Slachthuisgeluiden. (59)

image

Dag 59, woensdag 03-06-2015
Vannacht was ik al wakker vanaf drie uur, het bleek dat de Refuge vlak bij een slachthuis, abbatoir of vleesfabriek lag. Om drie uur hoorde ik geschreeuw, gekerm van koeien en varkens. Echt niet normaal meer. En hoe langer ik er over dacht hoe slechter ik er van kon slapen. Jansen&Janssens hadden er blijkbaar geen last van, want die lagen allebei te ronken. En de Francoise, die trouwens Charlotte heet, lag op een andere kamer. En het raam bij ons stond open, want het was heet.
Om tien voor zes maar opgestaan, koffie gemaakt, twee stukken stokbrood, stuk worst en weg was ik. Weer alleen op stap, heerlijk.
Ik wil onderweg foto’s maken maar kom erachter dat dit niet gaat met de mobiel, misschien als er ergens wifi is dat de  foto’s worden geüpload, we zien wel. Maar er is zoveel te fotograferen! Ik zit echt in de voorlopers van Pyreneeën, er zitten al een paar pittige klimmetjes bij. Als ik ergens omhoog ga, stopt er een autootje, het meisje wil me wel verder brengen, want het stijgt flink en gaat daarna stijl maar beneden. Omdat ik nog zere voeten heb van gisteren zeg ik ja.  Nou daar krijg ik spijt van want ze zet me af bij de D 966, een drukke verkeersweg, heel rottig om daar te lopen, je moet elke keer de berm induiken als er een vrachtauto aan komt. In totaal bijna 4 km loop ik zo naar het volgende dorp. Zo zie je maar: de verleiding is groot en God straft onmiddelijk! Dat gebeurde ook al eens toen ik als kleine jongen samen met mijn grote broers stiekem op zondag naar Cambuur ging. Toen de wedstrijd was afgelopen was mijn rode fietsje gejat.
Nou vandaag liep ik toen ik bij dat dorpje kwam compleet verkeerd, wel drie kilometer om gelopen. Zo zie je maar weer. In de auto met het meisje met de hond zag ik de hippiejongen Guillaume met kar en hond nog lopen. Later toen ik even rustte en koffie dronk kwam hij er net aangelopen. Hem getrakteerd op bak koffie. Die jongen heeft niks, alleen zijn kar, zijn hond en zo’n diggelidoo, zo’n pijp waar aboriginals muziek mee maken. Hij had er een Jacobsschelp in gegraveerd.Jammer dat je bijna niet met kan praten, hij verstaat en spreekt alleen Frans.
Onderweg op zijn tijd een rustpauze gehouden, de schoenen steeds uit, want ik moet er toch aan wennen, de binnenkant is synthetisch en het wordt er nogal tropisch daarbinnen: gevolg: al twee blaren. Om twee uur kwam ik aan in Orthes, na wat zoeken het Bureau van Tourism gevonden, daar kreeg ik de sleutel van de Refuge. Ligt schitterend
in een binnenplaats en als je naar binnen wil moet je met een wenteltrap. Echt middeleeuws, het wordt steeds mooier en aparter. Na een uurtje kwam de helft van Janssen&Janssens binnen. De Franse man ging verder naar Pau. Ook Charlotte kwam weer een uur later binnen gedruppeld, die had snel gelopen, want die was pas om acht uur vertrokken. Hopelijk gaat het slapen beter dan gisteren en worden er geen varkens of koeien geslacht in de buurt.
Andrea moet hier ergens in de buurt zijn want ik kwam haar handschrift en gegevens tegen ergens bij een kerkhof waar een boekje lag met de Jacobsschelp er op,  waar je je gegevens kon vermelden. Die kom ik vast nog wel eens tegen.
Staks met de Belg (ik zal straks eens vragen naar zijn echte naam…) en de Française Charlotte samen pasta met sla eten, daarna vroeg het bedje in, morgen weer iets van 25 km.. Doei!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s