Holy Days.

image

Vrijdag, 10 juli 2015.
Ik zet de dagen er niet meer op, dat doe ik als ik misschien eind volgende week naar Muxia ga. Nu eerst genieten!
Ik ben gisteravond zoals jullie op FB en WordPress hebben gezien maar Kaap Finistere geweest. Ben daar op een grote steen gaan zitten en toen gaan wachten tot de zon helemaal verdwenen was achter de horizon. Een prachtig schouwspel.
Kleding of schoenen verbranden heb ik niet gedaan, niet goed voor het milieu en de schoenen en kleding zijn nog niet versleten, dus waarom zou ik. Het wachten op de zon die ondergaat, was voor mij symboliek genoeg:  het Einde van mijn Reis, op Finis Terrae, het Einde van de Wereld.
Zo wat zitten mijmeren en terugkijken op een grote steen op dat puntje van het schiereiland heeft wel wat. Onderweg geweest vanaf maart 2014, de eerste 60 kilometers met mijn twee zoons, met Frank en Jan. Geslapen bij mijn broer Bokko en bij mijn Tantes in Joure en bij Omke Sietze in Lemmer en bij mijn zusje Rinkje in Lelystad.
Een Reis met vele geweldige momenten, maar ook met momenten van pech, blessures, eenzaamheid. Vier weken onderbreking door gebroken middenvoetsbeentje. Goh, wat baalde ik daarvan…Achteraf denk ik dat de Camino mij op deze wijze terugfloot: ” hee jong, doe eens wat rustiger aan!”
Zo kijk ik terug op mijn Reis, wat heb ik veel gezien, wat heb ik genoten van alles wat ik zag in de natuur, wat ik zag in oude stadjes, kerken!  En wat heb ik veel mensen leren kennen.
Ben ik er door veranderd? Ik denk het wel, ik voel een hele grote Rust in mij, als je kijkt hoe onrustig ik van start ging, dan is er een heel groot verschil.
Ik laat me ook niet meer gek maken, elke dag leert me dat het altijd wel weer goed komt. Dat vertrouwen in mezelf, in de toekomst, dat neem ik mee. Als ik weer thuis ben, op mijn werk.

Vanmorgen ben ik om een uur of acht opgestaan, even later kwam de schoonmaakmevrouw roepen dat iedereen op moest staan. Om kwart over acht stond ik buiten met mijn rugzak. Het is ander weer geworden, wat grijs. Ik ga ergens café-con-lache drinken en ga daarna een andere herberg zoeken, de Albergue Municipal is maar voor een nacht. Ik besluit om naar Albergue do Sol e do Lua te gaan, een wat alternatieve Herberg, met gelegenheid om te mediteren, vegetarisch te eten, donativo. Dat spreekt mij wel aan, daar ontmoet je vaak de leukste mensen.
Ik loop er naar toe, het is een heerlijk rommelig huis, a la Villa Kakelbont van Pippi Langkous. Ik reserveer voor twee dagen, daarna zien we wel weer.
Er wordt weer van die heerlijke muziek gedraaid, Keltisch, Dead-Can-Dance-achtig. Ik voel me hier op mijn gemak en installeer mijn bedje. Hier hou ik het wel een paar dagen uit…., raak aan de praat met een Ierse en een Duitser, die maandagmorgen weer naar zijn werk moet na zes weken Camino….
Voor mij is het nog niet zo ver, eerst hier nog wat daagjes rondhangen, misschien nog Muxia als een tweede kers op de taart. De 18e juli komt Ans en gaan we nog paar daagjes omgeving Santiago de Compostela bekijken. Ik verheug me daar erg op: ik wil zo graag alles delen met haar!
Ik kreeg net berichtje dat mijn zoon Frank volgende week ook een paar daagjes naar SdC komt, wat een verrassing!

One thought on “Holy Days.

  1. En zo lees ik doordat ik zelf op vakantie ben geweest pas een maand later in de nachtdienst dat je helemaal naar het einde der wereld bent gelopen. Je hebt het volbracht. Van zee naar zee. Een geweldige en inspirerende prestatie. Ik heb al die maanden van je verhalen genoten. Groet Mirjam. ☺

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s