Vier weken thuis…

image

Vier weken na terugkomst uit Santiago de Compostela. Alweer twee blokjes gewerkt. Maar nog steeds niet uit de “sferen” van de Camino. Elke dag is er wel een moment dat ik denk aan mijn Reis, aan andere Pelgrims, aan Santiago, aan Galicië, aan Fisterra. Aan dat verschrikkelijke grote Frankrijk.
Hier in huis wordt ik er nog steeds aan herinnert, de landkaarten hangen nog steeds aan het prikbord. Ans heeft er foto’s en ansichtkaarten bij geprikt. Op een foto sta ik met mijn Tante Rinkje, gemaakt toen ik het Pieterpad liep in 2005 of 2006. Ik wist toen nog niet dat ik nog eens de Camino zou lopen. Einddoel toen was de Pieterberg in Maastricht, waar ik later nog doorliep naar Luxemburg. (de GR-5). In Luxemburg kwam ik toen de eerste bordjes tegen van de Luxemburgse Jakobsweg. Het idee was geboren!

Nu zit ik weer thuis na twee jaar Camino, Jabikspaad, Jakobspad, Jakobsweg, Chemins de Saint-Jacques. Vooral het laatste jaar, de wandeling ( met onderbreking door de blessure) heeft nogal wat bij met me teweeg gebracht. Ik merk een soort rust bij mezelf, die ik niet ken van van tevoren. Ik maakte me vaak druk over van alles en nog wat, was daardoor vaak wat gestressed. En dat is door die lange wandeling naar Saint-Jacques helemaal verdwenen. Die instelling van “het komt elke dag wel weer goed” , die neem ik mee na de Camino. Wat ik eerder schreef: ” Ik laat me niet meer gek maken!”.

Vandaag heb ik weer eens een wandeling gemaakt, een uur of vier echt doorgewandeld. Dat was de tweede keer, de eerste keer had ik nog last van mijn voeten, die deden na twee weken nog steeds zeer. Vandaag ging het beter, het ging weer lekker, geen pijntjes meer, gelukkig….

Onderweg ben ik voor de derde keer dit jaar een stok gaan zoeken. Dat was ik nog vergeten te vertellen. De “Pseudo-Stoffel”, Stok nr. 2, die ik vlak na Limoges ergens vond, toen ik met Andrea liep. Omdat de ouwe Stoffel bij het Station Horst-Sevenum bleef staan. Nu is die Pseudo-Stoffel ergens op het vliegveld of in het vliegtuig verloren gegaan. Ik heb nog lang op ‘m gewacht bij die lopende band op Schiphol. De rugzak kwam na zo’n vijf minuten, Pseudo-Stoffel helaas niet. Ik was er op dat moment verdrietig over, net zoals bij Stoffel-1. Raar, je krijgt toch een band met je Stok of Staf.
Stoffel de Derde lag bij het eerste bosje toen ik de Heldende Bossen inliep. Weer een ouwe tak van een eik. Waarschijnlijk was die omgehakt of omgezaagd omdat er hoogspanningskabels zijn en alles wat daar onder groeit wordt omgehakt, moet weg. Nou, ik heb weer een Staf, een mooie. Thuis heb ik de kalebas, die ik in Santiago als souvenier had gekocht, eraan gehangen. En een souvenirtje wat ik in Frankrijk kocht, een klein ijzeren Jakobsschelp met een plaatje van Jacobus erin. De scherpe takken heb ik thuis eraf gesneden. Onderweg heb ik de bast er al afgehaald. Het feit dat ik weer een nieuwe Stoffel heb maakt me blij. Laatst heb ik gewandeld zonder Staf, en dat dat voelde raar, kaal. Ik miste wat, dat drong pas laat tot me door, ik miste mijn vriend.

Stoffel de Derde staat weer in het hoekje in de kamer en ik ben een tortilla gaan maken, om helemaal in de sfeer te blijven van de Camino. Want die heb ik al vier weken niet meer gegeten. De tortilla was gelukt, alleen smaakte hij niet zoals in Spanje of Galicië.
Straks ga ik op Recepten-net of Internet nog kijken hoe-en-wat-en-waarom er precies in moet. Ik geef jullie het recept nog door.

image

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s