Verdriet en vreugde

image

Een slechte nacht heb ik gehad. Gisteravond kwam het nieuws dat er aanslagen in Parijs zijn, dat er mensen gegijzeld zijn in een concertzaal. Het bleef in mijn hoofd vannacht, het liet me niet los.  Vanmorgen bleek dat meer dan 120 doden zijn en heel veel zwaargewonden. Vreselijk. Allemaal onschuldige mensen die net op de verkeerde tijd op de verkeerde plek waren. Je zult maar net naar een hardrock-concert in Parijs gaan, ergens in een cafeetje zitten of naar een voetbalwedstrijd kijken. En dan stappen er van die idioten binnen met kalasnikovs en bomgordels. Verschrikkelijk. De terreur komt nu wel heel dichtbij.

image

Nu zit ik in de trein, net ingestapt in Venray, het is nu 6:52 uur. Ik hoop om een uur of tien, half elf in Groningen te zijn. Het is buiten nog donker en er zijn niet veel passagiers. In Nijmegen van Veolia overgestapt naar NS, net tijd om nog een bakje koffie bij Appie Heijn te kopen: helaas is dit een bak slap lauw water. Nu onderweg naar Zwolle, waar de trein om 9:15 uur zal aankomen.
Het is raar om door al die plaatsen te gaan waar ik vorig jaar nog liep: Nijmegen, Arnhem, Zutphen, Deventer, Zwolle. Dat was de etappe vanaf Hasselt. Ik liep toen een week, prachtig weer, mooi rivierenlandschap. In Deventer raakte ik mijn telefoon nog kwijt. Ik zou het zo weer willen lopen. Die prachtige Hollandse luchten, de dijken, die oude plaatsen. Maar vooral dat gevoel van vrijheid. Lopen en dan kijken waar je uitkomt, zonder planning. Dat gaf ook wel eens stress, maar meestal kwam het toch wel goed. Dat gevoel: dat is het ultieme Pylger-gevoel.
Het is ondertussen kwart voor tien, ik zit in de intercity van Zwolle naar Groningen. Ik hoor om me heen verhalen over Saint-Jean-Pied-de-Port, over Bourges of Nevers, slapen in een tentje. Pelgrims dus! Ik luister en zit stiekum in mezelf te lachen: herkenning! Ben benieuwd hoe het straks is in de Martini-kerk. Ik hoop dat ik nog wat bekenden tegenkom. Ik had nog contact net Sam, die ik voor Reims tegenkwam en waar ik paar dagen mee liep: hij had geen kaartje meer kunnen regelen. Jammer! Ik had me er op verheugd hem nog te spreken.

image

De reis is de bestemming, is een veelgehoorde spreuk op de Camino, maar ik ben blij als ik in de Martini-kerk in Groningen aangekomen ben. De kerk zit goed vol en de dag wordt ingeleid door verschillende sprekers. Zoals ik had verwacht veel grijze koppen. Er is weer een marktje met verschillende kraampjes van verschillende  Santiago-clubs. Ook een kraampje van ‘L Esprit de Chemin. Er staan twee hospitaleros en ik praat een tijdje met een man, hij blijkt uit Workum te komen en we praten verder in het Frysk. Bij het kraampje van het Jabikspaad doe ik hetzelfde en vertel dat ik het zo mooi vond om bij mensen aan te bellen voor een stempel. Ik vertel dat we bijna twee uur bij een oude mevrouw hebben koffie gedronken. In Reduzum met Frank en Jan.

image

In de Pepergasthuiskapel vertellen Pelgrims over hun (spirituele) ervaringen op de Camino. Indrukwekkend, ik kom er Herman ook weer tegen, die ook op het weekend in Vessum was. Ook hij vertelt. Ik twijfel, de groep is me net te groot. Maar bij twee Pelgrims die vertellen, daar voel ik heel veel bij: ik voel de traantjes opwellen in mijn ooghoeken. Nondeju: ik heb de Camino gemist!

Daarna terug naar de Martinitoren, nog een lezing, minder interessant. En op het eind nog een samenzang met het orgel erbij: le chant des Pelerins des Compostella. “Ultreia! Ultreia!”

image

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s