Niet Roomscher als de Paus…

‘s Avonds in de trein hebben we het er over, dat het heel vervelend om uit de stad te lopen, door de industrieterreinen, nieuwbouwwijken en lopen langs provinciale wegen. We besluiten een klein stukje over te slaan. In plaats van in Sittard te vertrekken, gaan we naar Susteren, waar ook een station is. We zijn tenslotte niet Roomser als de Paus… Het wandelen moet wel leuk blijven, waarom zouden we kilometers op plaatsen gaar wandelen, waar we dat eigenlijk niet willen. Enne: iemand met Protestantse roots kan echt niet Roomscher worden dan de Paus….

De auto zetten we neer op ons einddoel voor vandaag: Ittervoort. Vanaf daar reizen we met de bus naar Roermond en met Arriva naar Susteren. Weer een logistieke onderneming….

In Susteren blijkt het adres voor de stempel niet te kloppen en halen we in Zorgcentrum Vastrada, vlak naast de Kerk een stempel. De receptioniste helpt ons, maakt er sticker van als blijkt dat de stempelinkt bijna op is. Ze laat ons foto’s zien van een familielid,, die ook naar SdC is gewandeld. Ja, zo raak je echt aan de praat met mensen en blijkt iedereen wel een Pelgrim in zijn kennissenkring te hebben.

We kunnen vandaag niet meer het Pieterpad volgen, want dat loopt richting Roermond. Wij gaan vandaag richting Maaseik in België en dan naar Thorn en Ittervoort.

Soms komen we onderweg nog markering tegen van het Pelgrimspad, maar als je geen beschrijving hebt raak je dat zo weer kwijt. Gelukkig loopt de route bijna net zo als de Kennedymars tegen de richting in) en komen we via Dieteren, Oud Roosteren, Roosteren in Maaseik. De dorpen lijken bijna aan elkaar vast te liggen, voor we het weten zien we Maaseik in de verte aan de andere kant van de Maas liggen.

In Roosteren is een Jacobus-de- Meerdere-kerk, waar we de mevrouw bellen voor een stempel. Ze geeft ons nog een rondleiding en ik maak wat foto’s van een beeld van Jacobus. Ook is er een mooi glas-in-loodraam met Jacobus.

Rond de middag zijn we in Maaseik waar we op een bankje op het grote plein onze boterhammen en thee nuttigen. De wind is nogal koud, maar in het zonnetje is het goed vol te houden. Op de plek waar eigenlijk de Refuge is, Refuge Ter Engelen scoren we een stempel, de receptioniste vertelt dat de Refuge op last van de brandweer helaas heeft moeten sluiten. Ze is er zichtbaar niet blij mee. Maar een stempel geeft ze nog wel!

De route gaat via Aldeneik, waar een Kapel staat gewijd aan Willibrord. Die zou daar een put hebben geslagen waar oorspronkelijk een bron aan de Germaanse God Wodan was gewijd.

Zo kreeg vaker een heidense plek een christelijke betekenis, dat zag ik eerder in Duitsland in de buurt van Gogh en Kevelaer.

Jammer dat de put nu vervuild is, er lag zelfs een vuilniszak in…..

Via Ophoven, Geistingen en Kessenich wandelden we soms langs De Maas, waar de wind koud waaide. In een Café, genaamd “den Scheijven Dörpel” dronken we een koffie en at ik een goulashsoep. Buiten gekomen gelijk geïnspecteerd of de Dörpel (drempel) scheef was en inderdaad was de hardstenen drempel gebroken en dus scheef.

In Kessenich rusten we even uit in de kerk, die stond open, zoals het eigenlijk hoort. Zodat die arme pelgrim, die arme sloebers ook even konden rusten en opwarmen van hun lange reis. Jammer dat het vaak niet meer gaat, omdat anders alles wat van waarde uit die kerken wordt gestolen. Jammer….

In Thorn vroegen we in de Stiftskerk om een stempel, maar deze was er niet. De mevrouw die er zat belde met iemand, die verwees ons naar de Deken. Maar helaas was die niet thuis.

Bij het Museum kregen we een stempel van een aardig mevrouw, die vertelde dat er op dit moment een Tentoonstelling is over “Genesinge en Troost” Kunstenaar Sarah van der Boel onderzoekt levensvragen van mensen op hun pelgrimstocht. Wat is de weg die ze bewandelen? Wat zijn hun dromen en verwachtingen? De kunstenaar liet zich inspireren door Onze-Lieve-Vrouwe-van-Loreto in de Kapel onder de Linden in Thorn.

De mevrouw van het Museum vertelt dat het de moeite waard is om hiervoor een stukje om te lopen richting Ittervoort. We zijn we er nog langs gelopen en het was echt de moeite waard, echt een prachtige Kapel, “de Kapel onder de Linden”.

Tegen vier uur kwamen we aan in Ittersvoort, moe van drie dagen wandelen door het Limburgse land. Nog een klein stukje dan wandelen we Limburg alweer uit. Nog een lange etappe en dan zijn we in Brabant.

Eerst nog een Limburgse etappe, van Ittervoort naar Weert, daarna gaan we gauw genoeg de grens over richting Brabant.

Dat wordt nog wat, want Brabantse nachten zijn lang, dus de dagen zijn kort….. en er moeten wel kilometers gemaakt worden…..

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s