Unwennich (80)

image

Dag 80, donderdag 25-06-2015
Loop ik gisteren terug van de stad, loop ik Paolo tegen het lijf, de jongen die ik in de etappe van Saint-Jean-Pied-de-Port naar Roncevalles tegenkwam. De Siciliaan uit Palermo. Ik had hem nadien niet meer gezien en had me afgevraagd waar hij toch was. Nu blijkt dat hij een of twee etappes voor me zat, maar nu is hij geblesseerd. De begroeting was hartelijk, een hug, een klop op de schouder: “Andres” riep hij toen ik aan kwam gelopen. De hospitaleros van de Auberge waar hij was liep met ‘m mee naar de dokter en hij moest nu vijf dagen rust houden. Dikke enkel. Zo wordt een ieder, zelfs Paolo teruggefloten door de Camino.
Bij de Zusters Benedictijnen kregen we nog de pelgrimszegen, en na wat Arnica van Dorethea voor mijn pijnlijke linker voet vanavond alweer vroeg naar bed.
Hopelijk een betere nacht als gisteren.
In slaap komen ging niet erg goed, het feest van San Juan duurde tot een uur of twaalf en weer kwamen er toeterzatte Pelgrims terug na twaalven. Ik was net in slaap toe een van hen struikelde en tegen ons bed viel. Ik dacht dat de bovenbuurman, een Braziliaan uit bed was gevallen en sprong rechtop, waardoor ik mijn kop stootte. Verschrikkelijk, ik heb het een beetje gehad met die massale Albergues……bunkerbeds noemen ze die stapelbedden hier. Vanmorgen om 5:15 uur al weer de eerste uit bed. Voor je rust ga niet naar zo’n slaapschuur.

Om zes uur ontbijt (donativo). Lekkere café-con-lache met brood. Na het eten zijn Dorethea en ik naar bushalte gelopen. Daar stond ook de Zwitserse die al eerder met ons liep. In La Virgen de Camino, dat aan de rand van Leon ligt, zijn we uitgestapt. Daar kon je kiezen of je langs de rijkweg ging lopen of een iets langere, maar veel mooiere weg. Het laatste gedaan, flink stuk gelopen vandaag, meer dan 30 km. De Zwitserse raakten we in het eerste dorpje al kwijt, die ging geloof ik koffie drinken of zo.
Het was flink warm vandaag, dus goed opletten of er genoeg gedronken wordt. In het dorpje Villar de Mazarife in een winkeltje wat boodschappen gedaan, en een fles mineraalwater. Water uit de kraan is drinkbaar, maar smaakt vaak naar chloor. En die extra mineralen kan
mijn lijf wel gebruiken. Die raak ik genoeg kwijt.
Hele stukken lopen we zwijgzaam achter elkaar, ik meestal voorop, soms lopen we aan beide kanten van het pad.  Fijn hoor, zo’n wandelmaatje: stil zijn als je daar zin in hebt, praten als je daar zin in hebt of juist niet. En ongeveer het zelfde wandeltempo. Achteraf mooi dat we de alternatieve route hebben gepakt, we zijn een Pelgrim, een Koreaan tegengekomen. Net of je in Frankrijk liep: heerlijk, vooral als uit de stad en de massaliteit van die Albergues komt.

Het plaatsje Hospitaleros de Orbigo ligt aan de rivier de Orbigo. Een prachtige oude brug gast over rivier. Jammer dat ze er zulke nieuwerwetse lampen op hebben gezet, die passen er absoluut niet bij. We lopen de brug over en zien dat er ergens een bakker open is. Die heeft heerlijke aardbeiengebakjes in de vitrine staan. Ik zeg lachend: “Es ist ob wir in Deutschland sein bei Konditorei!”
We besluiten er café-con-lache bij te drinken. Mmm, heerlijk, in het gebakje zitten behalve aardbeien; custardpudding, slagroom en chocolade. Nou, pure verwennerij.
Daarna is het nog stukje lopen naar de Albergue Verde, een kleine alternatieve herberg met een mooie tuin, vegetarisch eten en mogelijkheid om yoga te doen of je voeten te lagen masseren, de eigenaar is ook orthopeed. Ik denk dat ik dat vanavond laat doen. Het ging vandaag wat beter, mijn linkervoet is minder gezwollen, maar voelt nog niet OK.
Leuk om hier Caro tegen te komen en de Zweedse jongen. Caro, de Canadeze uit Québec heeft rustdag en zegt dat ze zich hier thuis voelt. Dorethea zegt ook dat het ruikt als thuis. De wierook, de Tibetaanse vlaggetjes, de muziek uit India maken mij ook “unwennich” en doen me denken aan Driessen 12 in Helden, thuis. Ik mis toch wel mijn geliefden: Ans, Frank, Jan en Iza en mijn familie, Trompen, Doorenspleten, Steeghsen, Janssens en Hermansen. Ik geniet van de de Weg, maar verheug me er ook op dat het ook de Weg naar huis is.

One thought on “Unwennich (80)

  1. Komt me bekend voor die heerlijke “kuchen” aus Deutschland! A.s. maandag wandel ik weer verder vanuit Kevelaer. Daar zal ook wel weer een en ander gesnoept worden. Groet Mirjam.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s