Ook de Heilige Anthonius is blijkbaar overal

IMG_20150517_114604PHOTO_20150605_101910PHOTO_20150605_074621PHOTO_20150723_120602-2PHOTO_20150701_105153PHOTO_20150630_065213PHOTO_20150627_091350PHOTO_20150704_124205PHOTO_20150709_110029

Woensdag 30 september

Gistermiddag werd ik om half zes gebeld door een juffrouw van Schiphol. Of ik een wandelstok kwijt was geraakt?

Ik heb het misschien wel niet eens gemeld in mijn blog, maar ik ben inderdaad mijn tweede stok, “Stoffel-2” kwijtgeraakt in het vliegtuig of op het vliegveld. Ik heb samen met Ans en de kinderen nog tijd aan de lopende band staan wachten op Schiphol, maar er kwamen allerlei koffers, rugzakken en weet-ik-wat-nog-allemaal meer, maar geen wandelstok.

Hij is dus blijkbaar gevonden! Maar wat heeft het lang geduurd! Het was eind juli toen we aankwamen op Schiphol vanuit Santiago de Compostela.

Nu, bijna twee maanden later staat hij ergens op Schiphol, Aankomst-2, Deur 16, AVIA-Partner.

Ik heb een berichtje gestuurd naar Eline, de vriendin van Jan, zij gaat ‘m halen. Ik ben blij, want die stok of staf was mijn vriend, mijn steun- en toeverlaat van Limoges naar Fisterra. Dankjewel Heilige Anthonius!

Advertisements

Jacobus is overal

image

Zaterdag 26 september
Alweer de laatste dag hierin de Morvan. Vanmorgen wat langer geslapen, we werden weer gewekt door loeiende koeien. En ik meende ook varkens te horen, maar dit zou ook de ezel Maurice kunnen zijn die we een paar dagen hebben ontmoet in Champve. Zijn baasje stelde ‘m aan ons voor en Maurice balkte zoals een ezel dat hoort te doen.

We gingen na het late ontbijt lekker buiten zitten, het weer is weer goed. Alleen waait het ietsjes meer dan de afgelopen dagen. Heerlijk stil is het hier, zo nu een dan hoor je een koe, een haan, het ruizen van de wind door de blaadjes. Die gaan bijna verkleuren, je ziet al een roestrandje op de bladeren. Over een paar weken moet het prachtig mooi zijn in de Morvan. Dat is het nu al! Om half een hebben we gereserveerd om te lunchen in Café du Aquaduc in Montreuillon, we gaan er met de auto naar toe.
Het eten is verrukkelijk, lekkere forel of ham met sla als voorgerecht, daarna gebakken aardappeltjes met biefstuk, verschillende kaasjes als na gerecht en nog een soort chocoladetaart met koffie als toetje.
Daarna gaan we nog eens kijken bij het Aquaduct, wat bij nader inzien niet gemaakt is in 1700 maar in 1800 en nog wat. Maar even  goed een prestatie dat men dit soort bouwwerken en kanalen kon maken, in die tijd.
Ik ga bij het Aquaduct via een paadje naar beneden, de anderen gaan via het kanaal weer richting Montreuillon. Ik loop langs de weg.
We stappen weer in de auto en besluiten een rommelmarkt (Brocante) in de buurt op te zoeken. Het is niet ver rijden en blijkt in een oude vervallen fabriek te zijn. We vragen ons af wat er in die fabriek gemaakt zal zijn en denken dat het een hout fabriek is geweest, omdat er waarschijnlijk een watermolen, misschien een zagerij is geweest.

De Yonne is op die plek wat gekanaliseerd en het lijkt of er eilandjes gemaakt zijn met bruggetjes. Mam en Ans kopen bij een dikke man bij een kraam wat zelfgebakken koekjes en we proeven wat van zijn lekkernijen.
Het blijkt dat er meer Nederlanders rondlopen: gisteren las ik in een boek dat de Fransen vaak blij zijn met Nederlandse klanten. Ze denken dat die veel geld hebben, want ze geven veel geld uit aan oude rommel…
We kopen niks, zoals echte Nederlanders en willen nog het Canal du Niverais bekijken. Als we het bruggetje oversteken over de Yonne zien we het kapelletje van Saint Elymon open staan. We lopen even binnen en er is een muurschildering, die je alleen met flits of zaklamp kunt zien.

We rijden nog wat verder, maar TomTom wijst ons niet het Canal du Niverais. Het is bijna vijf uur en we besluiten huiswaarts te gaan, naar Montchanson. De laatste avond alweer, morgen vertrekken we weer naar huis.
Een heerlijk weekje, mooi weer, een dag regen. En ik kwam die Jacobus weer overal tegen. In het restaurant vanmiddag nog, daar lag een boek van een Pelgrim uit Montreuillon. 

Grappig, want eergisteren zag ik in de kerk van Montreuillon al een mooi schilderij een een beeld van die ouwe Jacobus. En gisteren toen ik beschrijving bekeek van de timpaan van de Cathedrale Saint-Lazare in Autun: op de latei zijn twee pelgrims afgebeeld, een met het symbool van de Jacobsschelp, de ander met het kruis van Jeruzalem. Zo kom ik bijna dagelijks wat tegen.
Ik ben nog niet van ‘m af, thuis niet, op vakantie niet.
En als ik er niet toevallig tegenaan loop dan zoek ik hem, want het is raar maar waar, al sinds ik bezig ben met de voorbereidingen van de Camino blijft die ouwe Jacobus me achtervolgen.
En ik vind het helemaal niet erg.

image

image

.

Markt in Corbigny en Autun

image

Vrijdag 25 september 2015
Vandaag was het plan om de markt in Corbigny te bezoeken. We stonden redelijk op tijd op en direct na het ontbijt reden we richting Corbigny.
Op de parkeerplaats bij de Franse boerenbond parkeerden we de auto.
Toen we in de buurt van de winkelstraat kwamen waar de markt was roken we de gebraden kip al. De man van de kraam maakte ook de paella klaar in een heel grote pan. De rijst met mosselen stond al te pruttelen in de bouillon.
Verder stonden er wat groenten en fruitkraampjes,  een paar kaaskraampjes en er stonden zelfs Jehova’s met een kraam, vol met evangelisatiefolders.  Die pakken dat slimmer aan dan in Nederland!  Geen voet tussen de deur!
Ook de slager had er een kraam staan en toen we bij een kraam kwamen met allerlei droge worsten kwam de madam al aanrennen, wantdue zat in het café aan de overkant. We sloegen flink in, die Franse droge worsten zijn echt lekker, vooral die met noten erin.
Zo liepen we met twee zakken met daarin wel 10 worsten verder. Dat wordt smullen als we weer thuis zijn. De markt viel wat tegen, want na de worstenkraam kwamen er nog twee kramen met bloemen en kleding en toen was het afgelopen.
Wel leuk om te zien dat vooral ouwere mensen van heinde- en verre naar het marktje komen, blijkbaar heeft Corbigny die streek-functie.
We besloten om verder te gaan en de stad Autun in de Morvan te bezoeken. Het weer was ondertussen ook wat beter, de meeste bewolking trok langzaam weg. Onderweg was het weer prachtig, de heuvels, de bossen van de Morvan. De weg die er overheen slingert, door dorpjes, door Château-Chinon. We reden ook nog een stukje langs de Yonne, waar Ans en ik gisteren hadden gewandeld: in de auto zag je goed hoe ver dat was.
In Autun bleek ook markt te zijn, veel textiel, schoenen, shawls, groetenkramen. Binnen was nog een overdekte marktplaats waar veel versproducten werden verkocht: kaas, honing, fruit, vis.

image

Ook hier kochten we nog een lekkere worst, dus daar hebben we voorlopig genoeg van… 
Na ergens gelunched te hebben en een bezoek aan de Cathedrale gingen we huiswaarts, d.w.z. naar Montchanson.

image

Onderweg reserveerden we nog bij het cafeetje in Montreuillon, daar gaan we morgen nog eten. Via het kleine weggetje voorbij de bakker, de kerk en de kapper bereikten we Montchanson.
Weer realiseer ik me dat je rijdend in de auto het landschap zo anders, zo afstandelijk beleeft, je bent er geen onderdeel van. Alleen maar toeschouwer van snel voorbijgaande flitsende landschap. Mijn hersenpan kan dat nooit zo snel verwerken, maar dat zal wel aan mij liggen.
Nu weer de schoenen uit, de haard aan, boek erbij, weer langzame tijd. Genieten dus, de vakantie is nog niet voorbij.

Wandelen over een Aquaduct

image

Donderdag 24 september

Vandaag zijn Ans en ik samen gaan wandelen, mam en Henk zijn met de auto naar Nevers gegaan. We ontbeten redelijk vroeg en om een uur of negen, half tien liepen Ans en ik het paadje in naast het huisje. In de rugzak hadden we boterhammen, pannenkoeken, fruit en drinken voor onderweg.
Het was lekker zacht weer en na een half uurtje lopen kon het vest al uit. Via het dorpje Champve lopen we over een slingerend weggetje naar Montreuillon, een wat groter dorp wat aan de Yonne ligt. Er is een kerkje, een bakker, een kapper en een café. Het is een uur later als we er aankomen. Het blijkt dat in 2002 of 2003 Montreuillon het geografisch middelpunt was van de €-landen. Dat zal nu wel niet meer het geval zijn bedenk ik me met al die nieuwe euro-landen erbij. Er is een monument opgericht en er staat een wegwijzer met allemaal Europese steden en hoever dat is. Het zal wel neergezet zijn net Europese subsidies….

image

In het café drinken we een kop koffie en thee en we lopen verder. Er is een gele route die richting Aquaduct gaat. Als we er naar toe lopen zien we dat er een soort kanaal naar toe loopt boven over de heuvelrug. De kanten zijn van betonplaten en het water stroomt. Als Ans er een appelklokhuis in gooit drijft die bijna even snel mee als wij lopen, iets langzamer. We lazen op een bord dat het kanaal en de aquaduct vroeger gebruikt werd voor het vervoer van hout. (Flotteurs) Het hout werd via kanalen en rivieren naar Parijs gebracht. In de grotere rivieren werden er vlotten van gemaakt die zo naar de hoofdstad dreven.

image

Het blijkt dat de Aquaduct al in 1700 gebouwd werd, knap dat ze in die tijd al in staat waren dit soort bouwwerken te maken. En wat een werk moet het geweest zijn boven op de beboste heuvels kanalen te graven, allemaal met de schop. Onvoorstelbaar, als je ziet hoe men nu grond verzet met grote graaf-machines.
Het is een prachtig gezicht bovenop het Aquaduct, we zien in de verte de kerktoren en de huisjes van Montreuillon liggen. Een prachtig landschap, hier en daar wat van die witte koeien, boomwallen, heuvels en die blauwe lucht net die wolkenvelden er boven.
We lopen langs het kanaal verder het bos in, we zien in de schaduw van de beukenbomen veel paddenstoelen groeien. Het is koel en donker in de schaduw. Het duurt een hele tijd voor we het bos weer uitkomen, zo nu en dan steken we het kanaal over, om de zoveel meter zijn er betonnen bruggetjes gebouwd. Bij zo’n bruggetje pauzeren we even en eten een boterham en drinken wat. Als we opstaan en rechtsaf gaan menen we dat we in een dorpje Epiry komen niet ver van waar het huisje is, Montchanson. Maar het blijkt een ander dorp te zijn, Reviry. We zien dat we over de weg langs de rivier de Yonne ook in Montreuillon kunnen komen. Zo komen we anderhalf uur later weer aan in Montreuillon.

image

Onderweg belde Henk dat dat electronische sleutel niet werkte van de auto en dat ze vastzaten op een parkeerplaats. Ze wachten nu op de ANWB die Henk gebeld heeft. Ans en ik zijn ondertussen alweer in Montchanson, we hebben wat eten gekocht bij het bakkertje in Montreuillon. Allebei flink moe na die flinke wandeling.
Om zes uur komen Henk en mam terug uit Nevers, het blijkt dat Henk de lichten aan heeft laten staan, er gaat geen alarm als je dat vergeet. Gelukkig niets met de elektronische sleutel.
Gelukkig hebben ze wel genoten van de Cathedrale van Nevers, Henk maakte prachtige foto’s van het licht wat door
de glas-in-lood-ramen valt. Echt prachtig.
Vanavond lekker kneuteren op de bank bij de haard, de pootjes omhoog….

image

Weerzien van Vezelay

image

Woensdag 23 september
Vandaag zijn we naar Vezelay gereden. Op de heenweg zondag reden we er per ongeluk al langs en zag ik wat plekjes die me bekend voorkwamen.
De Basiliek was nu wel geopend. De vorige keer, in maart, was die gesloten omdat er een verbouwing was. Ik ben toen ‘s avonds wel naar de mis geweest in de kleine kapel aan de zijkant van de Basiliek. Na afloop werd ik toen nog aangesproken door een Nederlandse zuster. Ik sliep ‘s nachts in de Jeugdherberg, bij de Camping. Ik vond het jammer dat niemand opendeed bij de zusters, waar de Pelgrimsopvang was.

image

Vandaag liepen er vooral toeristen rond in Vezelay. Ik zag een man met een klein rugzakje en wandelschoenen en twee fiets-pelgrims, zo te horen uit Duitsland. Ans verbaasde zich er over dat ze fietsend de helling opfietsten naar de Basiliek toe en vroeg zich af waarom ze niet liepen met de fiets.
De Basiliek was erg mooi van binnen en ik bezocht ook nog de crypte, waarin relikwieën van Maria-Magdalene bewaard zijn. De lichtinval is overal erg mooi, er is nagedacht hoe het licht binnen schijnt. Blij dat ik toch de Basiliek dit jaar nog van binnen kan bekijken.

image

We lopen ook nog verschillende winkeltjes en een kunstgalerie binnen. Ik heb er hetzelfde gevoel bij als in Santiago-de-Compostela en als in Assisi in Italië: de religie wordt ook hier vercommercialiseerd. Overal beeldjes, speldjes, prulletjes van allerlei heiligen enz. Er wordt goed geld verdiend aan het geloof van mensen. Ik moet weer denken aan het verhaal van Jezus, die de kooplieden wegjaagt uit de Tempel in Jeruzalem.
Ik ben er dubbel in, want aan de ene kant hou ik wel van sommige kerk-kitch, maar aan de andere kant haat ik de commercie: ik vraag me af wie er geld aan verdiend, ik geloof niet dat al dat geld naar de kerk of maar goede doelen gaat.
Zoals de vorige dagen besluiten we de toer met een bezoekje aan een restaurant: La Dente Creuze en vragen ons lachend af wat het betekent: De Rotte Tand? Dat zal wel niet, thuis zal ik het opzoeken.
Op tijd zijn we weer in Montchanson, we kunnen lekker buiten zitten. Het is vandaag droog gebleven, het zonnetje scheen vrolijk en de luchten zijn weer gevuld met prachtige wolkenvelden met er tussendoor veel hemelsblauw.
Als het wat frisser wordt gaan we naar binnen, de haard aan en lekker op de bank, met een boek. Het leven is goed hier in Morvan. 

image

Leven als een Bourgondiër

image

Dinsdag 22 september

Vandaag is het een regenachtige dag. Vannacht is het gaan regenen en het ziet er meteen heel anders uit als we het raam uit kijken. De lucht is grijs en er hangt bewolking over de heuvels van de Morvan.
We besluiten vandaag een markt te bezoeken in Moulin-Engilbert. Na een eenvoudig, maar voedzaam ontbijt rijden we over natte wegen naar die plaats. Het blijkt dat er een festival geweest is met muurschilderingen. Overal in het stadje zijn muurschilderingen te vinden. Van sommige leegstaande panden is de voorgevel mooi beschilderd.

image

Het valt in veel plaatsjes op hoeveel leegstand er is. Veel lege winkelpanden en huizen.
Ergens bij een café zie ik een fiets met achterop fietstassen. Er is een Saint-Jacques-sticker op geplakt. Onder een afdakje zit de fiets-pylger achter een grote café-au-lait. Ik hoor dat hij Frans spreekt en ik loop door.
We lopen door, wandelen nog de kerk binnen, die mooie glas-in-lood-ramen heeft.

image

De markt blijkt op de parkeerplaats te zijn van de plaatselijke supermarkt: twee kraampjes: een groente- en een viskraam.
We besluiten een ander stadje in de buurt op te zoeken, Chateau-Chinon. Onderweg veel loofbomen-bossen en slingerende weggetjes over de heuvels.
Ik realiseer me dat je in een auto zittend het landschap toch anders beleeft. Er door heen lopend, ruik je, voel je, zie je het landschap, de beleving is totaal anders. Lopend ervaar je de kluiten die aan je schoen blijven hangen, je voelt de spinnenwebben in je gezicht als je door het bos loopt. Je ruikt het natte gras, de rottende bladeren in het bos. Je voelt de warmte van het zonnetje op je rug.
Als je omhoog moet klimmen voel je het in je adem, in je kuiten: je gaat zweten. Door dit alles word je meer een met het landschap waar je door heen wandelt. In de auto bekijk je dit alles met meer afstand, letterlijk afstandelijker.
We zien in de buurt van Château-Chinon de wolken in de heuvels van de Morvan hangen. Op sommige plekken lijkt het alsof het mistig is. Grijs, grauw, een beetje mistroostig landschap.
We bekijken het stadje al we er aankomen en drinken ergens koffie. Het begint weer te regenen en we zijn blij dat we weer in de auto zitten. Omdat het ondertussen al bijna een uur is besluiten we door te rijden naar Saint-Leger-s-Beuvrai.  Onderweg zien we ergens een restaurant, we gaan naar binnen. De eigenaar blijkt Nederlands te zijn, hij heeft de Nederlandse zender op de tv. Jammergenoeg kunnen we er niet eten. Hij verwijst naar twee restaurants in Chateau-Chinon. We rijden terug door het regenachtige landschap, de naaldbossen van de Morvan.
Bij het “Café met de groene ramen” Café de Agricola, gaan we naar binnen. Een goede keuken, zei de Nederlander, boeren, arbeiders en werkvolk eten daar. Inderdaad, het is er smoordruk en er is een tafeltje vrij. Voor € 9,- tot €14,- zijn er verschillende dagschotels. We bestellen alle vier Boeuf met verschillende sauzen, frietjes en sla erbij, heerlijk! Zo doen die Bourgondiërs het, wij ook!

image

Vanavond toen we terug waren in Montchanson bleek dat het weer opgeklaard was. Met Ans nog een lange wandeling gemaakt: mooi is het hier! Na die regen hangt er op plekken nog damp boven de bossen. De lucht is weer blauw, mooie wolkenvelden. De zon schijnt. Dat belooft wat voor morgen. Vast weer zo’n Bourgondische dag.

Stilzitten is geen beweging

image

Maandag, 21 september 2015

En zo zitten we weer in La France. Samen met mam en Henk hebben we een huisje gehuurd in de Morvan, in een heel klein plaatsje, Montchanson.
Gistermorgen zijn we om een uur of half acht vertrokken. Onderweg moest ik veel denken aan vorig jaar, toen ik naar Reims liep. We rijden een stuk in de buurt van Reims.
Ik zie borden met daarop Namur, Dinant. In Frankrijk zie ik Basancourt. En denk aan de Romeinse heirbaan waar ik liep met Sam, vorig jaar in september.
Als we Reims voorbij zijn rijden we langs Troyes, even later rijden we langs het dorpje waar ik een dag of vier/vijf verbleef bij Ingeborg. Fantastische plek!
Dat was begin dit jaar. Wat voelde ik me welkom daar, ik zat op dat moment er helemaal doorheen na een of twee weken gelopen te hebben. Een eigen huisje, lekker eten en drinken, ook nog een dag dat we gingen zwemmen.
Al rijdend mijmer ik over al die verwennerijen en hoe uitgerust ik weer verder ging.
Auxerre, Vezelay, Anthien zie ik. We rijden per ongeluk verkeerd en komen toch nog even in Vezelay. Dat voelde in maart/april aan als een mijlpaal. Ik herinner me nog dat ik verkeerd liep en dwars liep: de weilanden en de prikstruiken daar naar toe liep: mijn eigen weg!
Jammer dat ik er niet bij de zusters heb geslapen, ik kwam terecht bij een jeugdherberg op een camping. Wel ‘s avonds naar de mis geweest, indrukwekkend, ook door de prachtige lichtinval in de kapel. De kerk zelf was men toen aan het verbouwen.
We rijden door en ik zie Anthien op een bordje, waar ik sliep bij Arno en Huberta in hun Herberg ‘L Esprit de Chemin. We waren die dag geloof ik de eerste Pelgrims van dat jaar: het was nog zo koud dat Huberta elektrische onderdekens in de bedden had gelegd. Ook hier voelde ik me heel welkom en genoot van de gastvrijheid van Arno en Huberta.
Straks ga ik die bladzijden in mijn blog nog een nalezen: ik beleef het zijn hier anders als Ans, mam en Henk.
Er komt bijna geen plaats voorbij of ik denk aan de Camino, me realiseren hoe verschrikkelijk ver ik gelopen heb. Want dat wel het gevoel wat ik had: tjee, wat is dat land groot, er komt geen eind aan! Dat ervaar je al in de auto.
Zo kwamen we na acht uur rijden aan in Montchanson, alle vier genietend van het landschap, de dorpjes, de huisjes…maar ik meer mijmerend over de Camino. Je hebt voorpret, pret maar ook heel veel napret. Vooral als je weer op die plekken komt. Genieten dus.