Stilzitten is geen beweging

image

Maandag, 21 september 2015

En zo zitten we weer in La France. Samen met mam en Henk hebben we een huisje gehuurd in de Morvan, in een heel klein plaatsje, Montchanson.
Gistermorgen zijn we om een uur of half acht vertrokken. Onderweg moest ik veel denken aan vorig jaar, toen ik naar Reims liep. We rijden een stuk in de buurt van Reims.
Ik zie borden met daarop Namur, Dinant. In Frankrijk zie ik Basancourt. En denk aan de Romeinse heirbaan waar ik liep met Sam, vorig jaar in september.
Als we Reims voorbij zijn rijden we langs Troyes, even later rijden we langs het dorpje waar ik een dag of vier/vijf verbleef bij Ingeborg. Fantastische plek!
Dat was begin dit jaar. Wat voelde ik me welkom daar, ik zat op dat moment er helemaal doorheen na een of twee weken gelopen te hebben. Een eigen huisje, lekker eten en drinken, ook nog een dag dat we gingen zwemmen.
Al rijdend mijmer ik over al die verwennerijen en hoe uitgerust ik weer verder ging.
Auxerre, Vezelay, Anthien zie ik. We rijden per ongeluk verkeerd en komen toch nog even in Vezelay. Dat voelde in maart/april aan als een mijlpaal. Ik herinner me nog dat ik verkeerd liep en dwars liep: de weilanden en de prikstruiken daar naar toe liep: mijn eigen weg!
Jammer dat ik er niet bij de zusters heb geslapen, ik kwam terecht bij een jeugdherberg op een camping. Wel ‘s avonds naar de mis geweest, indrukwekkend, ook door de prachtige lichtinval in de kapel. De kerk zelf was men toen aan het verbouwen.
We rijden door en ik zie Anthien op een bordje, waar ik sliep bij Arno en Huberta in hun Herberg ‘L Esprit de Chemin. We waren die dag geloof ik de eerste Pelgrims van dat jaar: het was nog zo koud dat Huberta elektrische onderdekens in de bedden had gelegd. Ook hier voelde ik me heel welkom en genoot van de gastvrijheid van Arno en Huberta.
Straks ga ik die bladzijden in mijn blog nog een nalezen: ik beleef het zijn hier anders als Ans, mam en Henk.
Er komt bijna geen plaats voorbij of ik denk aan de Camino, me realiseren hoe verschrikkelijk ver ik gelopen heb. Want dat wel het gevoel wat ik had: tjee, wat is dat land groot, er komt geen eind aan! Dat ervaar je al in de auto.
Zo kwamen we na acht uur rijden aan in Montchanson, alle vier genietend van het landschap, de dorpjes, de huisjes…maar ik meer mijmerend over de Camino. Je hebt voorpret, pret maar ook heel veel napret. Vooral als je weer op die plekken komt. Genieten dus.

One thought on “Stilzitten is geen beweging

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s