Laat niet als dank……..

santiago-rommel1 santiago-rommel2

santiago-rommel6 santiago-rommel5 santiago-rommel4 Santiago-rommel3santiago-rommel2 santiago-rommel1 santiago-imagine john

Vandaag had iemand een foto op Facebook gezet, gemaakt een kilometer of zes van Santiago de Compostela af: een hekwerk volgehangen met “souveniers” van zogenaamde pelgrims. Ik heb dit onderweg ook gezien en me er aan geërgerd.

Niet alleen de spullen die mensen ophangen, maar ook wat er allemaal in de natuur, op de paden op de grond wordt gegooid. Op het moment dat ik liep was er een project bezig in Spanje, waar pelgrims werd gevraagd een zak mee te nemen en plastic afval op te ruimen. Een goed initiatief, jammer alleen dat bij de paketten waarin het reclamemateriaal zat, verpakt was in plastic.

Ook het initiatief van de blauwe afvalbakken was niet helemaal geslaagd: er lag net zoveel plastic en rotzooi er naast als er in. En dat terwijl iemand op al die tonnen de prachtige song “Imagine”” van John Lennon had geschreven. Op elke ton een regel. Ik word hier toch treurig van, van al die troep die mensen zo in de natuur gooien.

Liever liep ik zonder ergernissen in die prachtige natuur, liever zat ik zonder ergernis aan Kaap Finisterre te genieten van de zonsondergang, zonder al die zwart-verbrande nylon shirts, sokken, schoenen op bijna elke rots.

Je kan toch ook je pelgrimstocht lopen zonder al die sporen van blik, plastic of wat dan ook, achter te laten? Denk ook eens aan al die pelgrims die na jou willen genieten van de ongerepte natuur aan de Camino.

Advertisements

De Weg gaat verder

image

Gelukkig! Ik was er een beetje bang voor: dat het na Santiago/Fisterra afgelopen zou zijn….maar gelukkig is dit niet zo. Dat merkte ik vandaag weer toen ik na zes nachten werken weer mijn wandelschoenen aantrok en een flinke wandeling maakte. Flink warm, bijna Spaanse temperaturen. Zo’n 30-31°,dus flink drinken mee, luchtige kleren aan, boterhammen in het rugzakje. Om drie uur liep ik al in de velden achter de Zandberg, via de visvijver ben ik richting Rinkesfort gelopen en daar rechtsaf gegaan. Uiteindelijk kwam ik aan bij de Napoleonsbaan, zo verder gelopen naar de Middenpeelweg, daar overgestoken en bij de Bevrijdingweg bij het monument even pauze gehouden. Veel drinken, want ik zweet als een otter. Ook de boterhammetjes met gehaktballen en mosterd en daarna weer verder.
Hoe dichterbij bij Helden ik kwam hoe meer muziekherrie ik hoorde, van de Parkfeesten daar. Daarom maar de Kesselseweg overgestoken en richting Afwateringskanaal gelopen. Via Gruise Epper en de Hub weer naar huis. Om kwart voor zeven was ik weer daar, waar drie poezen me opwachtten, omdat de voerbak leeg was. De vierde zal wel ergens in de schaduw liggen.
Tot zover de route, wel leuk maar zegt niks over mijn innerlijk, mijn gedachten, mijn gemijmer.
Je weet niet hoe happy ik ben, als ik daar zo loop, vooral stukken waar het stil is. Dan denk ik: “Jaa, zo was het, onderweg, in België, Frankrijk, Spanje. In gedachten verzonken, zwijgzaam verder gaan. Soms zonder gedachten. Maar vaak denkend aan thuis, aan Ans, aan de kinderen, aan de familie en vrienden, soms aan het werk.
Even uit de hectiek, de gekte van alledag, genietend van de natuur, het mooie weer. Even alleen. En dat is goed.  De weg gaat verder….

Aardappel-tortilla met paprika en ui

wpid-photo_20150823_182332.jpg

  • 4 personen
  • 25 min bereiden

ingrediënten

  • olijfolie
  • 4 grote vastkokende aardappelen, in blokjes van 1 cm
  • 2 paprika’s, in blokjes
  • 1 grote ui, in dunne ringen
  • 6 grote eieren

bereiding

Verhit ruim olijfolie in een koekenpan (Ø 26-28 cm) en laat hierin de aardappel, paprika en ui ca. 10 minuten op zacht vuur garen, maar niet bruin worden. Bestrooi de groente tussendoor met zout. Laat de groente in een vergiet uitlekken.

Klop de eieren schuimig, voeg zout naar smaak toe en schep de groente door het eimengsel.

Verhit 3 eetlepels nieuwe olie in de koekenpan en bak hierin het aardappel-eimengsel op zacht vuur aan één zijde bruin. Draai de omelet om en bak de andere zijde op zacht vuur bruin en gaar. Snijd de tortilla in punten en bestrooi deze met zout. Lekker met salade en brood.

Vier weken thuis…

image

Vier weken na terugkomst uit Santiago de Compostela. Alweer twee blokjes gewerkt. Maar nog steeds niet uit de “sferen” van de Camino. Elke dag is er wel een moment dat ik denk aan mijn Reis, aan andere Pelgrims, aan Santiago, aan Galicië, aan Fisterra. Aan dat verschrikkelijke grote Frankrijk.
Hier in huis wordt ik er nog steeds aan herinnert, de landkaarten hangen nog steeds aan het prikbord. Ans heeft er foto’s en ansichtkaarten bij geprikt. Op een foto sta ik met mijn Tante Rinkje, gemaakt toen ik het Pieterpad liep in 2005 of 2006. Ik wist toen nog niet dat ik nog eens de Camino zou lopen. Einddoel toen was de Pieterberg in Maastricht, waar ik later nog doorliep naar Luxemburg. (de GR-5). In Luxemburg kwam ik toen de eerste bordjes tegen van de Luxemburgse Jakobsweg. Het idee was geboren!

Nu zit ik weer thuis na twee jaar Camino, Jabikspaad, Jakobspad, Jakobsweg, Chemins de Saint-Jacques. Vooral het laatste jaar, de wandeling ( met onderbreking door de blessure) heeft nogal wat bij met me teweeg gebracht. Ik merk een soort rust bij mezelf, die ik niet ken van van tevoren. Ik maakte me vaak druk over van alles en nog wat, was daardoor vaak wat gestressed. En dat is door die lange wandeling naar Saint-Jacques helemaal verdwenen. Die instelling van “het komt elke dag wel weer goed” , die neem ik mee na de Camino. Wat ik eerder schreef: ” Ik laat me niet meer gek maken!”.

Vandaag heb ik weer eens een wandeling gemaakt, een uur of vier echt doorgewandeld. Dat was de tweede keer, de eerste keer had ik nog last van mijn voeten, die deden na twee weken nog steeds zeer. Vandaag ging het beter, het ging weer lekker, geen pijntjes meer, gelukkig….

Onderweg ben ik voor de derde keer dit jaar een stok gaan zoeken. Dat was ik nog vergeten te vertellen. De “Pseudo-Stoffel”, Stok nr. 2, die ik vlak na Limoges ergens vond, toen ik met Andrea liep. Omdat de ouwe Stoffel bij het Station Horst-Sevenum bleef staan. Nu is die Pseudo-Stoffel ergens op het vliegveld of in het vliegtuig verloren gegaan. Ik heb nog lang op ‘m gewacht bij die lopende band op Schiphol. De rugzak kwam na zo’n vijf minuten, Pseudo-Stoffel helaas niet. Ik was er op dat moment verdrietig over, net zoals bij Stoffel-1. Raar, je krijgt toch een band met je Stok of Staf.
Stoffel de Derde lag bij het eerste bosje toen ik de Heldende Bossen inliep. Weer een ouwe tak van een eik. Waarschijnlijk was die omgehakt of omgezaagd omdat er hoogspanningskabels zijn en alles wat daar onder groeit wordt omgehakt, moet weg. Nou, ik heb weer een Staf, een mooie. Thuis heb ik de kalebas, die ik in Santiago als souvenier had gekocht, eraan gehangen. En een souvenirtje wat ik in Frankrijk kocht, een klein ijzeren Jakobsschelp met een plaatje van Jacobus erin. De scherpe takken heb ik thuis eraf gesneden. Onderweg heb ik de bast er al afgehaald. Het feit dat ik weer een nieuwe Stoffel heb maakt me blij. Laatst heb ik gewandeld zonder Staf, en dat dat voelde raar, kaal. Ik miste wat, dat drong pas laat tot me door, ik miste mijn vriend.

Stoffel de Derde staat weer in het hoekje in de kamer en ik ben een tortilla gaan maken, om helemaal in de sfeer te blijven van de Camino. Want die heb ik al vier weken niet meer gegeten. De tortilla was gelukt, alleen smaakte hij niet zoals in Spanje of Galicië.
Straks ga ik op Recepten-net of Internet nog kijken hoe-en-wat-en-waarom er precies in moet. Ik geef jullie het recept nog door.

image