De twee dappere dodo’s

dappere schaduwen

11 december 2015

Gisteren had ik afgesproken met Andrea, waar ik vanaf Limoges tot de Pyreneeën mee heb gelopen. (of gestapt zoals ze in Vlaanderen zeggen).

Andrea woont in de buurt van Antwerpen, om precies te zijn in Berlaar, vlak bij Lier. Al vroeg opgestaan om er naar toe te rijden. Om elf uur stonden we bij haar voor de deur. Gek om mede-pelgrims te ontmoeten buiten de Camino. Je kent elkaar alleen maar met wandelkleding, je weet niet hoe men er thuis uitziet.

Andrea had de tafel al gedekt, mooi servies, wijnglazen: we voelden ons welkom. De glazen kon ze weer opruimen, want na Cruz-de-Ferro heb ik geen alcohol meer gedronken: ik liet mijn A-steen daar liggen. Tijdens de Camino merkte ik dat ik langzamerhand weer bij “de drinkers” begon te horen én dat voelde niet goed. Onderweg was ik Andy uit Ierland tegen gekomen, die van de drank afgekomen was met hulp van de AA. Ik had veel gesprekken met ‘m en besloot daarom bij de Cruz-de-Ferro daar mijn steen met scherpe kantjes achter te laten. Een goed besluit, denk ik achteraf. Ik heb het voor me gehouden, ik vond het niet nodig om het aan de grote klok te hangen.

Nu ben ik zo ver, dat ik vind dat iedereen het mag weten, ik voel me er veel beter door en ik ben blij de knoop doorgehakt te hebben.

Maar dat terzijde: we waren bij de Dappere Andrea die ik voor het ererst ontmoette in de Refuge van de Franciscaner zusters In Limoges. We hadden gelijk een klik en besloten samen op te lopen. Allebei waren we geblesseerd geweest. Andrea aan haar teen, ik aan mijn middenvoetsbeentje. Twee halven werden een hele…… De eerste dagen liepen we heel rustig aan. De eerste dag pakten we zelfs een taxi om bij de volgende Refuge te komen. Daar kwamen we Bram ook weer tegen, die ook bij de Franciscanen had geslapen.

We halen veel herinneringen op, Andrea heeft de foto’s voor me op de laptop staan en samen bekijken we de prachtige beelden. Andrea en ik hadden dezelfde hobby: bloemen fotograferen en naar vogels kijken. We hebben onderweg genoten, want de natuur was in mei/juni overweldigend.  Later kwamen we Christian ook nog tegen, die zich aansloot bij ons. Ook daar waren nog foto’s van.

drie dapperen.jpg

Christian en ik bleven achter in een stadje vlak voor we de Pyreneeën ingingen, Andrea liep verder met een Frans echtpaar. Christian was op dat moment geblesseerd en ik moest nieuwe hakken op mijn schoenen.

Onderweg heb ik nog steeds contact gehouden met Andrea via sms. Toen ik de dag na Saint-Jean-Pied-de-Port haar sms’te dat een stemmetje me had ingefluisterd om toch de Camino Frances te lopen, reageerde ze zo: “Bon Camino dan maar maatje. Je bent echt wel een beetje raar. Groetjes”

Ik liep de Camino Frances, Andrea en ook Christian liepen via de kust, de Camino del Norte. Ook hier had Andrea veel foto’s van. Geweldig, een prachtige route moet dat zijn. De foto’s, de verhalen.

Christian kwam ik in Santiago de Compostela nog tegen, toen Ans en de kinderen daar waren. Met Andrea had ik in Fisterra nog sms contact, zij was toen in Muxia. Het lukte me helaas niet om daar nog met de bus te komen.

Al die momenten, al die herinneringen raak je volgens Andrea  nooit meer kwijt; de Camino gaat in je zitten, die herinneringen blijven. Zij had zelf nog “gestapt” in haar dromen en kwam zo bij herinneringen, die ze had “vergeten”. Zelfs in je dromen nog wandelen naar Santiago, dat is toch wel heel bijzonder. Maar niet raar, het komt me heel bekend voor.

panorama frankrijk

 

 

 

 

 

2 thoughts on “De twee dappere dodo’s

  1. Andrys ! Are you on the “Camino” one more time ? I don’t understand your beautiful dutch language, but my friend Google, help me. I understand, you are between Limoge and Pyrenees ? is that right ? In case it’s right, let me know where you are, I am living in the area, and could be cool to find you by the camino for some kilometers by your side !
    we start various conversation in fisterra in july !

    Ron
    (we meet in Fisterra in miguel’s albergue “sol y luna” )

    1. Hi Ronan, I didn’t forget you! We had some nice days in Fisterra in the beautifull Aubergue. How’re you?
      I wrote this blog about my visit to Andrea, she lives in Belgium and I walked with her from Limoges to the Pyrenees. We were both injured and had a beautifull time together. Andrea walked from Belgium, I started in the Netherlands.
      Did you get the job in the Netherlands? You told me you had to go to Amersfoort? Still a job in the cycling world?

      Greetz Andrys

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s