Vol schieten (48)

image

Dag 48, zaterdag 23-05-2015
Na het ontbijt wat de boerin van La Gratade ons gisteravond had gebracht de rugzakken weer opgebonden en rustig aan vertrokken. Wel apart dat ze de koffie al maken, die je dan in magnetron of in een pannetje kan opwarmen.
Het is echt heerlijk weer als we vertrekken, het zonnetje schijnt, kraakheldere blauwe lucht met hier en daar een wolk. Ik doe mijn trui niet aan die ik normaal ‘s morgens altijd nog aan heb. Het landschap is licht glooiend met zo nu en dan een flink klimmetje. Er verschijnen weer wijnranken aan de kant. Een prachtig gezicht, die wijnvelden in dat glooiend landschap. Vanaf vanmorgen zit ik te bedenken dat ik er dit jaar niet bij ben met ons familieweekend, ze zijn dit jaar in Zeeland en het is de eerste keer dat ik er niet bij ben. Heel raar om nu in Frankrijk te zijn.
Ergens staat een boer op het erf zijn fruitbomen te snoeien. Hij komt naar ons toe en begint een praatje te maken: “Compostella? Saint Foy? Depart?” Bewoners van deze streken zien dagelijks pelgrims lopen en zijn vaak erg belangstellend en vriendelijk. Ik vraag hem of het kersenbomen zijn. Hij antwoord dat het appelbomen zijn en dat dit jaar weinig kersen zijn omdat het nog zo koud geweest is in het voorjaar. “Bon journee!” en we vertrekken weer.
Boven aan een heuvel zien we een prachtig schouwspel van twee, drie en later zelfs zes roofvogels, die waarschijnlijk prooi zien in een pasgemaaid weiland. Ze zweven door de thermiek en soms wordt een van de vogels weggejaagd door een kraai. Er verschijnt ook nog een biddende valk, die klaarhangt om zich naar beneden te laten storten. We hebben de rugzakken vanaf het begin van het schouwspel afgegooid en eten ter plekke het stokbrood en de worst. Ondertussen betrekt de lucht wat, er hangen donkere wolken boven het uitgestrekte Franse land.
Na een dik uur naar boven staren lopen we weer verder, we moeten nog een afdaling maken door een smal paadje, bij iets wat waarschijnlijk vroeger een kasteel is geweest. Gauw genoeg komen we daarna aan Porte-Saint-Foy. We komen bij de oever van de Dordogne terecht en zien aan de andere kant Saint-Foy–la-Grande liggen, een vestingstad. De muren met donjons staan er nog. We lopen langs de oever naar de brug, voor mijn voeten zie ik ineens een grijsgroene slang van zeker een meter naar beneden schieten. Jammer, te laat voor een foto, net zoals vanmorgen met die ree in een veld.  Andrea die van vissen houdt ziet reuzenkarpers in de rivier zwemmen. Even later als we de brug oversteken, zien een langharige grijze man met een staf en een schelp op de rugzak lopen. Het blijkt een Belg te zijn, ook al 48 dagen onderweg vanaf Namen. Hij heeft een tent bij zich en doet alles kamperend. Als we in Saint-Foy-la-Grande zijn komen we ‘m nog een keer tegen, samen met een bejaard pelgrims echtpaar uit Duitsland, op de fiets. Even kletsen, “Buen Camino” en weer verder. In de kerk steken we beiden kaarsjes op, er staat een beeldje van Sint Jacobus, ieder met zij eigen gebed.
Via het Bureau Toerisme komen we bij de receptie van het ziekenhuis terecht die iemand bellen om ons binnen te laten en te ontvangen in de Refuge. Die ligt in een wat asociaal wijkje, ik schrik al ik de buurman met zo’n vechthond aan zie komen lopen. Tegenover lijkt het op de banlieux van Parijs, er wonen vooral mensen uit Noordafrika zo te zien. De mevrouw is allervriendelijkst, we betalen €5,- en het blijkt dat er een winkeltje is, waar we donativo boodschappen kunnen doen. Dankbaar kopen we een pak soep, twee blikken causoulette,  witte bonen in tomatensaus met worst, appelmoes, koffie. We betalen met de rest van onze “pot”.  Andrea schiet helemaal vol, zo welkom voelt ze zich hier: als ik dat beaam, vertelt ze dat ze vanmiddag hetzelfde had toen we naar de roofvogels zaten te kijken. Ik had het niet laten merken, maar ik had daar exact het zelfde gevoel. Volschieten, blij zijn, vrij zijn en dan kijken naar de vrije vogels in de lucht. Hel pelgrimsleven is soms heel erg mooi!
Ik heb nog brood bij de bakker gehaald en bij de U-markt nog wat boodschappen gedaan, ook voor morgenvroeg en onderweg. Lekker gegeten, Andrea vond nog een fles met Irish coffee-smaak voor in de koffie. Heerlijk! Het blijkt dat Antoinette et Marguerite hier ook slapen, ze hebben kamer beneden. Ze zijn bijna aan het eind van hun tocht, want ze gaan tot La Reole. Daar zijn we waarschijnlijk over twee dagen. Elke dag gaat het wat beter met de geblesseerde An-drea en dries.
Dat sleeptouw werkt echt goed! Van twee kanten.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s