Laatste loodjes wegen altijd zwaar

Vannacht sliepen we heerlijk in onze Mobile-Home, een lekker bedje in een piepklein slaapkamertje. Echt een soort tiny house, maar dan met superdunne wandjes en met bloemetjesgordijnen. Maar om zo een avond en nacht in door te brengen is prima. Helemaal toen we buiten hoorden stormen en regenen.

We maakten een lekker ontbijtje met een gekookt ei erbij en yoghurt. Nadat we de boel hadden ingepakt en de Mobile-Home netjes hadden achtergelaten vertrokken we.

Met de regen hoezen om de rugzak en de regenjassen aan, want het regende pijpenstelen. Al gauw vonden we de GR-131, het bleek ook de route naar Assisi te zijn aan gegeven met oranje bordjes met een ‘T’ erop. Als de weg naar links gaat staat er op de linkerkant van de ‘T’ een wit duifje, bij rechts aan de rechterkant en als je rechtdoor gaat in het midden.

Toen we gisteren voor Glux-en-Glenne bij een kruispunt stonden, zagen we de route naar Assisi al afdraaien richting Saint-Prix. Vanaf daar is die zo naar Saint-Léger-sous-Beuvray gegaan en nu loopt hij gelijk met de GR-131.

We worden wat mismoedig van die regen, het doet ons denken aan die laatste dag in Ierland, toen we het bijltje erbij neergooiden en verder gingen wandelen in warmere en drogere streken, ook al in La France.

Maar vandaag hebben we hier dus ook zo’n dag. Gelukkig zijn het niet veel kilometers naar Autun, zo’n twintig, vijfentwintig kilometer. Op Google-maps zie je dat we de Morvan verlaten en dat het vlak is voor Autun.

En vanmiddag zal het opklaren, dan zal de zon gaan schijnen volgens de weersverwachting. Dat wordt een gemakkelijk dagje, met waarschijnlijk lijk minder bos, minder steile rotspaadjes, geen waterlopen!

Na een tijd in de regen, die onophoudelijk naar beneden komt, gaat het water door de jas en even later ook door de schoenen. Niet fijn, maar we lopen gewoon door. Ergens bij een boerenschuur stoppen we even om op adem te komen.

Soms regent het even niet, ook wij klaren dan op, maar even later regent het weer dat het giet. We steken de rivier de ‘l “Arroux over en komen in het dorpje Laizy.

Daar zien we dat er een cafeetje open is. We drinken er lekker warme koffie en thee.

Als we buiten komen lijkt het weer opgeknapt, maar nog geen vijf minuten regent het alweer. We proberen te schuilen in een kerk in het volgende dorpje, maar die is op slot. Nou, dan maar weer verder.

Het blijft wisselvallig, als we een dorpje binnenkomen is het droog en besluiten we daar onze boterhammen te eten. We gaan lekker in het zonnetje tegen een muurtje zitten en smikkelen onze boterhammen op.

Ik haal ondertussen een stempel in De Mairie, want die is open. Als we toch wat afkoelen door de wind en de natte kleren, lopen we toch door.

In de verte zien we een dorpje tegen een berg aan liggen. Daar zullen we wel onderlangs langsgaan, denken we.

Op Google-maps leek het of we een vlakke etappe konden verwachten. Nou, dat viel flink tegen want net voor het dorpje gingen we van de smalle asfaltweg een modderig pad in, later bleek het een pad te zijn met hoog gras, dus werden we nog natter als we al waren.

De grootste tegenvaller was dat we die berg nog opmoesten, de klim was lang en zwaar en het leek of we de hele berg rond gingen steeds hoger en hoger. En ook nog door een groot bos met enorm modderige paden, doordat ze daar met van die grote machines door de blubber waren gereden.

Een moutain-biker begroette ons en maakte ons er op attent dat we over een kilometer bij het Croix de Liberté zouden zijn. We liepen door en waren blij dat we bij het enorme kruis beneden Autun zagen liggen, met zijn oude binnenstad en de grote Kathedraal. Een prachtig gezicht, gelukkig niet ver meer!

De laatste loodjes waren vandaag inderdaad zwaar, want vanaf het Kruis ging het pad bijna steil naar beneden door zo’n waterloop-pad. Er kwam werkelijk geen eind aan.

We zagen de stad en de Kathedraal wel steeds dichterbij komen. Eenmaal uit het bos waren we zo in de stad. Bij de Kathedraal haalde ik bij kantoortje een stempel. Ik had gehoopt dat er een Refuge voor Pelgrims zou zijn. En had verwacht dat ze bij de Kathedraal daar wel informatie zouden hebben. Beetje tegenvaller dus….

In de Kathedraal bleek dat er flink gerestaureerd werd, de helft was niet te zien, daar hing een groot laken voor.

Toen ze ons bij het Bureau van Toerisme ook niet konden helpen om. Een Refuge te vinden, besloten we naar de Camping te gaan. In de stad deden we alvast boodschappen.

Bij het station informeerden we hoe we terug kunnen naar Vézelay. We moeten wachten tot morgen vijf uur, dan rijdt er een bus naar Avallon.. Dat wordt een dagje camping en stad, dus….

Wel mooi, we liepen op weg naar de camping onder de Poort van Arroux door, morgen gaan we de Tempel van Janus bekijken. L

Ik denk dat we zondag in het geel autootje zitten richting Nederland, we hebben wel een geweldige week gehad.

Ik hou jullie op de hoogte van onze terugreis, oant moarn!

One thought on “Laatste loodjes wegen altijd zwaar

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s