Afscheid en nieuwe ontmoetingen (57)

image

Dag 57, maandag was- en rustdag 31-05-2015
Het was een mooie zondag, we stonden wat later op, kletsten buiten nog even met de geitenboer en vertrokken. In het kerkje van Bostens klonk muziek toen we binnen kwamen. Een prachtig mooi oud kerkje. Ik raakte ontroerd van de schoonheid en de muziek. Buiten kwamen we Jan weer tegen die op zijn vrouw Maria en Nico zat te wachten.
Daarna veel door de velden, de bossen lopen, lange stukken over asfalt. Er was is het dorpje Bougue wat te doen met paarden en fanfaremuziek.  Bij een kerkje rustten we en aten we op het gras. Op een bordje stond: Santiago
nog 970 km. Dat schiet op!
Ik wees naar twee mensen die aan kwamen lopen en zei tegen Andrea, dat het wel Nederlanders leken. Schreeuwt Andrea ineens keihard: “Maria!” Bleek dat het Maria en Nico waren. Even later was Jan er ook en werd er weer even op zijn Brabants bijgekletst.
Over de rest van de dag kan ik kort zijn; kaarsrechte weg, een oude spoorbaan naar Mont-de-Marsan. Onderweg paar keer gestopt en rustig aan gelopen, Christian heeft waarschijnlijk blessure aan zijn scheenbeen. Dezelfde als Bram. De Refuge was gauw te vinden. Volle bak daar, ook Bram blijkt er te zijn en Dick uit Boxtel.  Vier Franse wandelaars, een heel aardige Let, Raitis. En buiten slaapt zonder tent en met kar en hond een dreadlock-jongen uit Bretagne, Guillaure. De meesten vertrekken maandagmorgen al vroeg. Ook Andrea wil verder, Christian blijft in ieder geval een dag en gaat naar de Pharmecy. Ik blijf ook een dag hier en ga nieuwe hakken onder de schoenen laten zetten.
Zo is het ineens na zoveel dagen lopen met Andrea afgelopen, ik moet even wennen aan het idee. We hebben het goed gehad samen, elkaar letterlijk op sleeptouw genomen. Twee “halven” werden een.  Lief en leed met elkaar gedeeld. Adressen hebben we uitgewisseld, emaildressen, we komen elkaar vast nog wel eens tegen. Misschien onderweg of anders later.
En met Christian ga ik vandaag naar sportwinkel, Pharmecy en schoenmaker. Het is te hopen dat zijn blessure gauw over gaat, want hij is een ouwe doorbijter, hij loopt gewoon door en dat is wel het slechtste wat je kunt doen.
Lekker een dagje rust, ben benieuwd wie er hier vandaag weer allemaal aanschuiven. Dick wilde in eerste instantie ook hier blijven om zijn schoenen te verzolen, maar het blijkt dat de schoenmaker ‘s maandags gesloten is. Om half negen vertrekt ook hij. De dreadlock-jongen Guillaure met kar en hond helpt met poetsen, want hij heeft geen geld.  Even later vertrekt hij ook.
Ik besluit om dan maar te wachten tot de schoenmaker dinsdag open gaat. Even de toerist uithangen in Mont-de-Marsan. Komt goed uit want het begint net te regenen. (Wordt vervolgd)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s