Modern pelgrimeren

image

Een tijdje terug zette iemand, Renee uit Eindhoven een berichtje op Facebook. Ze vroeg wie er zin had om het Camino-gevoel weer eens te beleven. Om samen te komen als oude en nieuwe Pelgrims en dan onder het genot van een glaasje Spaanse wijn en lekkere Spaanse hapjes wat bij te praten, eventueel met een lange wandeling erbij met alle Pelgrimsattributen die er bij horen. Dus rugzak, Jakobsschelp, stokken of staf.

image

Nou, er was belangstelling genoeg, al gauw hadden een tiental mensen zich opgegeven. Ook waren er mensen bij die alleen de wandeling wilden maken.
Renee informeerde bij de Pelgrimshoeve Kafarnaum in Vessem of er mogelijkheid bestond om zo bij elkaar te komen. De vorige keer dat ik er was en een terugkomweekend had hoorde ik de mensen daar er al over praten. Renee kreeg groen licht en dit weekend was het zover.
Het was net de Camino: van te voren wist je niet wie je tegen zou komen in Vessem. Zaterdag om 9 uur werden verwacht. Renee had van te voren al een groepsapp gemaakt. Verschillende mensen reisden met de trein en er werd afgesproken dat anderen die gingen halen op CS Eindhoven. Ook kwamen er Pelgrims, die vrijdagavond al sliepen in Vessem.

image

Even na negen en was iedereen compleet, Toine en Marijke begeleiden de groep, die twee kende ik nog van vorige weekenden. Jammergenoeg voelde de Renee zich niet zo lekker, ze was flink grieperig en ze zou proberen mee te gaan wandelen en dan kijken wat ze verder het weekend ging doen.
Heel veel mensen hadden lekkere dingen meegenomen; tapas, olijven, hartige taart. Ans had voor mij twee heerlijke Santiago-taarten gemaakt.

image

‘s Morgens maakten we een lange wandeling door de bossen rondom Vessem en liepen tot Middelbeers. Voor mij en Ans een speciale plek omdat onze relatie daar is begonnen ooit, zo’n 22 jaar geleden.
In een  café werd de hele groep binnengelaten en konden we de meegenomen boterhammen eten en bestelde iedereen waar hij/zij zin in had: koffie, thee of soep. Ondertussen werden er herinneringen opgehaald en werden de “nieuwe” Pelgrims wegwijs gemaakt voor hun Reis. Prachtig om te zien dat iedereen zo met elkaar om ging en dat allemaal doordat de Camino ons samen verbind. Iedereen had zijn eigen verhaal, zijn eigen Camino beleefd. Sommigen hadden de Camino Frances gelopen, anderen de Camino del Norte of de Camino Portugues. Of de Pelgrimsreis naar Rome. Er waren verschillende mensen die ook hadden geïnformeerd voor de Olav-route in Noorwegen: vooral de rustzoekers…
‘s Middags liepen we al kletsend en pratend terug naar Vessem. Het was koud, maar stralend weer. Een prachtige omgeving, met veel bos en van die typisch Brabantse vennetjes. Onderweg kwamen we zo’ n husky-hond tegen met van die stralend blauwe ogen, hij was waarschijnlijk weggelopen. Op een gegeven moment was hij in een weiland achter schapen aan het jagen. Die raakten behoorlijk in paniek. Samen met Ton ben ik het weiland ingegaan en heb ik de husky-hond gevangen: Hero heette hij, dat stond aan een plaatje aan zijn riem. Er werd nog geprobeerd de eigenaar te bellen, deze nam niet op. Hero werd aangelijnd en ik ben met ‘m gaan lopen: echt een wilde, jonge hond, hartstikke speels.

image

In Vessem dronken we nog koffie in de Pelgrimshoeve, ook een initiatief van broeder Fons. Mensen uit het dorp kunnen er koffie drinken en er is een tweedehandswinkel; allemaal voor het goede doel. We bezochten nog het stiltecentrum en natuurlijk het Cruz-de-Ferro van Vessem.

image

Je kon er een steentje neerleggen en dat deden verschillende mensen, ik ook. Moest denken aan mijn A-steen en aan de alcohol die er straks of vanavond waarschijnlijk genuttigd zou worden. Ik zag er tegenop, mijn Cruz-de-Ferro….
Er werd inderdaad geborreld toen we weer terugkwamen op Kafarnaum. Ik nam wat bekers water, kreeg daar vervolgens opmerkingen over; ik heb gewoon mijn verhaal verteld. Dan is het ook uit de wereld.
De hospitaleros, een heel gezellig Brabants stel had een geweldig maal gemaakt, soep, paella. Na al die inspanningen, smaakte het eten helemaal voortreffelijk.
‘s Avonds kwam Broeder Fons nog langs die op zijn humoristische manier vertelde hoe de Pelgrimshoeve door zijn toedoen is ontstaan, ook de Hoeve waar we vanmiddag koffie hadden gedronken. Een bevlogen man,

image

Broeder Fons, heerlijk om naar zijn verhalen te luisteren.

Er werd nog nagepraat, heel veel over de Camino natuurlijk en om een uur of twaalf lag toch iedereen op zijn kamer.

Ik sliep niet zo goed,  de Camino zat echt in mijn hoofd, mijn lijf. In gedachten maakte ik ‘s nachts bijna weer de hele Reis, van Sint Jacobi parochie tot Fisterra, inclusief het uitstapje in april in Nederland met de gipspoot. Toen ik eindelijk de slaap te pakken had, hoorde ik buiten van alles, de kroeg ging dicht geloof ik. Om half vier  eindelijk in slaap gevallen.

Om half acht was ik alweer wakker, was geloof ik eerste die opstond, na douchen lekker bakje koffie gedronken beneden.
Toen iedereen om half negen beneden was lekker samen ontbeten. Daarna rugzakken weer op, stokken mee en weg waren we: ditmaal wat stiller, want het was een stilte-tocht. Iedereen hield zich eraan, al hadden sommigen moeite om stil te zijn. Zo liepen we Vessem uit, de bossen weer in. Voorbijgangers zullen wel gedacht hebben: “wat een ongezellig wandelvolk loopt daar…!” Ik denk dat ze in Vessem

image

ondertussen wel wat gewend zijn met die rare Pelgrims met hun rugzakken en stokken….
Bij een groot ven stopten we bij een uitzicht plaats en namen we afscheid van bovenstaande Pelgrim en zijn vrouw, die lopend teruggingen maar hun woonplaats Veldhoven.  Daarna liepen we nog een groot stuk zwijgend door het bos, tot we bij een plaats kwamen waar we koffie konden drinken.

Tussen de middag werd er nog samen gegeten, waarna de meesten toch hun spulletjes pakten om.weer naar huis te gaan. Er bleef een klein groepje over toen Broeder Fons nog afscheid kwam nemen. Voor iedereen had hij een kaars met een persoonlijk verhaal.  Om een uur of half twee stapte ik in de auto richting Helden, moe en vooral voldaan. Die gastvrijheid, die warmte die daar voelt in het Pelgrimshuis Kafarnaum, daar krijg ik elke keer weer kippevel van. Mooi dat er zo’n plek is: volgens mij is er maar een van dat soort, en dat is in Vessem. Prachtig dat zo’n initiatief zo uitgebloeid is tot deze plek, waar zoveel vrijwilligers ervoor zorgen dat (toekomstige) Pelgrims opgevangen worden en geïnformeerd worden over het hoe-en-wat-en-waarom over de Camino.

image

Ik wil vanaf deze plek dan ook Renee bedanken voor haar inspanningen voor dit weekend, zonde dat ze ziek werd. Ik hoop dat we nog eens zo’n weekend mogen beleven, geweldig om dit samen met “lot”-genoten van de Camino te doen!

Advertisements