Strand, Fisterra, magische stenen

image

Zondag 13 juli:
Vandaag zou ik Andrea ontmoeten, die zou vandaag aankomen in Muxia. Met haar ge-smst, ze zou sms-en als ze in de bus zat. Overal gevraagd en nagekeken, maar het bleek er op zondags geen bussen rijden van Fisterra naar Muxia. Door de week is het gemakkelijk om er naar toe te reizen.  De Italiaanse wilde vandaag ook naar Muxia en had gisteren gehoord dat mensen van het hippiecafe met de auto naar Muxia gingen.
Vandaag om acht uur opgestaan en om negen uur stonden we bij het café, maar na een half uur was er nog geen auto en het leek of iedereen nog sliep boven het café.
Naar het Busstation gelopen, daar kwamen we de twee Franse meisjes nog tegen, van de groep van Phillip. Ze gingen vandaag naar huis. De mensen die naar huis gaan, kijken allemaal wat triestig, het is ook raar om na zoveel weken of maanden weer huiswaarts te gaan. Ook Jacob, de dove Amerikaanse jongen die ik weken geleden tegenkwam stond bij de bus te wachten.
Amina, zo heet de Italiaanse stelde voor om dan naar zo’n klein strand te gaan, dus liepen we eerst over het enorme grote strand waar je normaal Fisterra binnenloopt. Er waren heel veel schelpen aangespoeld, veel van die kleine Jacobs schelpen.
We liepen door en probeerden via kleine paadjes over de rotsen bij het strandje te komen, klauterend, klimmend en door de doornstruiken. Met een omweg en met de benen vol schrammen kwamen we aan bij het prachtige strandje. Daar stond een tentje en iemand kroop er net uit. Ik riep: ” That’s nice to wake up like that!” en de jongen knikte en lachte.
Amina en in hebben de hele dag op het strandje gelegen, toen dat vervelend werd zijn we een grote schelpen-stenen-takjes-mozaiek gaan maken.
Ik had ondertussen bericht van Dorothea gekregen dat ze er aankwam en besloot haar tegemoet te lopen. Amina maakte ondertussen het kunstwerk af met veren en schelpen aan nylon touwtjes.
Het bleek dat Dorothea en ik elkaar hadden misgelopen, zij liep al over het grote strand en ik was bijna drie kilometer verderop. Ik ging terug naar Amina, die bijna klaar was met het kunstwerk. Zij bleef daar  en ik ging richting Fisterra. Daar bleek dat Dorothea ondertussen was aangekomen in de Albergue. We begroeten elkaar hartelijk, ik had haar twee, drie weken niet meer gezien.
‘s Avonds heel gezellig met veel  pelgrims buiten gegeten, er was weer van alles, uit allerlei landen, Brazilië, Frankrijk, Spanje…
Voor de tweede keer naar de vuurtoren gegaan, de zonsondergang bekijken. Jammer, dat vanavond net voor de zon de zee in zakte er wolken aan de horizon verschenen. De zon verdween zo in de wolken.
Weer op tijd het bedje in: de Zweedse lag al te slapen, haar zoon zat beneden nog te kletsen en Amina was naar het hippiestrand.

Maandag 13 juli:
Vandaag op stap geweest met vier vrouwen! Amina, Dorothea, en de Franse moeder en dochter die gisteren ook nog kwamen. Amina had van Miguel van de herberg gehoord dat er bovenop de berg van de vuurtoren speciale stenen moeten liggen uit de tijd dat de Kelten hier waren.
Een hele wandeling, omhoog, niet zo steil, maar prachtig omdat we op een schiereiland zitten. Boven kan je alle kanten van het schiereiland en het water er omheen zien, ook de stranden, strandjes waar we ook wel eens zitten. In de verte zien we Fisterra liggen, de gekleurde huisjes, de haven, de lange pier. Prachtig uitzicht.
We komen bij de stenen, op een is een kruis gegrafeerd met de letters ME eronder. Het voelt aan als een magische plek en we gaan de bij zitten en liggen. Iedereen is stil en gaat in stilte genieten van het uitzicht over de Oceaan en de overkant van de baai, die wat heiig te zien is. We blijven zo wel een 20 minuten liggen, zitten. Geweldig, er hoeft niet altijd iets gezegd te worden.
We staan op en lopen verder, er blijkt een kerkje geweest te zijn, de fundamenten liggen er nog. Er blijkt een Kluizelaar gewoond te hebben onder een grote steen. Er worden veel foto’s gemaakt. We besluiten door te lopen naar een nog hogere plek, waar we nog meer stenen zien liggen.  Daar komen we op een plek, waar twee stenen, enorm groot liggen, die bewegen. Als je er op gaat staan, bewegen ze en maken zelfs geluid, net de hartslag. We gaan er om zijn beurt op staan en maken met de ogen dicht het geluid. Het voelt eng aan met de ogen dicht, Amina en het Franse meisje doen het samen, ze houden elkaar vast en wiegen. Het ziet er ontroerend uit.
Ik wil het ook proberen en de moeder van het meisje komt met mij op de steen en het voelt heel goed als we elkaar loslaten, en zelf in ons eigen ritme de steen laten bewegen. Prachtig!
‘s Middags gaan we nog in Fisterre in een visrestaurant samen eten, omdat Amina en de Franse meiden om drie uur de bus naar Santiago pakken. We smullen van de visgerechten en nemen daarna bij het Busstation afscheid van de drie dames, die ook al wat triestig kijken.
Dorothea en ik gaan ‘s middags naar het strand met de wilde golven, het waait er flink, en je kan bijna niet blijven staan, zo gaat die zee te keer. Ik duik nog een keer door een golf en laat me drie keer door zo’n enorme golf optillen en wordt in het zand gesmakt: wat een natuurgeweld…..maar wel lekker, omdat de zon fel schijnt en je niet echt afkoelt.
Tja, zo gaan hier de dagen om, het vliegt voorbij, ik verheug me erg op zaterdag, dan komt Ans, en kan ik haar alles laten zien. En dinsdag komt Frank ook nog, weer een kers op de slagroom van de taart.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s