Tot slot, de ultieme Camino-ervaring

In de Refuge van de Zusters van Madeleine, zoals ik het maar noem, werkte een hospitalero van de Franse Saint-Jacques-vereniging. Ze zag ons gisteravond aan komen lopen met de rugzakken en kwam meteen naar buiten. Ze waren op dat moment aan het eten..

Hoe het precies in elkaar zit weet ik niet, maar Ans en ik werden ondergebracht op de slaapzaal met nog een Vlaams echtpaar en twee Franse mannen..

De Vlaamse mevrouw begon direct te kletsen, ze vertelde dat ze vorig jaar de Camino naar Santiago de Compostela hadden gelopen (gestapt) vanaf Sint-Nicolaas in België. Ze hadden er drie maanden over gedaan.

Nu waren haar man en zij op het Pelgrimspad aan het fietsen. Ze hadden blijkbaar de hele dag gefietst, want ze bleven boven op de bedden liggen, het was ondertussen half negen.

Het was ons te vroeg om al het bed in te gaan, we gingen nog beneden wat stokbrood met “tonijn in mayonaise met groenten uit blik” eten, de ontdekking van deze wandeldagen in La France.

In de keuken, waar wat tafels stonden kon je zelf koken en gebruik maken van koffieapparaat, magnetron.

Er zaten twee jonge meiden, maar die kakelen zo hard in het Frans, dat we na een half uur ook maar besloten naar bed te gaan.

Nou, het slapen lukte mij goed, weer een ouderwets Camino-gevoel, zo met zijn allen op de slaapzaal. Het Vlaamse echtpaar lag rechts van mij,

mijn lief naast me, naast haar een oude bebaarde man en daar weer naast een andere Fransman.

Ans had vannacht bijna geen oog dicht gedaan, de Vlaming, de Fries naast haar en de Franse Snotgurg hadden alle drie flink gesnurkt, maar ze was vooral wakker gebleven door de snot, keel en scheetgeluiden van Snotgurg (genoemd naar Kabouter-verhaal van Rien Poortvliet).

Ik was lekker uitgeslapen vanmorgen, mijn lief dus niet.

Het ontbijt bestond uit koffie, brood en vooral jam. Het bleek dat er nog meer gasten waren, twee Duitsers. Maar die kwamen uit andere slaapvertrekken.

Nadat we geld in de bus hadden gedaan, het is donativo, zetten we de rugzakken voor de laatst op de rug, wensten we iedereen nog Bon Chemin en Buen Camino. Nog een stukje lopen naar de auto, die bij de Camping stond en daarna zo’n 650 km rijden door het Franse, Belgische en Limburgse land.

Onderweg fantaseerden we erover dat we eigenlijk een stuk van Assisi-route gelopen hebben. Een optie zou kunnen zijn om deze route nog te vervolgen richting Italië. Dat klinkt toch wel aantrekkelijk. Ik ga me er eens over laten informeren, ook omdat de boodschap van de Franciscanen heel sympathiek vindt.

Ook wandelen in Italië spreekt ons aan, als het niet in een te hete periode is.

Een groot gedeelte van onze reis vermeden we de tolwegen, toch ging het vlot: om half vijf waren we thuis, vanavond weer lekker slapen in ons eigen bedje: en dromen van prachtige wandeltochten door prachtige landschappen.

Tot de volgende wandel- en/of pelgrimstocht!

One thought on “Tot slot, de ultieme Camino-ervaring

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s