Weer thuis…

Het was gisteren maar een klein verslagje. Ik zal vandaag nog een korte samenvatting van deze zondag doen.
We stonden voor zevenen op zondagmorgen en ontbeten in de “huiskamer” die de boerin had ingericht boven de koeienstal. Lekker met een zondags eitje erbij. Het weer was weer prima, klein beetje bewolkt. Prima weer om te wandelen. Om een uur of acht vertrokken we en liepen we al gauw Monnickendam binnen. Een heel leuk oud havenplaatsje, waar de oude scheepjes tot bijna in het centrum in de haven daar liggen. Dat maakt zo’n plaatsje zo authentiek, net als vroeger. Helemaal op zondagmorgen. Overal nog lekker stil.

We liepen verder over de dijk en zagen dat er iets voor fietsers georganiseerd was, er stonden allelei stands van o.a. Snelle Jelle. Nou dat hebben we geweten de rest van de dag. De hele dag werden we bijna van de dijk gereden door racefietsers. Die reden de Dam-tot-Dam-tocht. Op zich niet erg, maar de meeste racefietsers waren erg haastig en gestressed, en gingen geen centimeter aan de kant. De wandelaars moesten maar in het gras springen leek het wel. Ergens vertelde een mevrouw dat het er nog maar een paar waren en dat er nog zo’n 6000 zouden volgen. Gelukkig gingen die racers bij Durgerdam rechtsaf en hadden we er geen last meer van.
Durgerdam is een heel leuk plaatsje aan het IJ, er staat een karakteristiek kerkje van hout. Net zoals de huisjes aan de dijk, veel van hout. Prachtig! En vandaag helemaal met die blauwe lucht en die wolkenvelden. Echte Hollandsche landschappen: het lijkt deze week echt of we in een 17e eeuws schilderij lopen. Die wolken, die luchten, de koeien in de wei, de grasvelden tot aan de horizon. De watertjes die er door geen lopen, soms krokkelend, vaker kaarsrecht.
Een gecreeërd landschap, door ingrepen van onze voorouders ziet het er uit zoals het nu is. Ovetal molens, gemalen om het water te bedwingen en het weg te pompen.

Na Durgerdam, wat al bij Amsterdam hoort kwamen we nog in Schellingwoude en Nieuwendam. Prachtige plaatsjes tegen Amsterdam aan met allemaal weer die huisjes op de dijk. Niet verwacht zulke leuke buurtjes in Amsterdam tegen te komen. Helemaal niet druk en erg leuk om door heen te lopen. 

In Amsterdam liepen we door de Vogelbuurt richting het veer naar het Centraal Station. De Vogelbuurt is in 1917 gebouwd als noodoplossing voor de woningnood. Hele kleine huisjes, ziet er gezellig uit. Citaat uit Zuiderzeepad boekje: 

Tuintjes van 2 m diep, heggen, poortjes, pleintje, plantsoentje met wat pluimvee, de stilte op straat wordt verstoord door het tsjilpen van een mus, de geur van aangebrande aardappelen: allemaal heel knus, of benauwend……Feit is dat de bewoners van geen sloop willen weten.

In de Terminalhaven in het IJ lagen twee heel grote cruiseschepen,  een  ervan was de Holland-America-Line. Gigantisch als je die schepen ziet liggen. Nog hoger dan de flats waar ze voor liggen. Op een bankje rustten we nog even, we hadden meer gelopen dan verwacht. Vandaag zo’n 30 km, in totaal zo’n 160 km vanaf Lemmer. 

Met het veerbootje gingen we naar de overkant, het Centraal Station. Met lijn 2 van de tram kwamen we een tijdje later aan in Nieuw Sloten, waar Iza haar studentenkamer heeft. 

Die kwam een kwartiertje later ook aangelopen, allemaal vanzelf blij elkaar weer te zien natuurlijk…

Gisteravond heerlijk met dochterlief Iza gegeten bij een Surinaams Eethuisje daar bij haar in de buurt. Heerlijke roti, daar kun je me altijd blij mee maken! En nu helemaal na zo’n week wandelen. Het buitenleven, de kilometers (bijna 160..), onze lijven snakken naar voedingsstoffen, rust, vocht. En dus een geweldige honger…..
Dat was lang geleden dat ik sliep in een studentenflat.. .het is me reuze meegevallen, het was er erg rustig en we sliepen goed op Iza haar slaapbankje. Vanmorgen had ze al yoghurt met honing met muesli voor ons klaargemaakt en hebben we samen ontbeten.


Toen we met de rugzakken naar Station Lelylaan liepen wisten we nog steeds niet wat we vandaag gingen doen. Verder lopen vanaf Muiden of naar huis. Op het station hebben we de knoop doorgehakt en zijn we richting Lelystad gereist waar ons autootjes geparkeerd staat. Naar huis dus. Zin in ons eigen bed.

We namen deze beslissing ook omdat we in boekjes zagen dat er minder campings zijn vanaf Muiden. We hadden geen zin om ons daar nog een paar dagen druk over te maken. Ook gaat de route na Nijkerk niet meer langs de oude Zuiderzee, maar gaat hij de bossen in. Dit trekt ons ook niet zo, we zijn in al die weken na Elburg zo verliefd geworden op dat dijkenlandschap dat we besloten hebben om dit stuk maar over te slaan. Misschien een andere keer eens.
We hebben onze zinnen nu gezet op het Friese Kustpad. Dit kun je lopen vanaf Stavoren en loopt langs de Friese kust richting Lauwersoog. Je kunt eventueel besluiten nog door te gaan in Groningen. En dan bijvoorbeeld vanaf Pietersburen het Pieterpad te lopen. Het lijkt me heel leuk om dit samen met Ans te doen. Ik heb in 2004 of 2005 deze route al eens gelopen. Nu dan misschien met Ans.

Nu eerst wat anders, dat hoort bij thuiskomen:

Tot ziens op de volgende wandeling, ik hoop dat ik zo bloggend ook anderen enthousiast heb gemaakt. En als dat niet zo is dan ben ik blij dat je zo lezend met ons mee reist, ik hoop dat bevalt. 

Anders hoor ik het wel……

Oant sjens! 

Amsterdam lonkt

Geen lang verhaal vandaag, omdat nu al twee keer mijn verhaal verdween….

De route ging vandaag over Monnickendam, Uitdam, Durgerdam, Schellingwoude, Nieuwendam naar de veerboot over het IJ naar het Centraal Station in Amsterdam. Daar pakten we de tram naar Nieuw-Sloten, waar we vannacht slapen bij onze dochter Iza. 

Slapen dus op een gewoon bed, daar hebben we allebei wel weer zin na een week op matjes slapen. Ze bevallen trouwens goed die nieuwe (Thermarest-matjes). 

Onderweg kwamen we nogal wat gestresste, gehaaste, sacherijnige fietsers tegen die een tourrit van Dam tot Dam fietsten en ons bijna van de dijk afreden. 

Bij Centraal Station kwamen we de Dam tot Dam renners tegen, die die tocht net hadden uitgelopen (gerend). Allemaal met vermoeide en blije gezichten. 

Nu zitten we bij Iza, we hebben lekker Roti bij een Surinaams Eethuisje gegeten, heerlijk. 

 Paar foto’s:





Edam, Volendam en Marken

Zaterdag, 17 september 2016

Gisteravond hadden we niet veel puf meer om van alles te ondernemen, we aten de salades, dronken nog nieuwe Latte Machiatto, die toch minder lekker was dan die van de Plus en lagen al vroeg in de tent. Die dertig km was toch aardig in de benen gaan zitten.
Allebei heel goed geslapen, daarom waren we al weer vroeg wakker. Voor zevenen waren we de tent aan het afbreken, in de grote schuur waar ze een soort kantine hadden gemaakt, ontbeten we.

image

Voor achten waren we al weer aan de wandel, weer langs de dijk richting Edam. Daar waren we zo want de camping was zo’n kilometer van Edam af. Bij binnenkomst daar zagen we eerst Fort Edam liggen, daarna liepen we via de haven en de sluis Edam in. Een prachtig stadje met wat grachtjes, oude huisjes, een mooie kerk. Natuurlijk winkeltjes waar je Edammer kaas in alle sporten en maten kon kopen. Het wasnog vroeg dus was er niet veel te doen. We spraken nog met een stel uit Californië.
Maar doorgelopen. Zoals in bijna elke stad raakten we de route weer eens kwijt, omdat we geen bordjes zagen.
Even gevraagd en langs de andere kant van het water richting sluis gelopen, zoals op de kaart.

image

Na de sluis gingen we de dijk weer op en voor we het in de gaten hadden liepen we Volendam alweer in. Het ligt bijna tegen elkaar aan.
Op de dijk keken we achterom, heel in de verte zag je aan dehorizon vage contouren van het land en de dijk waar we al.hebben gelopen. Helemaal rechts in de hoek konden we Wijdenes nog zien. Ongelovelijk, als je achterom kijkt hoeveel en hoe ver je eigenlijk loopt.
Volendam was zoals iedereen Volendam kent, druk, toeristisch, veel buitenlandse toeristen uit alle windstreken. We hadden er eigenlijk niet zo veel zin in en besloten de boot naar Marken te pakken.
Ook Marken bleek heel toeristisch te zijn, maar het was er wel lekker rustig. Bijna geen verkeer, autovrij. Mooie oude visserhuisjes. Het leek wel een openluchtmuseum. Na even hebben rondgelopen zijn we op een bankje gaan zitten, boterham met kibbeling gegeten. Ondertussen was het gelukkig wat warmer geworden, een slap zonnetje kwam door de bewolking heen.

image

Ons plan om over de autodijk weer naar het vaste land te gaan ging niet door, omdat we dan ergens aankwamen waar geen campings in de buurt waren. Dat begint delaatste dagen meer een probleem te worden. Niet overal zijn campings, en dan moet je wel uitpuzzelen hoe en hoever je loopt.
We gingen weer met de boot terug. Onderweg zagen we volle boten richting Marken varen. In Volendam was het ondertussen ook flink druk geworden, je kon er over de koppen lopen. We zijn dan ook direct toen we van de boot stapten direct een zijstraatje ingestapt, bij de haven was het werkelijk smoordruk. In Volendam was een supermarkt, Deen. Daar deden we de boodschapoen voor vanavond.

image

Over en langs de dijk liepen we richting Katwoude, een klein dorpje vlak tegen Monnickendam aan. Daar kwamen we nog een boer tegen, die van alles verkocht in zo’n automaat. We kochten nog een doosje eieren voor bij de nasi vanavond.
Op de SVR-camping aangekomen bleek dat ik mijn Zuiderzeepad boekje had laten livgen. De zoon van de boer bood aan om me ernaar toe te rijden. Aardig hé!  En bij de buren die in een caravan mogen we de nasi warm maken in hun magnetron. Veel Amsterdammers hier, hoegaat dat liedje ook al weer: “We zijn op de wereld om elkaar te helpen niet waar… ” en zo is het maar net. En de boerin komt bij elke tent of caravan een krant brengen. Lekker de zaterdagse Volkskrant lezen direct.

Donder, bliksem en slaapgebrek

image

Wat een leuke camping, ik zette gisteren een berichtje op Facebook, dat er ander weer aankwam. Met als locatie Appelhoek. Ik kreeg prompt een berichtje terug van de boer, die zei dat het droog zou blijven.
We gingen gisteravond na het eten van het “noodrantsoen” nog even kuieren naar Wijdenes. Onderweg kwamen we allemaal mooie huisjes en boerderijen tegen, geschilderd in mooie kleuren. Veel huizen hebben groen en lichtblauw op hun kozijnen. Echt iets van hier. Ook zie je veel houten huizen, de meeste keurig in de groene lak. En van die zwartgeteerde schuren.
In Wijdenes dronken we voor de verandering eens andere koffie: koffie verkeerd omdat er geen Latte was in de Egelantier. Een beetje Haags bakje qua hoeveelheid en grootte van het kopje.  Er zat zelfs een Haags Hopje bij. (stille hint?) Maar ja, wij zij ook specialisten in koffiespecialiteiten.
Toen we terugliepen zagen we de zon zakken in de verte, ergens boven Hoorn of zo. Het gaat snel, je merkt echt dat het later in het jaar is.

image

Aan de wolken zagen we dat er ander weer aan kwam.  Voor de zekerheid heb ik de tent nog met een paar extra haringen vastgezet. We lagen er weer redelijk vroeg in, maar werden gauw genoeg uit de slaap gehouden door gedonder en gebliksem en bijpassend geregen. De tent wapperde en de wind gierde door de bomen. Op een gegeven moment ging het zo te keer dat we maar in de grote schuur bij het kippenhok en de keuken zijn gaan zitten. Daar kwamen ook het jonge stel aus Deutschland schuilen, zij hebben ook een klein tentje, dat zo half onder een grote Party tent staat. (Ook een goed idee, als je met de auto bent…)
Het onweer duurde tot zo’n drie uur, daarna zijn we weer het tentje ingekropen. Alles was gelukkig nog droog. We sliepen tot vanmorgen zeven uur. Alles wel nat ingepakt, er was wat water over Ans kleding gekomen, verder alles gelukkig droog.
Ellen de boerin was al op en maakte nog een praatje. Vandaag is het plan om flink wat kilometers te maken, omdat we zondag graag bij Iza in Amsterdam willen zijn. Het plan is om 27 km te lopen maar de camping in Warder.
Na afscheid genomen te hebben van de boerin liepen we richting de dijk. Het was grijs en grauw weer. Boven het IJsselmeer (of is het Markermeer?) hingen donkere wolken. Er stond een flinke wind, schuimkoppen sloegen tegen de stenen onderaan de dijk. Maar wel droog gelukkig, fijn wandelweer!
We passeerden een paar kleigaten, dit zijn een soort meertjes achter de dijk, waar men vroeger klei weghaalde om de dijk te versterken, bij bijvoorbeeld storm.
Stukken liepen we over de dijk, andere stukken naast de dijk.
In Hoorn liepen we door een park aan het water naar de haven, waar we omheen moesten lopen om.in het oude centrum van de stad te komen. Wat een leuke stad, heel veel huizen en gebouwen uit de 16e en 17e eeuw. Ook hier is Hollands Glorie van die eeuwen goed te zien. De tijd van de VOC, van de walvisvaart. Echt de Gouden Eeuw: dat is te zien aan de huizen. Allemaal verdiend met handel in specerijen, walvisvlees of slaven. De Nederlanders waren echt geen lieverdjes toen. Niet echt om trots over te zijn.
Maar de gebouwen zijn prachtig.

image

image

image

We dronken bij een plein met het standbeeld van Jan Pzn Coen een overheerlijke Latte Machiatto. Zo lekker dat ik er nog een bestelde….Het weer was ondertussen wat opgeknapt, we konden buiten op het terras zitten.
Daarna weer verder, zoals gewoonlijk.in steden en grote plaatsen wat zoekend naar de routeaanduidingen. Maar met het boekje in de hand lukte het om de stad uit te komen en kwamen we weer bij die gouden oude Zeedijk terecht. Hele stukjen liep ik over de dijk, Ans liep eronder over de weg, omdat ze het niet fijn vind lopen over gras.
Via Scharwoude lopen we naar Schardam. We komen daar bij een grote kraan langs, men is er bezig een soort haven te bouwen. Omdat we geen zin hebben in omlopen, lopen we over het bouwterrein en komen we weer bij de dijk uit.
We komen in Etersheim aan, op een bord staat dat het het dorp van Dik Trom is, er is zelfs een oud schooltje in Dik Trom-style. We zien in de verte een SRV-wagen en besluiten daar de boodschappen te halen. Voor de zekerheid vragen we de man of hij weet of de camping in Warder nog open is, we kunnen nl. niets vinden op internet.
Hij belt op en zegt dat de camping niet meer bestaat. Even twijfelen of we of we een B&Bzullen pakken, in de kerk van Etersheim. Deze blijkt al volgeboekt te zijn en ik bel ook nog een andere camping in Warder. Even later belr de mevrouw van camping Kleine Weel uit Warder: we kunnen er terecht, maar het is dichterbij Edam, dan Warder. Nog een hele tippel, als we tijdens een rustpauze rekenen komen we bijna op 30 km. Tegen half vier komen we aan en worden gastvrij welkom geheten door de eigenaars van de VeKaBe-camping.
Tent opgezet, nu rusten, bloggen, eten, douchen, relaxen….Morgen niet zo’n lange dag….Oant moarn!
.

De Dijk

Gisteren liepen we nog even naar het centrum van Enkhuizen. Een prachtig plaatsje, echt de moeite waard om daar eens te gaan kijken. En dan hebben we nog niet eens het Zuiderzeemuseum bezocht!
Er lopen door het centrum allemaal smalle grachtjes en de huizen, gebouwen zijn echt oud. Sommigen hangen erg “uit het lood”, zo scheef als wat.Bij de plaatselijke supermarkt, Deen, kochten we ons avondmaaltje, lekkere maaltijdsalade met broodjes en humus. Ergens bij een kerk stond een bankje en daar dineerden we. De buikjes weer aardig rond, want de toetjes konden we niet meer op. In plaats daarvan dronken we een Latte Machiatto op een terrasje. We bleven daar zitten tot het bijna donker was.
Al vroeg lagen we op onze nieuwe slaapmatjes in de tent en het viel vannacht mee met de muggen of het lawaai. Allebei hartstikke goed geslapen daar midden in de stad!

image

Vanmorgen stonden we op om kwart voor zeven, lekker ontbeten en daarna snel aan de wandel. We moesten nog een stukje door de stad en daarna over de Vesting naar de Koepoort richting Bovenkarspel. We volgen de rood-witte bordjes en lieen langs allemaal nieuwbouwwoningen.
Wij waren blij dat we ergens een bos in moesten, want lopen op een fietspad langs een drukke verkeersweg heeft niet onze voorkeur. Toen ik ergens bij een openluchtzwembad vroeg of ik even naar de wc mocht, keek Ans opeen van de rood-witte bordjes. Tot haar schrik zag ze dat daar op stond: Groot-Frieslandpad!  We waren helemaal verkeerd gelopen. Twee rood-witte routes hadden elkaar gekruist. En we hadden beide nog nooit van het Groot-Frieslandpad gehoord.
Op zulke momenten is Google-Maps toch wel handig: deze leidde ons via Broekerhaven weer naar de juiste route. We waren blij toe we in de verte de oude Zuiderzeedijk zagen liggen. Via een soort bouwput waar men bezig was met aan de weg te timmeren kwamen we in de buurt van Stoomgemaal Grootslag.
Op de dijk aangekomen namen we bij een sluishuisje pauze: het dagelijkse Koffie-Ritueel. Het wordt tijd dat we een Plus of een andere goede supermarkt tegenkomen want de Latte is bijna op. En zonder deze geen Ritueel…..

image

De test van de dag, tot zo’n twee uur liepen we over de slingerende oude Zuiderzeedijk. Prachtig! Want in tegenstelling tot Fryslân, oan de oare kant, staat hier het water gelijk aan de dijk. Heerlijk lopen dus, zonnetje, windje, mooi uitzicht bootjes, golfjes, vogeltjes: wat wil je nog meer?
Het is ook wat minder warm dan de afgelopen dagen, beetje bewolking, maar heerlijk om zo over de dijk te zwalken.
We passeren Venhuizen, waar een groot bord stond met: “TERRAS”, maar daar aangekomen bleek de kroeg naast de kerk docht te zijn. Doorgelopen, bij een bocht in de dijk, bij een vuurtoren stond een bankje. Op de vuurtoren een prachtig (vertaald) gedicht van Emily Dickinson.

image

image

Wind in de haren, zon in het gezicht. Kippevel op de armen, zo zit ik graag naast mijn lief!
We hebben het toch maar goed, denk ik vaak onderweg. We rustten even en lopen weer verder. Ergens op een plek waar wat bomen staan nemen we een langere pauze en eten onze boterhammen. Ook al zo’n prachtige plek, het IJsselmeer, die Zuiderzee verveelt echt nooit, overal is het weer anders, al lijkt het allemaal hetzelfde. Ik voel me hier gewoon thuis, het voelt zelfs hier in West-Friesland vertrouwd aan. Die dijk, de huisjes, de kerken, de luchten, de geuren. Het komt me allemaal zo bekend voor. Het voelt goed om hier te lopen. Mooi toch om dat samen met Ans te beleven. Samen genieten is dubbele vreugd!

image

Om een uur of twee kwamen we aan op de Boerderij-Camping Appelhoek in Wijdenes, een heel prettige plek, niet ver van de dijk. Die zie ik hier bij te tent in de verte liggen. De boerin is een vriendelijke vrouw, we konden via mobiel betalen, omdat we geen cash bij ons hadden en er niet gepind kon worden. Ook had ze verse melk en een komkommer, zodat we niet meer naar Hoorn hoeven met de bus. Vanavond eten we het noodrantsoen, pasta waar alleen maar melk bij hoeft, voor de vitamientjes de komkommer.
En nu zitten we heerlijk in het zonnetje te genieten, ik kijk over de dijk, daar rijdt een fietser, kromgebogen over zijn stuur, tegen de wind, zichzelf een weg banend…….ben blij dat ik hier zit met Ans….

image

Over de Zuiderzee naar de overkant

image

Woensdag, 14 september 2016

Gisteravond was het een zwoele avond, we zaten nog lang bij Klif, waar je in het Paviljoen daar wat kon eten. Het bleek dat de vrouw die ons gisteren hielp op de camping werkte in het restaurant. Bij navraag bleek dat eigenaar van het Paviljoen de boerderij-camping had gekocht. We aten lekkere gebakken aardappel met saté en sla.
Daarna maakten we nog een wandeling naar Mirns. Dat was ik vergeten te vertellen: ik zeg wel steeds “it Riister-Klif”, maar op bordjes wordt het overal Mirnser Klif genoemd. Ik denk dat Riister Klif de benaming was die we het zelf gaven…..
We liepen richting een huisje, wat altijd mijn belangstelling al heeft als ik er langs rijd. Het staat boven op de Klif, is piepklein en er liggen stenen op het schuine dak om te voorkomen dat de pannen er van af waaien met storm.
Er kwam ons al een vrouw tegemoet die vertelde dat het huisje in bezit was van haar familie en dat het niet verhuurd werd. Nou, jammer….
Het was een prachtige zonsondergang toen we verder liepen richting Mirns. Daar liepen we het kerkhof nog even op, ook al een met een klokkenstoel. Ik was benieuwd of ik nog graven zou zien met familie van mijn oom uit Canada, Omke Eelke Bakker. Die is daar geboren. Overal de graven bekeken, maar ik kwam geen Bakkers tegen.

Toen we bij de tent terugkwamen was het bijna donker, gelukkig scheen de maan, dus was het niet helemaal pikdonker. Vannacht sliepen we inderdaad rustiger, geen verkeer, maar last hielden we toch van de muggen. Omdat het zo warm was hadden we eventjes de binnentent open gezet en voordat we het in de gaten hadden vlogen er al verschillende exemplaren door de tent. Die rotzakken! Ans en ik hadden dan ook allebei aardig wat muggebulten op armen en benen vanmorgen.

We stonden voor zevenen op en hadden de boel zo opgeruimd, ontbijtje, chocomelk en weg waren we. De route ging over Bakhuizen. Ik kwam erachter dat ik eigenlijk nog nooit in die plaats was geweest, terwijl ik er zo’n 20 km vanaf heb gewoond. Nou, een leuk dorpje! Alleen kwamen we er al lopend achter dat we een grote lus hadden omgelopen. Na meer dan een uur lopen waren we nog maar 2 km van Mirns. Gelukkig kwam nu een leuker stukje, over de dijk. Eerst over de weg, waar we door bijna iedere fietser werden begroet en we nog een praatje maakten met Canadezen met Nederlandse roots.

image

In Laaxum wilden we koffie drinken, maar jammergenoeg was de vistent daar nog dicht. Wel stond er een “leugenbankje”, waar we weer ons koffieritueel deden met het bekende zakje van de Plus. Er was een visser bezig zijn spullen in de boot te leggen en op mijn vraag of hij ook paling (iël in het Frysk) ving antwoordde hij dat dit maar op paar momenten nog mocht, hij viste nu op snoekbaars.

Ook raakte ik nog aan de praat met een man uit Lemmer, die daar lag met een heel oude Lemster aak, een prachtig bootje. Hij zou vandaag nog teugzeilen naar Lemmer.

image

Na de koffie liepen we over de dijk, door de schapenstront richting Stavoren. (Starum in het Frysk). Bij het monument van de Friezen, die daar de Hollanders versloegen in dertienhonderenzoveel pauzeerden we even. Er kwam net een hele schoolklas aan op de fiets en die hielden daar ook pauze. We meisje vroeg of we aan het wandelen waren. Zij moest soms ook mee wandelen vertelde ze. En ze deed nog voor hoe ze in West-Friesland praten: “ik ga daar naar skool”.

Op tijd kwamen we in Stavoren aan waar we een lekker visje kochten en daarna nog lang moesten wachten op de veerboot naar Enkhuizen.  Die vertrok om kwartover twee, een reis van 85 minuten. Heerlijk, op een bankje, zonnetje, windje, prachtig uitzicht. Veel oude zeilboten, oude klippers, maar ook wat kleinere bootjes.

Enkhuizen kwam in zicht, het was door de warmte wat heiïg, de kerktoren zag je. Om een uur of half vier stapten we van de boot. We volgden nog een stuk van de route om bij de camping te komen. Dwars door het oude stadje, echt heel mooi. Grachtjes, oude huisjes, de haven. De camping is in de stad, naast de Vesting. Ondertussen staat de tent, straks nog even boodschappen doen en het stadje verder bekijken.
En morgen? We zie wel! Misschien Hoorn, hangt er van af hoe warm het is. Oant moarn!

image

Efkes thûs

image

Vannacht hebben we allebei slecht geslapen. Dat kwam vooral door de muggen in de tent, maar er was ook aardig wat verkeer op de weg van Balk naar Wijckel en het dochtertje van de buren had geen zin in slapen en liet zich om de paar uur weer even horen.
Kampeerprobleempjes dus….ik den dat dat vannacht wel over is van de vermoeidheid…Die steekmuggen noemen ze hier in Fryslân “neven” en vliegen zijn “miggen”, dat is soms wat verwarrend als je tweetalig bent. Maar ze steken en zijn zeer irritant als je wilt slapen. Hopelijk is het vannacht wat minder.
Toch vroeg opgestaan, eennuur of zeven waren we de luchtbedjes al aan het oprollen en om kwart voor acht zaten we bij het houten chaletje te ontbijten, yoghurt met muesli, chocomelk en paar boterhammen. Goed ontbijt is het halve werk!

We liepen niet door Balk, maar er omheen. Gisteren waren we Balk al ingeweest, om wat voor Tante Tet te kopen, dus dat was niet erg. Het was heel.leuk gisteravond op Talmahiem, waar Tante Tet met meer inwoners daar net spelletjes zat te doen met een heel leuke activiteitenbegeleider. Ook Tante Wietske zat daar, ook met haar heb ik nog even gekletst. We dronken er koffie en deden nog mee aan het spreekwoordenboek. Leuk om zien wat ze allemaal doen met de bewoners in zo’n verzorgingshuis. Ook praatte ik nog met een oud-Nijemidummer, Aukema en deze kende nog mijn vader en verschillende tantes: leuk! Hij was geloof nog ouder dan Tante Tet, maar zijn geheugen werkte nog goed.

Via Harich met dat aparte kerkje met een stenen toren liepen we via Ruigahuizen naar het kleine kerkhofje daar. Er staat in het midden een klokkentoren, zoals op meer plaatsen in Fryslân. Ik geloof dat ze op Sint Thomas deze klokken luiden. Op Wikipedia opgezocht: tussen 21 en 31 december worden deze klokken geluid om de kwade geesten te verdrijven die de dagen korter maken. Thomas is Thomas Becket.

image

Op een picknicktafel het koffiedrinkritueel weer gedaan, wel in de schaduw, want het is om tien uur al bloedheet. Na de heerlijke Latte Machiatto van de Plus uit een zakje liepen we verder door de Bremer Wildernis naar Nij Amerika. Zeer bekend terrein voor mij, want daar woonde mijn Pake en daar is ús mem geboren. Ik geniet er van om hier met Ans te lopen en te vertellen over vroeger. En alles aan te wijzen en te vertellen wat er veranderd is.
We lopen via een bospaadje langs het erf waar het kleine huisje van pake vroeger stond: Pake Hindrik. Een houten huisje door hem daar gebouwd staat er nog. Verder misschien een van de oude vruchtenbomen, maar het huis is er niet meer. Er staat nu een nieuw huis.

We lopen door en komen bij de Griene Singel, die uitkomt in Nijemirdum. Een prachtige Laan met eikenbomen, die in een ver verleden uitkwam bij een State is stins, die er niet meer is. Nu ligt op het eind van de Singel een boerderij. Als we verder lopen komen we bij de bosrand, waar de Jeneverdyk ligt. Daar zien we in de verte de toren (toer) liggen van Nijemirdum. Omde toren staan graven, het kerkhof, waar behalve pakes beppes, Tantes en ooms ook mijn heit en mem liggen. Ik schiet even vol als ik de toer daar in de verte zie staan, een beetje vaag omdat het wat heiig is.

We besluiten niet de Zuiderzee route te nemen, maar over Oudemirdum te lopen om daar nog wat boodschappen te doen. Onderweg komen we langs een boerderij waar gehandicapten werken en wonen, “Kleurrijk”. Daar drinken we een lekkere bak koffie, buiten staat een lekkere luie bank en we zijn blij dat we er even kunnen uitpuffen.
In Oudemirdum kopen we wat profiand, niet teveel want het moet allemaal mee
naar Mirns, naar het Riister-Klif.  We eten in het bos nog wat broodjes en gaan dan via de dijk langs het IJsselmeer naar Mirns. Onderweg moeten we over verschillende hekken klimmen, we komen nog twee dames tegen, die op een inklapstoel boven op de dijk zitten in de wind. Het is bloedheet en we zijn blij als we op de Boerderij-Camping De Braamberg komen. Daar mogen we een picknicktafel lenen, die we naast een pipowagen zetten. Lekker in de schaduw, een beetje in de wind. Genoeg gezweet en gelopen. Nu eerst relaxen en genieten van de natuur, het water. Morgen weer een dag, misschien zijn we morgen al in Enkhuizen. Plan is om al op tijd naar Stavoren te lopen en dan met de veerboot naar Enkhuizen. Van Fryslân naar West-Friesland. Eens kijken hoe dat is bij die Hollanders……..

image

Gaasterlandse Meseta’s

Maandag, 12 september 2016

Vandaag was onze eerste wandeldag van deze etappe van het Zuiderzeepad. We sliepen heerlijk bij Omke Sietze en Tante Tiny, die een heerlijk ontbijtje voor ons klaar hadden gemaakt, compleet met Fryske komijnekaas en lekkere krentenbollen.
We praatten nog wat en wat en namen afscheid, we wilden wat vroeg vertrekken want het zou warm worden vandaag.
Vandaag liepen we dus mijn geboortestreek in, Gaasterland. Via de dijk na Lemmer liepen we richting Tacozijl. In de verte zag ik mij geboirtedorpje al liggen, verscholen achter de bossen, Nijemirdum. We liepen meer richting Sondel, waar wat meertjes achter liggen, de Sondeler Leijen. Beetje vreemde route vandaag, kris-kras door het Friese land. Na tienen begon het zonnetje al flink te steken. Om elf uur besloten we bij een sluishuisje wat schaduw te zoeken en begon het koffiedrinkritueel, zoals we dat in Duitsland meerdere malen deden. Campinggaz uit rugzak, lekkere koffie en genieten maar. Ditmaal was het Espresso Machiato in zakjes, lekker hoor! Een boterham erbij, wat wil een mens nog meer?

image

Na de rustpauze liepen we door en kwamen zo’n half uur later terecht in Sloten, waar we nog een Latte Machiato bestelden op een terras. Die kon niet tippen aan die uit een zakje van de Plus! En die kostte wel €2,60.
Het geluk wel dat we op lekkere stoeltjes in de schaduw zaten bij dat grachtje in Sloten. Dat gevoel is vanzelf onbetaalbaar!
Na deze pauze besloten we door te lopen naar de camping die we in gedachten hadden, een kleine boerderijcamping in Wijckel, vlak bij Balk. En dat komt mooi uit, want dam gaan we daar vanavond op visite bij een oude Tante van me, die morgen 91 jaar wordt,  Tante Tet.
Het was nog even flink zweten, maar het uitzicht was prachtig, de lucht blauw, het gras groen. Friesland op zijn Friest!
Om een uur of drie waren we bij de camping, tentje opgezet endaarna wat boodschappen gedaan Balk. Vanavond gaan we naar tante Tet en morgen lopen we door de bossen achter Nijemirdum naar het Rijster Klif, daar gingen we vroeger vaak zwemmen in het IJsselmeer. De kliffen zijn nog overblijfselen van de tijd dat het nog Zuiderzee was en de zee stukken land wegsloeg, er ontstonden zo steile kliffen, door de leem die in de grond zat. Nu zie je het hoogteverschil nog, de kliffen liggen zo’n drie of vier meter hoger dan het water.
Het wordt weer een warme dag, dus we
vertrekken weer vroeg. Oant moarn!