37 kilometer. (53)

image

Dag 53, donderdag 28-05-2015
Vanmorgen om 6:45 uur opgestaan. We willen vandaag vroeg vertrekken, lopen tot Bazas en dan de bus pakken naar Captieux, omdat het in Bazas e.o. ook al druk is en er niets te vinden is. Christian heeft zich werkelijk suf gebeld om ergens een plekje te krijgen. Dan maar in Captieux, wel 17 km verder, maar dan moet dat maar. Pakken we de bus in Bazas.
We ontbijten, Andrea bakt nog een eitje, de andere eieren koken we voor onderweg. Als we klaar zijn, de rugzakken op hebben gebonden, de vloer geveegd enz. vertrekken we. We lopen vandaag nogal veel door de bossen. Gelukkig is Christian bij ons, die weet er veel van af en verteld op zijn tijd een verhaal over de historie van Frankrijk. Ook vertelt hij, als we bij bordjes, hutjes, touwtjes in de bomen en zelf vogelkastjes, waar dat allemaal voor dient.  We komen er achter dat we de gekookte eitjes in de vriezer van het Chateau hebben laten liggen. Er ligt nu langzamerhand voor een kapitaal aan etenswaren in verschillende Refuges. Camenbert, tomaten, boter, worst en nu de eieren. Nou dan is dat voor de pelgrims na ons.

Christian vertelt verder over de vogeltjes, die massaal worden afgeschoten.
Jullie mogen het thuis opzoeken, maar wat we uit verhaal van Christian begrijpen is dat ieder jaar hier een vogelsoort langskomt. Een trekvogel en dat de mensen hier precies weten wanneer. En dat ze dan die vogels neerknallen met grote geweren. Volgens Andrea en ik zijn het kwartels. Nou, ik vind het nogal gruwelijk,  zo’n vogel heeft geen schijn van kans als hij het waagt om daar op een tak te gaan zitten.
We lopen door, lopen nog langs een-of-ander Chateau, ben de naam vergeten waar je de allerduurste witte wijn kunt kopen. Ma een tijdje komen we in Bazas aan,  Christian heeft al gauw een groenteboertje gevonden en een bakker gevonden. We eten in een soort poortgebouw naast het Bureau van Toerisme, daar staan een paar stoelen. Lekket lunch, stokbrood, Camenbert, tomaten, worst, mayonaise. Wat is het toch afzien elke dag als pelgrim…..We bekijken de Cathedrale en zien daar ineens Bram zitten, die we voor het laatst in Perigueux hebben gezien, hij was toen nogal geblesseerd door teveel kilometers en teveel kilo’s. Nu heeft hij ons bijna weer ingehaald. Maar ja, wat wil je ook? Hij heeft een datum in zijn hoofd en dan wil hij Santiago halen. Voor de Vierdaagse van Nijmegen wil hij weer in Nederland zijn. Ik heb medelijden met mensen die zoveel moeten van zichzelf. Eugene schreef me op Facebook: het gaat vooral om ont-moeten. Daar kan ik mij in vinden, net zoals de ontmoetingen onderweg. Ik neem afscheid van Bram, hij zegt het rustig aan te doen, maar ik geloof er geen snars van.

Daarna gaan Christian, Andrea en ik nog even koffie drinken bij een Italiaans tentje. Heel leuk en ze hebben ook nog taartjes, gebakjes.
Christian is er helemaal enthousiast over, het is er ook erg leuk.
Ik ga ondertussen even een nieuwe bril kopen bij de Pharmecy, want een Kruidvat hebben ze hier niet en ook geen HEMA. Dat is een nadeel van Frankrijk!  Ik loop terug en zie Andrea praten met iemand met een korte broek, dikke buik en een ruitjesblouse. Het blijkt Jan uit Schijndel te zijn die zijn vrouw begeleid die ook de Camino loopt, ik geloof met iemand anders. Andrea had ze al eerder ook ontmoet. Jan gaat steeds met auto en caravan en ik geloof ook nog met tent ergens anders staan en dat loopt Annie van plssfs tot plaats en haalt Jan ze in de auto weer op. Maar Jan moet dan soms lang wachten, en vind het heel gezellig als er Belgen of Nederlanders voorbij komen,  even gezellig een Brabands proatje moaken!

De rest van dit verhaal is niet zo bjjzonder, we besloten om toch de bus niet te pakken, verliepen ons een kilometer of vier en kwamen om uur of zeven in Captieux aan in Les Landes. De hele route over een kaarsrechte oude tram- of treinbaan, nu lagen er alleen maar kiezels, in het midden gras.
Christian keek het na op zijn mobiel, in totaal liepen we zo’n 37 km.
In Captieux lieten we ons ophalen. Bij de Proxie waar we nog boodschappen deden.
De madam van het vakantiepark haalde ons op met de auto; het blijkt ecologisch vakantiepark te zijn, de huisjes lijken wel spaceraketten,  maar dan van hout, mooi. Goed over nagedacht, zonne-energie overal, heel erg groen en duurzaam.
Nadat we ons met heet zonnewater hebben gedouched gaan we naast het restaurant, waar waarschijnlijk alleen bio-wijn en bio-bier wordt getapt, zelf nog wat kokkerellen. Sla met tomaten, spekjes erbij en de polenta die Christian nog bij zich had. En voor de dorst wat blikken Leffe en Duits bier. De blog nog efkes schrijven en dan worst het tijd om het eco-bedje in te gaan. Morgen krijgen we een eco- en zeker-en-vast bio-ontbijt. Heb er nu al zin in!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s