Santa Maria del Camino (75)

image

Dag 75, zaterdag 20-06-2015
Het was nog gezellig gisteravond, het eten was niet veel bijzonders, maar het samen zijn van al die pelgrims was heel leuk. Drie Vlamingen, een Zwitsers, een Duitse, een Zweeds en twee Nederlanders. Van Nederlands, Vlaams,  Duits weer overschakelen naar Engels en weer omgekeerd. Dat schakelen dat gaat soms niet. Maar ik merk dat ik mijn schaamte kwijt ben om in andere talen te spreken. Dan maar Koeterwaals of onhandig Duits of Engels. Het gaat om wat hij  je zegt en niet hoe.. (De inhoud en de verpakking)
Na een borreltje samen met Albert en de Zweedse Titi die Midzomerfeest wilde vieren,  het stapelbedje opgezocht. In Zweden dansen ze dan met bloemenkrans en op hun hoofd rond een versierde hoge boomstam.

Vannacht niet zo goed geslapen, ik had dekens onder de matras gelegd omdat mijn beide voeten zo opgezwollen waren, vocht waarschijnlijk. Het lopen ging gisteren goed, maar er was een stuk waar erg veel grote kiezels lagen. Dat doet pijn aan mijn voeten, mijn enkels, zowel de slechte als de goede.
Op slippertjes lopen ging gisteravond dan ook slecht.
Vanmorgen pas na zessen opgestaan, gelukkig waren er geen supervroege pelgrimvogels. Aan het ontbijt had ik het gevoel uitgeslapen te hebben. Samen met Dorethee weer aan wandel gegaan, fijn met een vast wandelmaatje te lopen. Je ziet dat de meesten met tweeën lopen, Albert loopt met een Zuidafrikaanse vrouw. Fijn als er iemand met je loopt met hetzelde tempo. Je hoeft niet continu met elkaar te lopen en te praten, hele stukken lopen we zwijgzaam naast of achter elkaar. Het is hetzelfde landschap als gisteren, alleen is het nu nog frisjes. Ik heb mijn trui nog over het t-shirt. De wind waait weer door de geel-bruine oneindige korenvelden. Weer prachtig licht door het ochtend zonnetje, lange schaduwen. We lopen vandaag zo’n 25 km naar Ledigos. In de verte zien we na zo’ n vijf kilometer de graansilo’s en het kerkje van Carrion de los Condes liggen. Daar willen we even stoppen om wat eten fruit te kopen. We lopen het dorpje binnen en stoppen bij het kerkje. Dorethee is de timpaan bij deingang aan het bekijken. Ik loop door en zie dat de deur open is, en er zusters een mis hebben. Ik roep Dorethee en we we schuiven aan. Ik kijk achterom en er komt iemand in het rood aangelopen, die op de bank achter ons aanschuift: Frederiq! Ik geef ‘m een hand en lach tegen ‘m. Een van de de jonge  zusters bespeelt een soort harp en ze zingen. Ik schiet weer  vol en kan mijn tranen niet bedwingen, rechts zie ik een heel mooi Mariabeeldje met het kindje Jezus met het gezicht naar voren.  Wat mooi! En wat kijkt ze lief de wereld in..
Lieve, lieve moeder, leave, leave mem.
Ik kijk naar links en zie dat Dorethee het ook niet droog houdt.
De dienst of mis gaat door en ik hoor Dorethee met een lied meezingen. Het is afgelopen en ik steek ontroerd en met blij gevoel kaarsjes op voor deze-en-gene. Dorethee blijft nog tijd zitten, heel stilletjes.
Ik sta met Frederiq buiten te praten, hij kan ergens geld verdienen met helpen in een Auberge, bij heeft vannacht buiten geslapen en vertelt dat er gisteren groot vuurwerk was, omdat de scholen vakantie kregen. Dorethee komt buiten en vertelt dat ze zo vol schoot omdat dat ene lied wat er gezongen werd, het lied was wat er op begravenis van haar vader werd gezongen.
Staan we buiten op het pleintje met Frederiq er naast allebei een potje te janken. Wat is dat toch steeds in de kerken, voor mij is dit de zoveelste keer dat ik bij dat heel bijzondere gevoel uitkom. Ik kan het niet uitleggen. Maar ik koester het, het voelt heel mooi en goed.
We besluiten niet verder de gaan, maar een plekje te zoeken bij de zusters. Als we op een terras koffie drinken samen met Frederiq komt er een stel naast ons zitten, die uit Portugal zijn komen rijden op weg naar huis in Wales.  Ze willen alles horen over onze pelgrimstocht en de Spaanse vrouw wil haar man overhalen om ook te lopen. Het blijkt dat hij een ouwe reiziger is, heeft rondgereist in Marokko, India. Zeer geïnteresseerd in Oosterse religies.
Frederiq neemt afscheid, het zal wel niet de laatste keer zijn dat ik die tegenkom.
Om twaalf uur kunnen we bij de zusters van Maria del Camino terecht. Als ik aan kom gelopen zitten er al een stuk of tien te wachten. Ook een Franse jongen die ik eerder zag, de Californische Mexicaanse Tony, de Ierse, die zo mooi zong. De Braziliaan. Steeds kom je weer de zelden tegen, leuk. Soms zie je mensen terug die je zeven, acht dagen geleden gezien hebt. Dan kruizen de wegen elkaar.

Ik fjil my in echte pylger
wat dat ek mei betekenje.
Ik bin noch altijd underweis.

            Ricky Rieter
(Fryske oetsetting ut “Geheim van de Schelp)

One thought on “Santa Maria del Camino (75)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s