Afscheid doet pijn (81)

image

Dag 81, vrijdag 26-06-2015
Nou, dat heeft me goed gedaan, dat verblijf in Albergue Verde. Ik ben weer uitgerust, uitgeslapen, relaxed en ik heb weer nieuwe energie. Werd vanmorgen pas om 6:45 uur wakker. Dorethea had me vier keer geroepen en had me laten liggen. Nog snel ontbeten en daarna vertrokken samen met Dorethea, Caro en een Duitser.
Onderweg merkte ik al gauw dat die meer van “de klets” waren en ik vind de nieuwe omgeving, het landschap waar we nu in lopen zo mooi en indrukwekkend dat ik er het liefst in stilte door heen loop. Een beetje gasgeven en ik liep alleen voorop. Moest wel flink doorstappen om de vogeltjes boven het geklets uit te horen.
Ik ben meer van socialisering in de Albergues, met wandelen het liefst in stilte.
Ergens op een kaal stuk heeft een soort hippie-man een sapkraampje, waar je ook koffie, thee en fruit kunt krijgen, donativo. Relaxed sfeertje daar, compleet met hangmat, kleedjes op de grond en iemand die gitaar speelt. We hangen er even rond en gaan verder.
Prachtig, we lopen de heuvels weer in, lang genoeg gelopen over de platte mesata’s in lelijke landschappen met wegen, spoorwegen, viaducten enz.
In de heuvels in het gelijk prachtig, de kastanjebomen zijn in bloei, weer veel bloemen aan de kant. Het gaat even flink omhoog en op een gegeven moment kom je bij een kruis boven op een heuvel en zie je beneden Astorga liggen, een wat grotere plaats. Beneden zie je duidelijk de grote Cathedraal liggen en het Bisschopshuis gebouwd door Gaudí. De Duitser en Caro hebben we achter ons gelaten.
We moeten aardig omlaag, dat is minder, eenmaal aangenomen beneden duurt het een tijd voor je echt in het centrum bent. Daar is het gezellig druk, het blijkt dat Astorga een chocolade-stad is, overal zijn winkeltjes, waar chocolade wordt verkocht.
We lopen wat lekkers en eten het op een bankje, we spreken af dat we morgen apart gaan: de beklimming van Cruz de Ferro vind ik ook belangrijk om dit in eenzaamheid te doen. Daar iets achter te laten waar ik afstand van wil doen, is te persoonlijk, dat moet ik alleen doen. We lopen nog wat rond, bekijken de Cathedraal en maken foto’s van Gaudi’s Bisschopshuis en de Cathedraal.
Ik vertel Dorethea dat ik het moeilijk vind om alleen door te gaan, dat ik dat een thema vind van mijn leven, elke keer als ik me verbind met iemand is er  ook een moment van afscheid. Dat dat soms de reden is dat ik die verbintenis dan niet meer aanga….bindingsangst. 
Andrea was daar heel nuchter onder, die zei: “Dat hoort nu eenmaal bij de Camino!”,  dat zal wel, het zal ook wel bij het leven horen, maar ik mag er het er toch wel moeilijk mee hebben?
Iemand waar je oppervlakkig mee om gaat, die oppervlakkig is, daar voel ik geen centje pijn bij, maar als er wel diepgang is, dan vind ik het lastig.
Vanavond slapen we beiden nog in Albergue Las Aguedas in een dorpje na  Asturga, Murias de Rechivaldo.
Als we in de hitte aankomen zit de Zwitserse en de Duitser al, er zit een Japanse, die ik ken van gisteren en en een stel Koreanen, die ik onderweg steeds tegenkom. Laatste avond waarschijnlijk met Dorethea. Ik zal haar missen. Wie weet komen we elkaar nog eens tegen.
 

One thought on “Afscheid doet pijn (81)

  1. Het mooie van vriendschap is dat je na een afscheid altijd weer terug kan komen om de draad verder op te pakken. De ervaring en verbondenheid neemt niemand je meer af. Alle goeds, warme groet Ingeborg

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s