Op een mooie pinksterdag (49)

Dag 49, Eerste Pinksterdag, 24-05-2015.
In de Refuge in Saint-Foy-la-Grande sliep ik niet zo goed, ik was alweer vroeg wakker en hoorde Andrea om zes uur ook al rommelen. Ook zij had slecht geslapen. We besloten om vandaag vroeg te vertrekken.
De dames Antoinette et Marguerite lagen beneden nog te slapen. Petit Dejeuner, d.w.z. stokbrood en jam en koffie en weg waren we. Half acht. In Saint-Foy was blijkbaar Pinkstermarkt, want er was allerlei bedrijvigheid en er werden kraampjes opgebouwd.
Na heel lang lopen langs een soort provinciale weg konden we na Saint-Andre-et-Appelles rechtsaf de velden in.  Eindeloze velden met wijnranken in het lichtglooiende landschap. Heel mooi om doorheen te lopen. Het bleef tot een uur of half elf bewolkt, dus een fijn temperatuurtje om te lopen. Daarna werd het heter, echt warm in de zon.
Om 12:00 uur zijn we ergens aan een bosrand gaan zitten bij een wijnvelden. Alle etenswaren uitgestald en lekker gesmikkeld van kaasjes, worst, tomaten, vanilletoetjes en yoghurt. Ondertussen betrok het weer wat, gigantische wolken boven het mooie Franse land. Alles bloeit, mooie bloemen, vlinders in alle kleuren. Genieten! We lopen soms samen, soms hele stukken alleen. Weer veel foto’s maken. Het schiet mooi op vandaag, om twee uur waren we in Pellegrue, waar we bedje hebben in een de Gemeentelijke Herberg boven het Bureau Toerisme.  Alles is dicht, dus zullen we vanavond ergens gaan eten in het Barretje hieronder, dat is net opengegaan. Nu eerst wat rusten.
Er komt net een Duitser binnen gewandeld, hij is met de fiets en heeft er 100 km opzitten. Hij zegt mee te gaan vanavond. Gezellig!

Het duurde nog even voor het kroegje Vasavino open ging, toen zijn we met Claus de Duitser naar binnen gegaan,  hij blijkt projectmanager te zijn en kraakt heel Frankrijk af,  “Ungelaublich”, zegt hij wel 100 keer, omdat hij zich ergert dat alles dicht is. Geen sympathiek type, die Claus. We zien dat Antoinette et Marguerite ook weer in dezelfde Refuge verblijven. Maar ze doen raar, zeggen  niks meer tegen ons…???En we slapen in dezelfde ruimte, raar sfeertje.
Bij het kroegje belt de broodmagere eigenaresse een pizzeria en besteld voor ons drie pizza’s. We denken dat ze die komen brengen, maar later blijkt dat
we de pizza zelf moeten halen beneden in het dorp. Andrea offert zich op en komt kwartier later met drie grote pizza’s terug: heerlijk.  Toch nog een lekker maaltje, met een fles Bordeaux van  ‘t cafe. Ik was al bang dat we mueslirepen met banaan moesten eten. Met een volle buik en goed humeur stappen we de stapelbedjes weer in, ik slaap gauw als een roosje.  Voor ik in slaap val bedenk ik, dat die oude Jacob toch een goeie is , ik ga steeds meer van ‘m houden..

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s