Post uit België van Andrea

Vandaag kreeg ik post uit België, een pakketje uit Berlaar, van Andrea, met wie ik een groot stuk heb opgelopen heb richting Pyreneeën in 2015. Ik ontmoette haar voor het eerst in het klooster van de Franciscanen in Limoges. Ik kwam daar terecht na een onderbreking van een maand omdat ik mijn middenvoetsbeentje had gebroken. Met de bus was ik weer naar Frankrijk getogen op 14 mei 2015. 

Andrea was ook geblesseerd geweest, net zoals mij moest ook zij wat rustiger aandoen. En zo wandelend ontstond een warme Camino-vriendschap. Onvoorstelbaar wat je elkaar vertelt, zo onderweg, het samen genieten van de natuur, cultuur brengt je dichter bij elkaar. 

Ik herinner me nog die dag dat we languit in het gras bijna twee uur naar een groep roofvogels zaten te kijken. In dat wonderschone Franse landschap, die dag met hele dreigende luchten. Dat vergeet ik nooit meer.

Net voor Saint-Jean-Pied-de-Port scheidden onze wegen, ik bleef bij Christian, die geblessseerd was en Andrea ging verder richting Camino del Norte. Maar we hielden contact via sms en telefoon. Toen ik in Finistere was kwam Andrea aan in Muxia. 

Na de Camino spraken we nog met elkaar af, herinneringen ophalen, honderden foto’s bekijken. Ik ging een keer naar Berlaar en Andrea kwam eens hier. Ze vertelde dat ze bezig was met een boek over haar Camino en vroeg of ze teksten van mijn blog mocht gebruiken. Natuurlijk! Ook had ze veel tekeningen, aquarellen en gedichten gemaakt, die ze zou verwerken in haar boek.

Nou vandaag lag het op de mat, ik ben er gauw in gaan bladeren, lezen, kijken en was tot tranen toe ontroerd door Andrea’s tekeningen en teksten. Mooi om te zien dat zij precies hetzelfde gevoel had na afloop: de Camino gaat in je zitten, de titel van het boek: “Eens pelgrim altijd pelgrim”.

Heerlijk om weer na te genieten van die Reis, van die vriendschap: mijmeren over al die kilometers stappen door dat prachtige Franse land. Echt onvergetelijk. 

Advertisements

Relikwie

Onderstaande link stuurde Eric Brandts mij. Een leuk initiatief. Ingepakte Jacobsschelpen als relikwie.  Ik bewaar mijn schelpen ook, als waren het relikwieën. Zelfs de schelp, die doormidden brak, toen mijn rugzak viel ergens op een veer op de IJssel bewaar ik nog. Op het moment dat die schelp in tweeën brak, werd ik toch wat “bijgelovig” en dacht dat het een slecht voorteken was voor mijn tocht naar Santiago de Compostela. Maar net zoals ik pech had onderweg, had ik nog méér geluk….

Heb zelfs het gevoel dat ik als “gelukkiger” mens terug ben gekomen uit Spanje, dus zogenaamde “voortekenen” kloppen niet altijd. Het zijn denk ik de beren op de weg.

Maar de gebroken schelp bewaar ik, geplakt met schilderstape ligt hij naast mijn bed.

Elke dag als ik naar bed ga lacht hij mij nog even toe,

Hier de link van de kunstenaar Eric Brandt uit Zeeland: http://www.omroepzeeland.nl/nieuws/2013-02-26/376818/relikwie%C3%ABn-hommage-aan-sint-jacobsroute#.WP5IK9LyjIU