In Galicië (85)

image

Dag 82, dinsdag 30-06-2015
Heerlijk gegeten gisteren in de Eco-Vega-Albergue. Om half zeven kwam ook Han de Koreaanse de nog aangelopen. Ze wilde nog naar een dorp verder, ik zei haar dat het een erg leuke herberg was en ze bleef. Ze sliep boven me, de tweede keer: eerste keer was in de Italiaanse Albergue, een week geleden of zo. Ik vroeg of ze het niet warm had, ze zei dat ze met kleren en al in de rivier was gaan zitten.
In de Albergue zitten verder een Deens echtpaar, een vegetarische Italiaanse, Han, Emiel en ik. Tijdens eten krijg ik al hekel aan die Denen. De vrouw zegt tegen de Italiaanse dat ze het gek vind dat ze vegetarisch is en ook nog rookt. De Italiaanse begint een heel verhaal over veganisten, vegatariers en over yoga. Wat het roken er mee te maken heeft weet ik niet…We hebben Joe ook nog uitgenodigd om bij ons te eten, en Emiel, Joe en ik kijken elkaar aan. Moeten de andere kant opkijken anders zouden we de slappe lach krijgen over die hele discussie..
‘s Middags waren we Joe kwijtgeraakt, die was met zijn blaren voeten in de rivier gaan zitten in het vorige dorpje. Later had bij zijn familie gebeld en was hij naar de andere Albergue gegaan, van de kerk. Daar zit ook de rest met Philippe, de Straatsburger enz. Joe’s familie, moeder van 87, zus en schoonbroer en dochter zitten in hotel in Santiago. Ze komen met de huurauto naar het dorpje waar we zijn. Bij de Eco-Albergue komen ze met Joe wat drinken.

Op tijd het bed ingegaan, morgen weer vroeg op stap. Geen wekker gezet, om 5:15 uur word ik wakker, ook Emiel is zijn spullen aan het inpakken. Zachtjes met het lampje erbij sluipen we de Albergue uit en hijzen de rugzak weer op de rug. Het is nog hartstikke donker, half zes. We lopen aan en het blijkt dat we flink moeten klimmen over een rotsig pad met stenen. Het koplampje aan en we zien waar we lopen. Het gaat zo’n twee kilometer alleen omhoog tot we in een ander plaatsje zijn. Daar is alles nog dicht, we lopen door. Weer gaan we verder omhoog, rotsige paden, stenen. Ergens stoppen we, eten wat koekjes en drinken wat water. We lopen verder tot we bij een groot monument met een enorme Pylger die over het landschap uitkijkt.
Even later is er in een dorp een Albergue open waar we café-con-lache en een stuk brood eten. Er zitten veel pelgrims te ontbijten, blijkbaar hebben zij hier geslapen. Het is ondertussen half acht en we lopen weer door. We passeren de grens met Galicië.
Weer stijgen we flink, het lopen gaat over een schitterende landweg boven over de bergen zodat je een magnifiek uitzicht hebt over de hele omgeving, dorpjes, weilandjes, bossen: geweldig mooi. Helemaal zo ‘s morgens vroeg met de ochtendzon er op.
Op zijn tijd nemen we een pauze of drinken we wat, Emiel heeft last van zijn achillespees en plakt die met tape wat vast. Ergens vraagt een meisje of we vader en zoon zijn. Gisteren vroeg ook al iemand of we familie waren.
Hij is 20, net zo oud als Jan, zou inderdaad mijn zoon kunnen zijn.
Om half een komen we aan in het dorpje Triacastela. We wachten op een terras of Joe ook deze kant uitkomt. Emiel denkt er aan om nog verder te lopen, ik blijf hier: heb gezien dat anderhalve kilometer verderop een Eco-Albergue is. Daar ben ik het liefst: kleinschalig, de goede sfeer, de juiste mensen om me heen. Nog zo’n 130 km tot Santiago de Compostella. En dus 210 km naar Finistere. Nog 18 dagen en dan zie ik Ans weer. Ik geniet van alles van de de Camino, maar verheug me op 18 juli a.s. Lekker nog een paar daagjes met zijn tweeën.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s