Door de bossen…

Ik schrijf vandaag maar twee verslagen, want een dag later een verslag schrijven kost me toch meer moeite als ik dacht. We maken zoveel mee, we zien zoveel, doen zoveel indrukken op, dat het moelijk is om alles goed terug te halen.

Daarom vandaag het verslag over vandaag, zondag 10 september.

We sliepen vannacht werkelijk heerlijk in ons knusse tentje. We verwachtten dat het koud zou zijn, maar dat viel reuze mee. Maar het blijft slapen in de tent, dat is toch anders als in een gewoon bed in een gewoon huis slapen. In de tent word je toch geregeld wakker, of door een blaffende hond, of door een uil die keihard ‘Oehoe’ roept. Of door de wind die de bladeren doet ritselen.

Of die eikel die uit de boom valt bovenop je tent. Dat soort dingen.

Allemaal hazenslaapjes tussen die geluiden door. Met als gevolg dat we vanmorgen best wel laat wakker werden. Zo’n half acht stonden we op, eerst lekker ontbeten in die gezellige recreatieruimte.

Na het ontbijt de tent afgebroken, die was nog behoorlijk nat, dus die kilo’s moesten vandaag extra mee.

Om half negen liepen we richting dorp, waar we eerst bij de bakker een brood kochten en in de kruidenierswinkel nog wat fruit, yoghurt, kaas en chocomel, voor onderweg.

Ik keek nog even naar die oude foto’s die er tegenover voor het raam stonden: foto’s van de flotteurs, die vroeger zo het hout over de rivieren naar Parijs vervoerden. Armoede was het in de Morvan. De streek werd letterlijk uitgemolken. De vrouwen die net kinderen hadden werkten als ‘min’ in Parijs, want die rijke madammen wilden zelf geen moedermelk geven. Alle hout werd bijna gehakt in de Morvan om de kachels in Parijs op te stoken.

Een beetje zoals de Peel bij ons, bittere armoede, kleine boetenbedrijfjes, slechte grond.

Keihard werken voor weinig loon.

We liepen verder met nog wat extra kilo’s etenswaren erbij. Weer dezelfde weg terug naar de brug over La Cure. Daar moesten we oversteken en een stukje naar rechts langs een D-weg lopen. Bij de eerste afslag ging het al flink omhoog, een soort fietspad, we kwamen al een mountainbiker tegen, maar die kwam van boven, dus die ging hard.

Wij niet, het was vandaag de eerste beklimming, dus zijn de spieren nog wat stram. Maar we waren beiden zo met klimmen bezig dat we totaal niet opgelet hadden of er wit-rode markeringen op de bomen stonden. Bijna boven kwamen we daar achter, Ans zocht op Google-maps de route en het bleek dat we als we stuk door het bos liepen we uitkwamen bij de GR-13. Gelukkig!

Tot nu toe was het heel goed gegaan, de markeringen staan overal goed, vallen op en we zijn steeds goed gelopen, nog steeds niet de weg kwijt geraakt. Dat overkwam mij toch geregeld in 2015, ik praatte het goed met het idee dat dat er bij hoort en dat je door verdwalen heel vaak op mooie plekken komt, waar je anders nooit was geweest. Dat is nstuurlijk ook wel zo, maar op het moment dat het gebeurd is het niet fijn. Dat is lullen achteraf, in retro-perspectief….

Want vaak verdwaal je als je moe bent op het einde van de dag en dan baal je ervan.

Over vandaag kan ik eigenlijk het best vertellen, dat het weer een bos-dag was en dat we steeds blij waren als we een weiland of een huis zagen. Wel liepen we hele stukken door oude loofbossen met veel beukenbomen. Dat is wel prachtig, die grillige bomen met die felgroene bladeren waar dan de zon door heen schijnt. Net een sprookje.

Met het weer hebben we weer geluk, toen we vanmorgen vertrokken was het nog flink mistig. Die trok weg en het zonnetje liet zich ook geregeld even zien. Dan is het wel jammer dat je dan door zo’n donker bos loopt.

Toen we ergens uitrusten kwamen we twee Vlaamse pelgrims tegen. Zij hadden dezelfde afstand als ons in een dag minder gelopen. (gestapt zeggen zij). Ook vandaag liepen ze nog stuk verder als ons. Maar ze kampeerden niet en lieten zich bij aankomst in gite’s lekker verwennen. Tja, als je dat allemaal kunt veroorloven, dan gaat dat! En je hebt veel minder kilo’s op je rug, dat loopt ook wat gemakkelijker, helemaal berg-op.

Eind van de middag kwamen we aan bij Le Lac-de-Settons, een gigantisch meer, ik denk van een stuwmeer, want er was een soort stuwdam waar we overheen liepen.

Bij een restaurantje dronken we thee en koffie, daar kwamen we de twee Vlamingen ook weer tegen.

Een uur of vijf waren we op de camping, alweer zijn we de enige gasten. Het seizoen is afgelopen vertelde de oude campingbaas, en seizoen was ook niet begonnen door het slechte weer.

Gelukkig heeft hij ook een winkeltje, daar kopen we wat “blikvoer”, snoep en koekjes. In ieder geval wat te eten vanavond, want onderweg kwamen we er al achter dat hier zondags bijna niets open is. Nu helemaal niet, omdat het toeristenseizoen is afgelopen.

De tent staat, we hebben gedouched, gegeten, vanavond er weer vroeg in, hopelijk net zo warm als gisternacht.

Oant moarn, het weer wordt kouder hier, er wordt regen verwacht….

Advertisements

One thought on “Door de bossen…

  1. Hi Andries,
    Ja dat herinner ik mij ook nog, geen wifi en dan 2/3 dagen bijwerken, a hell of a job! Ik had wel een klein schrijfblokje/boekje (weegt nauwelijks bij me waar ik de bijzonderheden bijhield en dat scheelde wel! Ja en kamperen lijkt mij ook wel zwaar, zeker nu het weer wisselvallig is en kouder wordt. Hoe dan ook, samen de moed en de blijheid er maar in houden en genieten ook!! Bon Chemin

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s