Weerzien met de zee (93)

image

Dag 93, woensdag 8 juli 2015
Een rare dag gisteren, eerst krijg ik bijna ruzie met een Spanjaard, die de hele slaapzaal onderspuit met een spuitbus, omdat er een paar muggen rondvliegen. Dan ga ik eten, en loopt er een stel binnen. Ik kijk goed, nog eens en ik meen de jongen te kennen. Het is potvoordorie Der Toby, die ik in april heb ontmoet toen ik vast zat in dat piepkleine huisje in Cluis. Net voordat ik weer naar huis ging. Der Toby uit Hamburg. Hij loopt hier nog steeds rond. Hij herkent me ook en vertelt dat hij net twee weken in Finistere is geweest met zijn vriendin. Lang kunnen de niet praten, want hij moet verder, ze hebben nog geen slaapplek. En hier in Albergue Pepe is alles vol. Wel gek om hem hier tegen te komen.
De Scouts waren nog lang onrustig, om half twaalf werd het stil, maar om drie uur werd ik wakker door gestommel en licht van zaklampen. Toen gingen ze pas naar bed. 

Vanmorgen werd ik wat later wakker, om tien over zes. Ontbijt was pas om zeven uur, dus maar aangelopen. Het duurde tot negen uur voordat ik ergens koffie kon krijgen. Ik begon me al zorgen te maken. Een mooie weg tot nu toe, kleine landweggetjes, prachtige vergezichten, Geweldige luchten, wolkenvelden, waar je op plekken de zon in stralen naar beneden zag schijnen, heel, mysterieus, bijna onwerkelijk.
In het dorpje Ponto Olveira gestopt bij een Albergue. Lekker café-con-lache met twee choco-croissants. Ik kom onderweg zelf Pelgrims tegen die op de terugweg zijn, met als Toby gisteren. Allemaal verweerde bruine koppen, je kunt zien als mensen lang onderweg zijn. Het zal bij mij ook wel het geval zijn, al zie ik het zelf niet. Koffie op, tijd om weer verder te gaan. Tot staks!

Nou dit tripje na Santiago de Compostela is wel de kers op de slagroom van de taart. Geweldig! Prachtig landschap, heel weinig dorpjes, veel windmolens, echt prachtig om door heen te wandelen. Ik meende op een gegeven moment dat Oceaan te zien, maar dacht dat het verbeelding was. Maar later zag ik het weer, nu met witte schuimkopjes van de golven. Ik kreeg er een heel blij gevoel van. Vanaf Zwarte Haan heb ik de Zee tijdens mijn Reis niet meer gezien. Eigenlijk heb ik steeds in het binnenland gelopen. Daarom ben ik blij om de zee weer te zien, de zeelucht, de wind te voelen. Diep in te ademen, mmm, lekker fris!
Onderweg kom ik maar een paar Pelgrims tegen, het is heerlijk rustig. Zoals gewoonlijk leg ik weer steentjes op de Jacobspaaltjes, voor Frank, voor Jan, voor Iza, voor Ans, voor Giel, voor Anna, voor Niels en voor iedereen waar ik aan denk.
Ergens is zo’n oud kruis, met een hele hoop steentjes eronder, het Spaanse echtpaar vraagt of ze een foto van mij zullen maken. Oke, weer een portret bij een oud kruis.
Om een uur of twee kom ik aan in Cee, het ligt waarempel aan Zee, ik schrijf me in bij de eerste Albergue die ik zie, Albergue O Bordon, fijne herberg, waar je beddengoed en handdoek krijgt. Dat is altijd lekker.
Na douchen even rusten, dan het wasje doen en eens kijken wat er hier allemaal de doen is. Morgen is het nog 12 km naar Fisterre en 15 naar Kap Finistere. Nou, en daarna ga ik vakantie vieren, voorlopig genoeg gelopen. Heel misschien nog naar Muxia, maar alleen als ik daar zin in heb.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s