver en mysticus. (1380-1471)

Er is hier vroeger een kloosterkerk geweest waar Thomas à Kempis na zijn dood werd begraven.

Kerk en klooster werden bij de Reformatie verwoest, maar de begraafplaats werd niet ontruimd.

We lagen gisteravond al op tijd erin, op Camping Vecht&Zo, een heerlijk kleine camping, met een heel vriendelijke eigenaar, Dick Meusen.

Ook weer zo’n plek om weer eens naar terug te gaan!

Vanmorgen waren we al vroeg wakker, Frank stond al om half zeven op de dijk bij de Vecht!

Ik stond wat later op, we ontbeten, dronken koffie en vertrokken op tijd naar Zwolle. De auto geparkeerd bij Hedon. Daar was ik vroeger wel naar concerten geweest. Maar het bleek een heel nieuw gebouw te zijn. Niet de ouwe Hedon dus. Een tegenvaller was ook dat het borstbeeld van de bekende Zwolse Rock’nRoll-artiest Herman Brood (1946-2001) er niet meer stond.

Zo zie je maar dat alles vergankelijk is, zelfs eeuwige roem….

Het was knus en gezellig in “Zwolle zonder Dolle”, er was een grote markt met veel fris fruit, groenten, vis en nog veel meer. Aan de andere kant van de kerk de stoffenmarkt, dat wist ik nog, dat was er in 1982 ook al.

Om onze Pelgrimsreis richting Fryslân goed af te sluiten bezochten we nog Museum De Fundatie, waar nog tot juni dit jaar het werk van de Duitser Neo Rauch te bewonderen is.

Ik was er voor de tweede keer, maar zag weer allemaal nieuwe details. Echt prachtig werk. Ook Frank vond het heel mooi.

We raakten nog aan de praat met een suppoost. Ik vroeg of hij zich niet verveelde en kreeg toen een heel mooi verhaal te horen, over een zzp-er, die kunstacademie had gedaan en nu als suppoost bijverdiende en in het Museum heel veel inspiratie kreeg. Ook vertelde hij ons nog van alles over Neo Rauch, waardoor zijn werk beter te begrijpen is.

Leuke vent die suppoost!

Na De Fundatie keken we nog even binnen bij het tegenovergelegen Herman Brood-museum.

Dat was wel leuk om die oude videobeelden uit de zeventiger en tachtiger jaren te zien, de strips die Herman maakte vind ik ook mooi, maar de andere werken spreken mij niet aan. Ik denk dat vooral zijn Manager er aan verdiend.

Zo kwam er een einde aan deze etappe, Frank en ik zijn beiden weer thuis. De was staat weer aan, de Caddy-Koets uitgepakt.

Over een paar weken wandel ik verder richting Hanzestad Kampen, daarna naar Hasselt.

En dan zitten we al op het Jabikspaad. Ik verheug me er op. Sint Jabik komt in zicht én natuurlijk Zwarte Haan.

Geen Santiago zonder Finistere, geen Sint Jabik zonder Zwarte Haan!

Doei!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s