Een kippe-eindje (88)

image

Dag 88, vrijdag 3 juli 2015
Ik ben na de koffie op het terras nog even het dorpje ingelopen. Het is heel klein, een paar huisjes, nog een Albergue. De meeste drukte is hier op de Albergue Municipal met
het Barretje ernaast, een komen en gaan van Pelgrims,  wandelaars en fietsers. Ik zat te praten met drie Amerikanen uit Georgia, en die waren vandaag begonnen: die lopen dus de laatste 100 kilometer. Ook stoppen er gigantisch veel wielrenners, mountainbikers, allemaal met sponsorkleding. Het zullen allemaal wel Pelgrims zijn, maar wel Pelgrims van deze tijd; eigenlijk heeft niemand echt de tijd, het moet allemaal snel, de I-phone ligt op elk tafeltje. Ik vind het soms moeilijk om niet te oordelen: ik heb er in twee jaar bijna 3000 km opzitten, maar dat wil niet zeggen dat ik een “betere” Pelgrim ben dan de Amerikaan of Koreaan die drie weken loopt, omdat hij niet langer vrij kan krijgen. Ieder zijn eigen Camino!
Anders wordt het als je geen plek krijgt in een Albergue, omdat er Pelgrims zijn die zorgen dat ze met bus of taxi voor jou daar zijn. Dat vertelde de Vega- Italiaanse, die er een beetje genoeg van had, van de drukte, van de hectiek.
Ik heb daar nog geen last van gehad, omdat ik vroeg vertrek en zorg dat ik vroeg op plaats van bestemming ben. Maar misschien is dit meer het geval als je dichter bij SdC komt, ik laat het maar op me afkomen. Die instelling heb ik ondertussen wel gekregen. Het heeft geen zin je van te voren druk zitten te maken, omdat je het gewoon niet weet.
Misschien ook een instelling voor na de Camino? Alles op je af laten komen, geen gestress, geen hersenspinsels.
Ondertussen heb ik voor € 7,- mijn buikje bij de buren volgegeten, ik lig alweer in mijn stapelbedje, bij de deur, dan ben ik morgenvroeg zo weg, zonder anderen tot last te zijn. Oant moarn!

Vamorgen om kwart voor zes opgestaan, de eerste wekkertjes liepen toen af. Om zes uur hoorde ik meer mensen maar beneden komen, maar toen had ik de koffie al op. Lampje weer op, en gaan….
Buiten stond een jonge Duitser uit Hamburg, ook al met een lampje op zijn kop. Samen met hem de eerste kilometers gelopen. Na een half uurtje was het licht en liepen we door de mist velden. Direct in het eerste dorpje, Hospital da Cruz bij een Albergue een cafe-con-lache besteld en een choco- croissant. Nog kletsen met de Hamburger over voetbal natuurlijk, van der Vaart speelt nl. bij Hamburg. Leuke vent, grafisch ontwerper, 24 jaar. Hij maakte ook veel foto’s van de zon door de  mist en zo raakte ik hem kwijt.
Gek, als je hoog liep dan liep je in het zonnetje, als je omlaag ging liep je de mist velden weer in. Onderweg  kwam ik de jongen uit Quebec met de dreadlocks en  tent weer tegen, Daniel.
En natuurlijk de Straatsburger, Roger met zijn vriendinnetje Emilie.
Op een andere plaats, Palas de Rei kwam ik nog drie Amerikanen tegen die hiervoor steeds met Joe en Emiel optrokken. Ook de  Hamburger kwam er bij zitten.
Ik was van plan om naar Melide te lopen, maar toen ik in de buurt van Pontocampana verkeerd gelopen was, omdat ik aan de klets raakte met twee Ieren, besloten te blijven bij een idyllische traditionele verbouwde boerderij, Albergue “Casa Domingo” .
Een gedeelte is nog ruïne, maar van binnen en buiten ziet het er prachtig uit.
En zo zit ik hier om twaalf uur al met een tortilla op het terras, loerend naar de Weg of ik ook bekenden zie…
.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s