Stormy and rainy night, with my love on my side

In Chevigny op Camping ‘l) Hermitage was het nog lang onrustig. Er waren twee wandelaars met een groen tentje. En een heel aardige camping beheerder, die uit Normandië bleek te komen.

Een geweldige camping, Waarschijnlijk vinden veel Nederlanders het wat gedateerd. Maar dat is precies waar ik of wij van houden. Oude vergane glorie. Op een Certificaat op de deur stond dat het gecertificeerd was in 1941. In de oorlog dus. Nou, het zag er allemaal, behalve de plastic stoeltjes en tafeltjes ook jaren-40-stijl uit. Prachtig! Net of we in een oude Franse film zitten of in “Hallo, hallo”, die geweldige serie met kroegbaas René.

Mijn fantasie vliegt op hol op dit soort plaatsen, 1941: misschien zaten er wel Duitsers in dit gebouw. Allemaal beton en alles onderkelderd. Net zoals vroeger bij ons in Friesland, daar was Kamp Sondel, ook al een recreatiepark. Daar hadden ze na de oorlog vakantiehuisjes van die bunkers gemaakt. Maar het zijn dus maar fantasieën van mij. Misschien was het wel niet Duits, maar juist heel Frans. Je weet het niet, maar ik zou het wel willen weten….

In ieder geval had de oude Normandische Campingbaas gisteren onze was binnengehaald en die binnen laten drogen. Het stapeltje lag op tafel in dat gezellige bruine kroegje. Ook had de lieve man brood voor ons, omdat de bakker maandag niet kwam. De rekening werd uitgereikt, € 30,- voor overnachten, brood en een paar peperdure blikjes met eten. Maar ja, als je trek hebt, dan wil je wat. En als er geen winkel in de buurt is….

Even voor half negen vertrokken we, de tent weer nat in de rugzak. Brood en beleg mee voor onderweg. We liepen nog een stuk langs het meer, Lac les Settons , tot we afsloegen en via een wat moerassig landschap op een weggetje uitkwamen. We zagen eekhoorntjes verstoppertje spelen achter de bomen. Het weer was nog grijs, maar zo en dan kwam er een stukje blauw tevoorschijn. Het werd een dag van jasje-aan-jasje-uit. Elke keer als je dacht er komt regen, ik trek een regenjas aan, dan begon de zon te schijnen. trok je de jas uit, dan begon het te regenen. Weer zo’n geval van “de Wet van Murphy”. Wij maakten daar grapjes over omdat we bij Ben Murphy in de tuin hebben gekampeerd in Sneem in Ierland.

Het waren mooie landschappen waar we vandaag aan voorbij gingen, vooral die met zo nu en dan en huisje, een boerderij en met mooie uitzicht over de groene velden van de Morvan. In de verte de bossen. Van je af kunnen kijken daar houden mijn lief en ik het meest van, we hebben blijkbaar allebeide een nieuwsgierige aard.

Maar degene die de routes van de GR bedenkt, die denkt daar blijkbaar anders over: het grootste gedeelte van de dag liepen we door de bossen, de wouden over stenige, rotsachtige paden, die vaak meer lijken op waterlopen. Omhoog en omlaag, waardoor ik moeilijk omhoog kom en Ans moeilijk omlaag. Het leverde wel mooie plaatjes op van o. a. paddenstoelen, die blijkbaar met dit weer als….uit de grond komen.. Ik heb er vandaag veel gefotografeerd.

Dit is er nog maar een selectie van. Er waren er in ieder geval veel in die vochtige bossen. We rekenden uit dat we gemiddeld zo’n drie kilometer per uur liepen. Het plan was om een halve rustdag te nemen en 14 kometen te lopen naar Anost. Daar zouden we dan de camping pakken en hadden we nog de hele middag om te luieren. Nou, het liep anders door ons slakkengangetje. Om half drie kwamen we in het leuke dorpje.

De winkel was nog dicht en we wachten even in een leuk kroegje. Daar zag ik dat er ook een Gite Etappe in de buurt was. Zo’n Gite Municipal, waar ik in 2015 veel heb geslapen en waar je voor heel weinig geld kunt overnachten. We besloten te bellen, nadat we eerst boodschappen gedaan hadden bij de plaatselijke Casino. (winkelketen in Frankrijk).

Bij de kerk op een bankje belde mijn lief in haar beste Frans de mevroi die alles regelde. We konden komen, zij zou zo en zo laat daar zijn voor de verdere formaliteiten. Mooi, lekker een bedje voor vannacht!

Ik bekeek de kerk nog, daar zag ik een paar mooie beelden en ook mooie glas-in-loodramen. Er lagen ook twee belangrijke grijze figuren begraven, ik ben er niet achter gekomen wie of wat….

Bij de Pharmacy kochten we nog wat peperdure Omeprazol voor mij, omdat ik die niet genoeg bij me had. Daarna liepen we nog de Mairie binnen voor een stempel voor de Credentials en om de weg te vragen naar Athez, waar de Gite zou zijn. We werden zeer vriendelijk te woord gestaan en liepen zoals madam het ons uitgelegd had. Onderweg werd ik bijna omvergereden, omdat ik bij een bocht overstak. Ik sprong op tijd opzij en de automobilist remde gelukkig. Anders had ik nu dit verhaal niet getypt op dit kleine mobieltje…. Jacobus? Beschermengeltje?

Om half zes kwamen we aan bij de Gite, een oude school, waar een slaapzaal is, met separees. Een keuken en een ruimte waar je kunt zitten. En wie kwamen we tegen? De twee Vlaamse Pelgrims, ze heten Wim en Marleen, die we gisteren ontmoet hadden. Het werd nog gezellig, en we gingen moe en voldaan het lekkere bedje in. Oant moarn, tot morgen, a demain!

Advertisements

One thought on “Stormy and rainy night, with my love on my side

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s