Van Chastellux-sur-Cure naar Dun-les-Places klimmen en klauteren

Na het uitgebreide ontbijt, compleet met kiwi’s, yoghurtjes, brood en koffie vertrokken we. Het was ondertussen al kwart over acht.

Vandaag was het een bos-en woud-etapppe. Er waren maar weinig dorpjes tussendoor. Paul had ons vertelt dat we beter niet de originele GR-route vanaf hun huis konden lopen, want dat was erg om en de route ging daar meteen omhoog door een rotsige en stenige waterloop. Nou, daar houden wij toevallig ook niet zo van.

Dus ging het eerste stuk over mooie landweggetjes, we staken nog een meertje over. Daar zaten allemaal vissers te staren naar hun dobbertjes. Het leek wel of ze kampeerden.. Allemaal een tentje, een parasolletje, een stoeltje en een hengeltje of nog een. Nou, ieder zijn ding hé! Wij zijn meer van het wandelen.

Een oude man stond na de brug zijn hengel uit te pakken en begroette ons vriendelijk met ‘Bonjour!’ Nou, ook Bonjour. We gingen een stenen pad op, dat flink omhoog ging, steil omhoog. Zo’n echte kuitenbijter, die mij op zijn tijd ook nog de adem beneemt en mijn hart flink doet kloppen. Op zijn tijd dus even stoppen, even op adem komen en dan weer verder… Mijn lief heeft meer klimmerbloed, die gaat in een tempo naar boven. Zij heeft weer meer moeite met afdalen. Dat is meer mijn ding. Ik ga zwaar zuchtend naar boven en huppelend naar beneden.

Voor een buitenstaander moet dat toch een raar gezicht zijn. Die zullen ons wel een raar stel vinden.

Ons interesseert dat niet: we kennen elkaars mogelijkheden en beperkingen en accepteren dat van elkaar. Dat wandelt het lekkerst.

Soms loop ik meters voorop, soms Ans, soms lopen we samen. Net hoe het uitkomt, net hoe we ons voelen.

Na de top van de heuvel zagen we het dorpje Marigny-‘l Eglise liggen, een mooi dorpje met een kerkje, een café met herberg, postkantoor en winkeltje erin. Dus daar dronken we koffie, een lekker chocolade croissant erbij.

In het winkeltje kochten we nog wat mini-verpakkingen jam en tonijn. Niet omdat we dat nodig hadden, maar omdat we het winkeltje zo willen steunen. Stel je voor dat dit zou verdwijnen uit zo’n dorpje….

De rest van de dag liepen we veel door het bos, heel veel naaldbossen met flinke beklimmingen en natuurlijk de afdalingen die daar bij horen.

Om een uur of drie kwamen we bij de brug over la Cure, daar was een café – restaurant waar we een lekkere cola en een spa’tje bestelden. De eigenaar bleek een Nederlander te zijn en legde Ans uit hoe je het beste naar Dun-les-Places konden lopen.

Dat was zo op het einde van de dag nog een hele wandeling, omhoog natuurlijk.

Net voor vieren kwamen we aan, de boulangerie en de epicerie gingen om vier uur open. Flink boodschappen gedaan en heerlijk brood bij de vriendelijke bakkersvrouw.

Daarna was het nog een stuk klimmen naar de Camping Municipal. Toen we daar kwamen was er niemand, geen beheerder, geen campinggasten. We hadden de hele camping voor ons alleen! De tent werd opgezet en alle eten, kookspullen zetten we neer in het was-annex-keuken-gebouw, waar ook nog een ruimte was met lekkere luie stoelen.

Nadat we gedouched en lekker opgefrist waren aten we eerst een lekkere kop soep. Daarna belden we het telefoonnummer wat je moest bellen als je op de camping kwam. De madam genaamd Christelle zou om zeven uur komen.

Zij kwam inderdaad, we hoorden haar van verre al aankomen met haar brommerautootje, vol gas de berg op.

Nou, het was weer een echte Camping Municipal! Ik moest € 9,94 afrekenen, supergoedkoop die gemeentelijke campings. Christelle vroeg nog om de Credential, want ze had ook een stempel bij zich om die af te stempelen. Wij helemaal blij vanzelf. We waren de eerste Compostela-pelgrims dit jaar zei ze. Er was wel een Pelgrim geweest die naar Assisi ging.

‘s Avonds was het nog heel gezellig op de lege camping, vooral in de recreatie-ruimte was het supergezellig. Twee wandelaars van middelbare leeftijd op een luie stoel met een telefoontje.

Als dat niet gezellig is….

Advertisements

One thought on “Van Chastellux-sur-Cure naar Dun-les-Places klimmen en klauteren

  1. Ha ha ik zie het voor me! Samen nog liedjes gezongen ook? Dansje gedaan? Je klimt toch niet te snel naar boven Andries, toch wel met kleine stappen?
    Komen jullie nog een keer buurten trouwens? Bon Chemin

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s