Mooi, magisch, mysterieus, mistig Galicië (87)

image

Dag 87, donderdag 2 juli 2015
Ik was lekker vroeg in Sarria, ben daar tijdje op een terras gaan zitten en heb daarna Albergue gezocht. Mooi op de route bijna aan de rand van de stad zag ik Albergue San Lázaro, waar ze nog aan het schoonmaken waren. Er was plaats. Even later kwam er een man met een fiets, Gerard uit Den Haag..hij mopperde met zijn mooie accent dat die bergen toch wel erg hoog waren en dat het  hem vies tegengevallen was. Het plan was dat hij terug zou fietsen vanaf Santiago naar Pamplona, waar hij was begonnen. Hij had nu geregeld dat de fiets opgehaald wordt in SdC.
Vanmiddag even wat rondgelopen door Sarria, ik vond er niet veel aan, weinig oude gebouwen. Het terras maar weer opgezocht en een friet met kip besteld: heerlijk! Toen ik nog even bleef zitten kwam Gerard er bij zitten, die op mijn advies  hetzelfde bestelde.
Gezellig wat zitten kletsen, daarna teruggelopen naar de herberg, waar ondertussen al meer (Spaanse) pelgrims zijn. Van Emiel kreeg ik een bericht dat hij en Joe 25 km verderop zijn beland, misschien haalt Joe dus SdC voor de 4e juli.. Blij dat ik niet met zo’n tijdsdruk hoef te lopen. Morgen rustig verder….

Om kwart voor zes opgestaan, heel zachtjes de slaapzaal uit geslopen, Gerard was wakker. Afscheid genomen. Rugzak buiten ingepakt. Het had gisteravond en vannacht flink geregend. Vanmorgen was het droog.
Met het lampje op mijn hoofd weer de duisternis in. Weer miste ik een gele
pijl, ik had het niet in de gaten, maar zag dat er tegenliggers aan kwamen lopen, ook met lampjes op hun kop. Zij waren ook verkeerd gelopen.
Het was heiig, mistig vanmorgen, een mooi gezicht met de volle maan, die vaagjes door de mist heen te zien was.
Net buiten Sarria was een enorme brug, deze zag je in de mist.
Ik liep verder, kwam een Spanjaard en een mevrouw uit Florida tegen. De drukte viel wel mee, iedereen heeft het over de laatste 100 km, dat dat zo erg moet zijn, dat je bijna in polonaise naar SdC zou kunnen lopen. Ik merk er niet veel van, misschien omdat ik ‘s morgens vroeg vertrek.
Ik moet gewoon uitkijken niet ergens tegen aan te lopen, zo ben ik aan het genieten van de mysterieuze, magische mistige landschappen.  Het heeft wat weg van Ierland, overal afscheidingen van stenen. Muurtjes kris kras door het landschap in de mist. Ik maak veel foto’s, maar weet dat deze beelden in mijn geheugen vast zijn geprint. Mooi, prachtig. Ik drink ergens koffie en dan gauw weer verder: genieten! Het gaat onhoog, omlaag, zo nu en dan kom ik in een klein dorpje, echt prachtig.
Ergens loopt de Straatsburger me voorbij, hij is op zoek naar zijn vriendinnetje. Er lopen ergens koeien en een schaap over de weg. Een boer met een stok erachter aan. Ondertussen is de zon er slapjes door heen gekomen, door de mist heen.
Om half twaalf kom ik aan in Portamarin, samen met een gepensioneerde Spaanse politieman. Een leuk stadje aan een rivier of stuwmeer. In een winkel koop ik wat cola en een paar bananen. Op het plein voor de San Nicolas-kerk eet ik de bananen en drink wat. Nou  zie ik toch meer Pelgrims, fietsers, groepen.
Ik besluit om nog even door te lopen tot het volgende dorpje, zo’ n 8 km verderop, Gonzar. Om een uur ben ik daar, ik ben de eerste in de Albergue Municipal en kan het eerste stapelbedje uitzoeken. Daarna het douche- en wasritueel. Ik drink een cafe-con-lache op het terras, daar zitten ook Philippe, de Straatsburger met de Franse meisjes. Ze gaan nog een dorpje verder, en pauzeren in Gonzar, met een pul bier zoals gewoonlijk. Gewoontemensen zijn  toch eigenlijk saai….Buen Camino!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s