Paris Texas (74)

Dag 74, vrijdag 19-06-2016
Na het heerlijke eten gisteren nog even buiten genoten op een bankje buiten op een bankje. Niet lang want het waaide erg hard, dat doet het bijna elke avond hier. Op tijd het bedje in, ze hadden nog extra bedjes klaargemaakt voor de late Californische gasten. Een paar van hen sliep buiten in een tentje.
Voor ik sliep lag de eerste pelgrim al te snurken. Ik heb de weinig last van gehad want ik was ook in een paar minuten vertrokken naar dromenland. Ik droomde dat ik liep in eindeloze dorre graanvelden en dat ik die niet kon zien omdat er gele bloemen voor groeiden. Zeker een droom met helicopterview,  want hoe kon ik het anders weten.
Raar!

Evengoed een heel goede nachtrust gehad, de Italiaanse hospitaleros hadden vanzelf lekkere Italiaanse koffie met melk en het ontbijt klaargemaakt.
Voor we gingen kregen we nog een soort zegen in het Italiaans en werden we gekust.
Ik sprak met Dorethea, de Duitse waar ik gisteren mee gekletst had en we spraken af samen te lopen tot de volgende Auberge.  Vanaf negen uur was het al warm, de trui kon gauw genoeg uit. We praatten onderweg over van alles, Dorethea is een 55-jarige vrouw uit Freiburg, die op een school werkt, en kinderen extra begeleid. Ook heeft ze om wat bij te verdienen in de winter langlauflessen en werkt ze ook nog in Zwitserland. ‘s Winters woont ze vaak op de Canarische Eilanden waar ze wandelgids is.
We kunnen het goed met elkaar vinden en ik kan mijn Duits weer eens wat ophalen. Eigenlijk vind ik het een prachtige taal, ze hebben zulke mooie woorden. Dat had ik bij literatuurlessen Duits op school al ontdekt.
We lopen vandaag veel door dorre graanvelden, het landschap is in de provincie Palencia toch weer anders dan het vorige. Het lijkt hier uitgedroogd, zo nu en dan is het bloedheet. Ik kijk voor me en heb het beeld en de kleuren vooral in gedachten van de film van Wim Wenders, Paris, Texas. Een soort mooie lelijkheid, of lelijke mooiheid. Knalblauwe lucht, een of twee wolkjes, dorre lichtbruine graanvelden, een asfaltweg kaarsrecht naar de horizon, veel ver weg. Zo nu en dan om de driehonderd of meer meters een boom, een struik. En dan kilometers lang door. Ik was blij dat we op de plaats van bestemming waren, de Casa de Pelegrino in Villasirga. Vannacht lig ik tussen een Italiaan en een Koreaan. Elke dag  weer anders, elke dag weer verrassing waar je terechtkomt. Dat is ook de Camino.
Het blijkt dat de Zweedse, de Zwitserse, de twee Vlamingen, vader en dochter en nog meer bekenden in de Auberge zijn. Vandaag bij het vorige dorpje een bordje: Santiago 425 km, het schiet nu flink op. Ik realiseer me ook dat ik ook op weg ben naar huis, en dat maakt me ook heel blij. Het zijn toch wel lange maanden geweest. Door die “vredesmarsfractuur” is het allemaal wat dragelijker. Maar wat een Reis, ongelovelijk mooi. En onvergeeflijk.

3 thoughts on “Paris Texas (74)

  1. Daar was al weer ern droompje.. Maar de werkelijkheid geeft aan dat Santiago echt in zicht is ! Super!
    En prachtige verhalen! Dank je wel!
    Nog efkes folhalde!

    1. Ik moat it opsiikje by Jung wat dit betekent Boacke…it liket op in dream dy ik ris hie oer in sleutel fan in kiske wat fourt wie. It siet yn it kiske…..

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s