Waarheen

image

Door op weg te gaan
heb ik geleerd
waarheen ik moest gaan.

     Alselm Grun

Advertisements

Afscheid van Fisterra, eind van de Camino

image

Donderdag 16 juli 2015.
Dit is voorlopig mijn laatste verslag van mijn Camino, van Fryslan tot aan Fisterra. Het is goed geweest, het is mooi geweest, het is geweldig geweest, het is moeilijk geweest, het is ontroerend geweest, het is warm geweest, het is emotioneel geweest, het is vermoeiend geweest, het is leuk geweest, het is ook minder leuk geweest. Maar wat vooral belangrijk was dat ik er van heb genoten. De Camino zit nu in mij, ik voel het heel diep. Een goed gevoel; ik ben op precies de goede plek met de juiste mensen geëindigd hier in Fisterra.
Die week rust, bezinning, vakantie of hoe je het ook noemt is voor mij heel belangrijk geweest om alles nog eens op een rijtje te zetten, maar ook om mezelf die rust te geven die ik nodig had na zoveel dagen lichamelijk bezig te zijn. Want het is een aanslag op je lichaam! Ik ben echt kilo’s kwijtgeraakt. Ik merk het ‘s avonds als de zon ondergaat, ik heb het gelijk koud, het vet wat ik normaal heb is helemaal weg. Thuis zullen die zwembandjes gauw genoeg er weer aangroeien….
De Albergue do Sol e do Lua is echt een perfecte plek om de Camino af te sluiten. Er komen meer “geestverwanten” die eigenlijk van plan waren om nog naar Muxia te gaan, maar na een dag er achter komen, dat dat niet hoeft, niet moet. Ik heb dat zelf ook zo ervaren: ik heb mezelf zoveel opgelegd, ik moest van mezelf zoveel kilometers,  moeten, moeten, moeten…
Maar nu ik bij die andere Zee ben, moet er helemaal niks meer. Ik mag mezelf verwennen, lui zijn, het strand op, terrasje opzoeken. Niks moet.
Ik zie hier mensen lopen, die nog niet op dat punt zijn gekomen, en heb eigenlijk een beetje medelijden met ze.
Voor mij was het de perfecte afsluiting van twee jaar Camino. Ik ben erachter gekomen dat je wel van jezelf moet houden, om jezelf zo te verwennen…
Een fijn gevoel, ik mag er zijn, ik ben er en ik wil er ook zijn voor anderen, het voelt heel harmonieus. Een gevoel om vast te houden. Thuis, op het werk, waar dan ook!
De Kers op de taart is nog niet op: ik verheug me erg op die paar daagjes Santiago en omgeving met Ans, en met Frank de laatste twee daagjes.

Ik denk dat als ik weer thuis ben, er nog wel eens een berichtje op deze blog wordt gezet, een gedichtje of een gemijmer over de afgelopen periode. De Camino is gelopen, maar de Camino is nog niet klaar met mij……

Nogmaals wil ik iedereen bedanken voor het lezen van mijn soms wat lange verslagen, voor de leuke reacties. Ik vond het erg leuk om te doen, een soort reporter te zijn van mijn eigen Camino.
Wie weet heb ik iemand zo enthousiast gemaakt, dat hij of zij het zelf wil ervaren. Nou, dan is dat “geblog” niet voor niets geweest.
En zelfs al ga je niet op Reis, het is denk ik leuk om zo wat ” mee te reizen” met een pylger. Ik hou daarom erg van reisverhalen, de schrijver neemt je mee.
Als dat mij gelukt is dan is mijn Missie (wel erg katholiek) geslaagd.

Oant sjens, Ciao, Adios, Au Revoir, Tot ziens, Auf Wiedersehen, Goodbye,  Buen Camino!

Bylden

image

Bylden bliuwe hingjen yn myn oantinken
oan dizze Reis, dizze plakken
wer ik wie, wer ik myn fuotstappen sette.
It sit yn myn holle, dy bylden, sa moai.

Dat is mei gjin printsje of foto te dwaan,
Dat sit yn myn holle, dy bylden, sa moai,
As ik it skilderke koe,
dan wun ik in priis en wie ik ferneamd.

It sit yn de holle, dy bylden sa moai,
Ik nim se mei nei hus ta,
Yn dy holle, dy holle sit fol,
Mei bylden, wat binne se moai.

Pylger oan ‘t stran

image

Net fier van Fisterra, fiskersdoarp der oan de see,
Der is in strantsje tusken de rotsen
Der komt sawat net ien,
De measten pylgers rinne troch.
De pylger wie der in pear kear, ‘t wie moai.
De sinne dy skien, de loft wie blau,
De see wie rustig, in pear golfen.
It ritme van de golfen dy dan slaan op ‘t stran.
It makket wol wat slieperig, ek troch de sinne.
It is wat waarm, misskien wol hiet.
Mar troch dat wyntsje fan ‘e see
fjilst dat net, och wat is dit lekker.
Dat tinkt de pylger nei syn fierre Reis,
fan Friese See oant de See by Fisterra:
It wordt wer tiid om nei hus te gean.
De Reis wie swier, wie prachtich moai,
de dingen dy hy seach, de minsken underweis, sa moai,  sa leaf, sa unferjitlik, dit nimt hy mei nei hus.
hy is oeral thus, mar is toch it leafste thus.

Strand, Fisterra, magische stenen

image

Zondag 13 juli:
Vandaag zou ik Andrea ontmoeten, die zou vandaag aankomen in Muxia. Met haar ge-smst, ze zou sms-en als ze in de bus zat. Overal gevraagd en nagekeken, maar het bleek er op zondags geen bussen rijden van Fisterra naar Muxia. Door de week is het gemakkelijk om er naar toe te reizen.  De Italiaanse wilde vandaag ook naar Muxia en had gisteren gehoord dat mensen van het hippiecafe met de auto naar Muxia gingen.
Vandaag om acht uur opgestaan en om negen uur stonden we bij het café, maar na een half uur was er nog geen auto en het leek of iedereen nog sliep boven het café.
Naar het Busstation gelopen, daar kwamen we de twee Franse meisjes nog tegen, van de groep van Phillip. Ze gingen vandaag naar huis. De mensen die naar huis gaan, kijken allemaal wat triestig, het is ook raar om na zoveel weken of maanden weer huiswaarts te gaan. Ook Jacob, de dove Amerikaanse jongen die ik weken geleden tegenkwam stond bij de bus te wachten.
Amina, zo heet de Italiaanse stelde voor om dan naar zo’n klein strand te gaan, dus liepen we eerst over het enorme grote strand waar je normaal Fisterra binnenloopt. Er waren heel veel schelpen aangespoeld, veel van die kleine Jacobs schelpen.
We liepen door en probeerden via kleine paadjes over de rotsen bij het strandje te komen, klauterend, klimmend en door de doornstruiken. Met een omweg en met de benen vol schrammen kwamen we aan bij het prachtige strandje. Daar stond een tentje en iemand kroop er net uit. Ik riep: ” That’s nice to wake up like that!” en de jongen knikte en lachte.
Amina en in hebben de hele dag op het strandje gelegen, toen dat vervelend werd zijn we een grote schelpen-stenen-takjes-mozaiek gaan maken.
Ik had ondertussen bericht van Dorothea gekregen dat ze er aankwam en besloot haar tegemoet te lopen. Amina maakte ondertussen het kunstwerk af met veren en schelpen aan nylon touwtjes.
Het bleek dat Dorothea en ik elkaar hadden misgelopen, zij liep al over het grote strand en ik was bijna drie kilometer verderop. Ik ging terug naar Amina, die bijna klaar was met het kunstwerk. Zij bleef daar  en ik ging richting Fisterra. Daar bleek dat Dorothea ondertussen was aangekomen in de Albergue. We begroeten elkaar hartelijk, ik had haar twee, drie weken niet meer gezien.
‘s Avonds heel gezellig met veel  pelgrims buiten gegeten, er was weer van alles, uit allerlei landen, Brazilië, Frankrijk, Spanje…
Voor de tweede keer naar de vuurtoren gegaan, de zonsondergang bekijken. Jammer, dat vanavond net voor de zon de zee in zakte er wolken aan de horizon verschenen. De zon verdween zo in de wolken.
Weer op tijd het bedje in: de Zweedse lag al te slapen, haar zoon zat beneden nog te kletsen en Amina was naar het hippiestrand.

Maandag 13 juli:
Vandaag op stap geweest met vier vrouwen! Amina, Dorothea, en de Franse moeder en dochter die gisteren ook nog kwamen. Amina had van Miguel van de herberg gehoord dat er bovenop de berg van de vuurtoren speciale stenen moeten liggen uit de tijd dat de Kelten hier waren.
Een hele wandeling, omhoog, niet zo steil, maar prachtig omdat we op een schiereiland zitten. Boven kan je alle kanten van het schiereiland en het water er omheen zien, ook de stranden, strandjes waar we ook wel eens zitten. In de verte zien we Fisterra liggen, de gekleurde huisjes, de haven, de lange pier. Prachtig uitzicht.
We komen bij de stenen, op een is een kruis gegrafeerd met de letters ME eronder. Het voelt aan als een magische plek en we gaan de bij zitten en liggen. Iedereen is stil en gaat in stilte genieten van het uitzicht over de Oceaan en de overkant van de baai, die wat heiig te zien is. We blijven zo wel een 20 minuten liggen, zitten. Geweldig, er hoeft niet altijd iets gezegd te worden.
We staan op en lopen verder, er blijkt een kerkje geweest te zijn, de fundamenten liggen er nog. Er blijkt een Kluizelaar gewoond te hebben onder een grote steen. Er worden veel foto’s gemaakt. We besluiten door te lopen naar een nog hogere plek, waar we nog meer stenen zien liggen.  Daar komen we op een plek, waar twee stenen, enorm groot liggen, die bewegen. Als je er op gaat staan, bewegen ze en maken zelfs geluid, net de hartslag. We gaan er om zijn beurt op staan en maken met de ogen dicht het geluid. Het voelt eng aan met de ogen dicht, Amina en het Franse meisje doen het samen, ze houden elkaar vast en wiegen. Het ziet er ontroerend uit.
Ik wil het ook proberen en de moeder van het meisje komt met mij op de steen en het voelt heel goed als we elkaar loslaten, en zelf in ons eigen ritme de steen laten bewegen. Prachtig!
‘s Middags gaan we nog in Fisterre in een visrestaurant samen eten, omdat Amina en de Franse meiden om drie uur de bus naar Santiago pakken. We smullen van de visgerechten en nemen daarna bij het Busstation afscheid van de drie dames, die ook al wat triestig kijken.
Dorothea en ik gaan ‘s middags naar het strand met de wilde golven, het waait er flink, en je kan bijna niet blijven staan, zo gaat die zee te keer. Ik duik nog een keer door een golf en laat me drie keer door zo’n enorme golf optillen en wordt in het zand gesmakt: wat een natuurgeweld…..maar wel lekker, omdat de zon fel schijnt en je niet echt afkoelt.
Tja, zo gaan hier de dagen om, het vliegt voorbij, ik verheug me erg op zaterdag, dan komt Ans, en kan ik haar alles laten zien. En dinsdag komt Frank ook nog, weer een kers op de slagroom van de taart.

Weerzien

image

Vrijdag, 10 juli.
Vandaag is ook een dag dat ik iedereen weer tegenkom. Christoph uit Brussel staat ineens voor me. Hij twijfelt of hij met het vliegtuig of met de bus terug zal gaan: zo ken ik hem, een twijfelaar, net als ik…Even later krijg ik sms van Andrea: ze is op Monte do Gozo en komt morgen aan in Santiago.
Even later kom ik het Kroatische meisje tegen die nog yogales gaf in het hippiehuis. Bij de Albergue loopt ineens Bertand uit Québec voorbij. Ook al hier..hij slaapt in een Albergue verderop. We huggen elkaar als we elkaar zien.
Ik ga naar het strand, heb hiervoor een handdoek gekocht bij de Chineze winkel, een heel mooie met flower-power motieven. Ik zie de blonde Zweedse liggen, die met haar zoon op dezelfde kamer als mij ligt in de Albergue.  Ineens komt er iemand naar me toe: het is Paolo uit Sicilië, hij is vandaag aangekomen samen met een Deen van Palestijnse afkomst en een Hongaars meisje. Ze trekken al weken met elkaar op. Ik heb Paolo voor het laatst gezien in Leon, hij had toen een heel dikke voet en moest paar dagen rust houden. We hadden FB met elkaar uitgewisseld, maar op een of andere manier kon ik hem niet vinden. Mooi, dan kan dat nu nog even. Hij reageert weer net zo spontaan als de eerste en tweede keer dat ik ‘m ontmoette.
Heel erg leuk is dat om zo weer mensen te ontmoeten die je soms weken niet gezien hebt.
Gisteren kwam ik Francesco uit Italië ook nog tegen, die gelijk vanuit het vliegtuig aan het wandelen was gegaan en die al 40 km had gelopen toen ik alweer een herberg zocht. Hij stapte wel uit een taxi, dat begreep ik niet helemaal
En ik, ik geniet, de zee die buldert, een lauw windje, liggend op een flower-power handdoekje, met mijn voeten in het zand. Het lijkt wel vakantie..
Om een uur of half vijf ga ik weer richting Albergue do Sol e do Lua.
‘s Avonds heerlijk gegeten, een pompoenensoep, een rijstgerecht met pindasaus, heerlijk. Er eten er niet veel mee, er hebben er veel afgezegd. Ik zit aan tafel met de beheerder(s) van het huis of zijn het hospitaleros? Ik weet het niet, er wordt bijna alleen Spaans gesproken. Verder is er een Italiaanse en een Ierse, later komt er ook nog een Fransman bijzitten. De Italiaanse maakt na het eten een heerlijk bakje espresso.
Ik blijf in het ritme van de Camino, om tien uur lig ik al plat. Heerlijk geslapen, ik heb de Ierse, de Italiaanse en iemand die boven me slaapt niet thuis horen komen. Ver weg was ik, in dromenland.

Ik werd vanmorgen pas om acht uur wakker, alleen de Zweedse jongen lag nog in bed en boven me ligt een meisje met donkere krullen.
Vanmorgen ontbeten met twee Duitse dames, die vandaag vertrokken. Ook de Ierse en de Italiaanse en de Fransman waren er weer bij. Dat is wel lekker hoor! Ontbijten, afgelopen tijd sloeg ik dit vaak over, omdat er pas om zeven uur of half acht ontbijt was.
Na het ontbijt even Fisterra ingegaan, wat boodschappen gedaan. Ik zag het Duitse meisje, die met haar babietje loopt. Ook haar had ik lang niet meer gezien.
Om 10 uur lag ik al aan het strand, waar er nog een stuk of vier in een slaapzak lagen, ook Toby uit Hamburg met zijn vriendin. Hij zei dat het een beetje geregend had vannacht. Daar was nu weinig van te merken, lekker zonnetje, fris windje. Even lekker de zee in, afkoelen en opdrogen in de zon op de nieuwe handdoek. Wat een leven zeg, niet echt des pylgers…..pylgers moeten afzien….zweten…niet lui op het strand…
En toch ligt deze pylger daar, na te genieten van al die ontberingen, avonturen, ontmoetingen. Even niks, even de oogjes toe: ik hoor het bulderen van de hoge golven, ik voel een fris zeewindje….ik kijk op mijn nieuwe rugzakje: Fisterra Fin do Camino.