Mooi bewerkte foto’s

Ik sla al mijn foto’s op met https://photos.google.com/  en soms komt Google zelf met een ideetje. Dan hebben ze een foto van mij bewerkt. Vraag me niet hoe zo iets kan, maar soms zijn er dan foto’s bij die echt mooi zijn. Kleur of zwart-wit. Hieronder zie je een paar.

Advertisements

Lezen, mijmeren en verlangen

image

18 november 2015
De boekenkast komt zo langzamerhand aardig vol te staan met boeken over de Camino, over Pelgrimsreizen, over Santiago de Compostela.
Zaterdag liep ik ook weer tegen wat boeken aan, nieuw en tweedehands bij de marktkraampjes van de Najaarsbijeenkomst. Een boek had iemand net voor mijn neus gekocht en wilde ik graag hebben. Dit heb ik later nog besteld via Bol.com, ook tweedehands: “De omweg naar Santiago” van Cees Nooteboom. Hier had ik goede recensies van gehoord.
Ook kocht ik een boek van Annelies Boshoven “See you in Santiago”. De opbrengst hiervan is voor het Thomas huis, die beheerd wordt door haar en haar man Bert.
Het leukste boekje wat ik aanschafte was een boekje van een striptekenares/illustratrice, Judith Vanistendael:
“Pelgrim of niet?”. Hierin beschrijft en tekent zij haar eigen voettocht naar Santiago de Compostela. Heel humoristisch, informatief en herkenbaar getekend en geschreven. Vanavond direct aan mijn dochter Iza laten zien, die is wel geïnteresseerd in alles op het gebied van illustratie en strips.

image

Ik kwam op het idee om dit boekje te kopen n.a.v. de lezing zaterdagmiddag over Santiago in stripverhalen. Binnenkort eens kijken of er nog meer te vinden is.
En zo komen we de winter wel weer door, al bladerend, lezend, mijmerend en verlangend naar die volgende voettocht. Het Pelgrimsvirus is nog niet weg. Gelukkig niet.

Olav en Noorwegen-passie

image

Ik was gisteren een uur of tien thuis, ben meer dan zevenenhalf uur onderweg geweest om naar de Bijeenkomst in Groningen te gaan..
Mijn stukje eindigde gisteren met “Ultrea! Ultrea!” Ik zal jullie de betekenis hiervan geven “Steeds verder! Steeds verder!”

Nou, vandaag was het minder ver, misschien de volgende Reis wel: de Olav-route in Noorwegen. Er werd een lezing gehouden over deze route in Den Bosch ergens in een buurtcentrum.
Samen met Ans er naar toegegaan nadat we hadden ontbeten en koffie hadden gedronken. Nog een paar boterhammen mee voor in de auto en weg waren we. De middag was georganiseerd door de Vereniging Nederland-Noorwegen, een vereniging die kennis over Noorwegen wil verspreiden, wederzijds begrip wil bevorderen en vriendschappelijke betrekkingen tussen inwoners van beide landen wil aangaan. Mensen met een Passie voor Noorwegen.
Ans en ik hebben dat ook een beetje na de twee vakanties dat we daar zijn geweest. Een geweldig mooi land, echt prachtig. De landschappen, de fjorden, de luchten. Geweldig. Daarom willen we graag de volgende keer samen op Pelgrimsreis: van Oslo naar Trondheim, een tocht van zo’n 645 kilometer.

Het was een zeer informatieve middag en we kregen drie sprekers te horen, die boeiend vertelden over de geschiedenis van de Olav-route. Olav was een Noorse Koning die er voor gezorgd heeft dat Noorwegen Christelijk werd. En Trondheim was in de Middeleeuwen net zo’n belangrijke Bedevaartsplek als Santiago de Compostela en Rome.
Door de Reformatie en de Lutherse Kerk werden die Bedevaarten verboden en waren er geen Pelgrimages naar Trondheim.  Pas vanaf 1990 wordt er weer gepelgrimeerd naar Trondheim. Er zijn verschillende routes, een loopt vanaf Zweden vanaf Sundsvall en er is zelfs een Route vanaf het noorden uit Lapland.
Na de geschiedenis en het ontstaan van de Pelgrimsreis was Ria Warmerdam aan de beurt die vertelde over haar boekje, waarin de Olav-route in het Nederlands wordt besproken, met kaartjes erin die haar broer maakte. Ze vertelde heel boeiend en humoristisch over haar reis en wat ze tegenkwam als niet-katholiek. Ik heb het boekje al in huis en heb er al in zitten bladeren, mijmerend en dromend over de volgende Pelgrimsreis.
Door de lezing nog enthousiaster geworden om het samen met Ans te gaan doen: als je het aantal Pelgrims vergelijkt met die van Santiago in een jaar. Santiago: bijna 250.000, Trondheim: 4000. Dat wordt dus genieten van de rust en de stilte!

image

Verdriet en vreugde

image

Een slechte nacht heb ik gehad. Gisteravond kwam het nieuws dat er aanslagen in Parijs zijn, dat er mensen gegijzeld zijn in een concertzaal. Het bleef in mijn hoofd vannacht, het liet me niet los.  Vanmorgen bleek dat meer dan 120 doden zijn en heel veel zwaargewonden. Vreselijk. Allemaal onschuldige mensen die net op de verkeerde tijd op de verkeerde plek waren. Je zult maar net naar een hardrock-concert in Parijs gaan, ergens in een cafeetje zitten of naar een voetbalwedstrijd kijken. En dan stappen er van die idioten binnen met kalasnikovs en bomgordels. Verschrikkelijk. De terreur komt nu wel heel dichtbij.

image

Nu zit ik in de trein, net ingestapt in Venray, het is nu 6:52 uur. Ik hoop om een uur of tien, half elf in Groningen te zijn. Het is buiten nog donker en er zijn niet veel passagiers. In Nijmegen van Veolia overgestapt naar NS, net tijd om nog een bakje koffie bij Appie Heijn te kopen: helaas is dit een bak slap lauw water. Nu onderweg naar Zwolle, waar de trein om 9:15 uur zal aankomen.
Het is raar om door al die plaatsen te gaan waar ik vorig jaar nog liep: Nijmegen, Arnhem, Zutphen, Deventer, Zwolle. Dat was de etappe vanaf Hasselt. Ik liep toen een week, prachtig weer, mooi rivierenlandschap. In Deventer raakte ik mijn telefoon nog kwijt. Ik zou het zo weer willen lopen. Die prachtige Hollandse luchten, de dijken, die oude plaatsen. Maar vooral dat gevoel van vrijheid. Lopen en dan kijken waar je uitkomt, zonder planning. Dat gaf ook wel eens stress, maar meestal kwam het toch wel goed. Dat gevoel: dat is het ultieme Pylger-gevoel.
Het is ondertussen kwart voor tien, ik zit in de intercity van Zwolle naar Groningen. Ik hoor om me heen verhalen over Saint-Jean-Pied-de-Port, over Bourges of Nevers, slapen in een tentje. Pelgrims dus! Ik luister en zit stiekum in mezelf te lachen: herkenning! Ben benieuwd hoe het straks is in de Martini-kerk. Ik hoop dat ik nog wat bekenden tegenkom. Ik had nog contact net Sam, die ik voor Reims tegenkwam en waar ik paar dagen mee liep: hij had geen kaartje meer kunnen regelen. Jammer! Ik had me er op verheugd hem nog te spreken.

image

De reis is de bestemming, is een veelgehoorde spreuk op de Camino, maar ik ben blij als ik in de Martini-kerk in Groningen aangekomen ben. De kerk zit goed vol en de dag wordt ingeleid door verschillende sprekers. Zoals ik had verwacht veel grijze koppen. Er is weer een marktje met verschillende kraampjes van verschillende  Santiago-clubs. Ook een kraampje van ‘L Esprit de Chemin. Er staan twee hospitaleros en ik praat een tijdje met een man, hij blijkt uit Workum te komen en we praten verder in het Frysk. Bij het kraampje van het Jabikspaad doe ik hetzelfde en vertel dat ik het zo mooi vond om bij mensen aan te bellen voor een stempel. Ik vertel dat we bijna twee uur bij een oude mevrouw hebben koffie gedronken. In Reduzum met Frank en Jan.

image

In de Pepergasthuiskapel vertellen Pelgrims over hun (spirituele) ervaringen op de Camino. Indrukwekkend, ik kom er Herman ook weer tegen, die ook op het weekend in Vessum was. Ook hij vertelt. Ik twijfel, de groep is me net te groot. Maar bij twee Pelgrims die vertellen, daar voel ik heel veel bij: ik voel de traantjes opwellen in mijn ooghoeken. Nondeju: ik heb de Camino gemist!

Daarna terug naar de Martinitoren, nog een lezing, minder interessant. En op het eind nog een samenzang met het orgel erbij: le chant des Pelerins des Compostella. “Ultreia! Ultreia!”

image

Jacobus en Olav in een weekend

jacobusen olav

Zaterdag is de Najaarsbijeenkomst van het Genootschap van Sint Jacobus. Het wordt dit jaar in Groningen gehouden. Vorig jaar was het in Roermond en daar ben ik met Henk er naar toe geweest. Een hele leuke dag, met boeiende lezingen.
Ook was er een soort markt met allerlei standjes over de Camino. Wat me vorig jaar wel opviel en wat me wat op het verkeerde been zette wat betreft mijn idee over de gemiddelde leeftijd van de Camino-pelgrim was het aantal oudere en grijze bezoekers. Ik zag maar weinig jongeren. Terwijl ik op de Camino juist heel veel jongeren tegenkwam.
Misschien zijn het de oud-pelgrims die naar dit soort bijeenkomsten gaan om toch nog dat Camino-gevoel vast te houden. Ik bedenk maar wat….
Er was in Roermond een lezing van de oud Venlose stadsdichter, Herman Verweij die prachtig vertelde over zijn pelgrimsreis naar Assisi . Ook droeg hij nog gedichten voor over zijn reis.

Ik heb me in Groningen opgegeven voor een lezing over spiritualiteit. Want dat is me al wandelend van Zwarte Haan tot Fisterra wel duidelijk geworden: dit is niet zomaar een Route. Het idee, dat er al zoveel eeuwen over deze Weg mensen gelopen hebben. En wat dat bij mij deed, dat zou je misschien wel een spirituele ervaring kunnen noemen. En als je dat te zweverig is, de ontmoetingen onderweg waren wonderbaarlijk! Maar ik wil er meer over weten en wil graag horen hoe anderen dat hebben ervaren. Ik kijk uit naar deze dag en zal jullie later vertellen hoe het was.

Zondag gaan Ans en ik naar een bijeenkomst waar informatie wordt gegeven over de Olav-route in Noorwegen. Deze Pelgrims-route loopt van Oslo tot Trondheim. Wij zijn nu drie keer op vakantie geweest in Scandinavië, twee keer in Noorwegen. En het lijkt ons prachtig om daar zo’n pelgrimsreis te maken: zo’n 650 km door allerlei landschappen.
Dit is de voorbereidingsfase, het zal wel niet meer 2016 worden, misschien een of twee jaar later. Leuk om ons alvast te oriënteren. Ik schreef al eerder: de voorpret is een heel leuke fase van je Pelgrimsreis. Inlezen, kaarten bekijken, ervaringen van anderen horen. En die fase van voorpret is het langst….net zoals de fase na je Pelgrimsreis: de napret..
Ook over deze bijeenkomst zal ik jullie na afloop vertellen hoe het was.

Stoffel-avonturen

grashoekkrater

Dinsdag 3 november 2015

Alweer november, dat zou je niet zeggen als je naar buiten kijkt: prachtig weer. Deze week ben ik al een paar keer het bos ingegaan. De herfstkleuren, de natuur: geweldig!

Ik had plannen om deze winter wat in conditie te blijven en was met een schema bezig om stapsgewijs 5, 10 kilometer te leren rennen. Ik was na de Camino zo’n 10 kilogram afgevallen en ik voelde me hierdoor erg fit. Wie weet lukt dat door 2 á 3 keer in de week een stuk te rennen.  Vol goede moed begonnen aan dit initiatief, met hulp van de Belgische Evi op mijn mobiel.  Alleen gaat het niet zoals ik graag zou willen; eerst stopte Evi spontaan met mij begeleiden. Toen ik later met behulp van een gedownload schema van Running Centre weer verder ging, bleek dat ik in drie ren-dagen me al had geblesseerd. Aan mijn hiel of de aanhechting aan mijn hak.

Nu ben ik even gestopt, want beide voeten of hielen zijn erg pijnlijk. Gelukkig gaat lopen nog wel goed, helemaal als ik die Meidl-schoenen aandoe. Dat is bijna hetzelfde als met gips lopen. Alles wordt gefixeerd.

Ik had jullie nog niet het verdere verloop gemeld van mijn beste wandelmaat of stok of staf Stoffel-2. Die stond op Schiphol op kamer 16 op mij te wachten. Ik had mijn zoon Jan en zijn vriendin Eline hierover gebeld en Jan is naar Schiphol getogen. Daar bleek dat Stoffel-Staf niet meer op Kamer-16 was, maar dat iemand bedacht had dat hij beter naar het hoofdbureau van AVIA kon vervoerd worden. De medewerkster zou er voor bellen en dan zou Jan teruggebeld worden.

Dit was al weer een paar weken geleden én ik zat deze week te denken hoe het met mijn wandelmaat/staf zou zijn. Ik besloot om een mail naar AVIA te sturen, naar het hoofdgebouw. Een dag later kreeg ik een mailtje terug van Jaimy van AVIA-Baggage Tracing:

Geachte meneer Driessen,

ik email u naar aanleiding van uw wandelstok.
Deze is helaas op 7 oktober naar Madrid gestuurd, het hoofdkantoor van Vueling.
Zojuist heb ik het verzoek gedaan om deze terug naar Amsterdam te versturen.

U word gebeld als wij deze terug hebben ontvangen.

Met vriendelijke groet,

Jaimy
Baggage Tracing

Ik heb een mailtje teruggestuurd, dat ik niet mijnheer Driessen ben, maar mijnheer Tromp en dat “driessen12@home.nl” is ons gezamelijk emailadres is.

Ik ben nu ondertussen wel nieuwsgierig naar waar die goede oude stok/staf/vriend al die tijd heeft uitgehangen. Die beleeft meer avonturen dan mij.

Ik verheug me op ons weerzien en hoop op nog vele gezamelijke avonturen. Wandelen zonder Stoffel is toch minder leuk.

stoffel2