De Dapperen. (47)

image

Dag 47, vrijdag 22-05-2015.
Niet zo goed geslapen vannacht, al om vier uur wakker, er liep ergens een kraan en ik hoorde steeds de waterleiding. Toch later nog wat geslapen. Om zes uur liep het wekkertje van Christian af, drie kwartier later stonden Antoinette et Marguerite ook op. Dus ik ben nu klaarwakker en sta denk ik ook maar eens op. Onder me in het stapelbed hoor ik ook al geluiden. Andrea wordt ook wakker. Een nieuwe dag, weer een Camino-wandeldag.
Maar eens opstaan en een grote mok koffie drinken.

Om acht uur de deur van de Refuge op slot gedaan, sleutel in de brievenbus van de conciërge gedaan. Trui nog aan, Het is nog frisjes na zo’n heldere nacht, maar je voelt dat het een zonnige dag wordt vandaag, misschien wordt het zelfs wel heet. We zien wel.
Christian, Antoinette et Marguerite zijn al eerder vertrokken, de laatste twee zien we voor ons lopen in de de verte. Als we te dicht op de hakken lopen van de twee, besluiten we bij een kersenboom eerst wat kersen te eten, de vitamientjes groeien hier gewoon aan de boom. We lopen door en houden pauze op een open plek in het bos. Stom, we zijn vergeten stokbrood te kopen. Gelukkig was Christian zo lief om bananen en tomaten voor ons achter te laten en eten we die.  Nog steeds het God- en Godinnen in Frankrijk gevoel, dat kan ook zonder stokbrood.  Ik heb als titel “De Dapperen”, omdat een collega van het werk de betekenis van Andreas, Andrea, Andre, Andries had opgezocht: de dappere” Nou zo voelen we ons, twee geblesseerde halven zijn een hele geworden. Net vond ik in het bos een opgerolde sleeptouw: mooi symbool. We nemen elkaar op sleeptouw, zolang dat nodig is. Het voelt goed, vooral na dat gesprek gisteren aan tafel met Christian. Ultiem Camino-gevoel!

Lekker relaxed dagje na dat geknoer van gisteren. Rond half een waren we al in Fraisse, waar we gereserveerd hebben. Tijdje in de berm gezeten en de tomaten van Christian opgegeten met chioro-worst, die ik bij de plaatelijke slager had gekocht,  mmm lekker! Rose erbij, overgebleven kaasje, heerlijk. Tijdens eten kwam de eigenaar van de refuge er aan rijden en zei dat we vast naar binnen konden.  Het gehucht heet La Gratade en we hebben een appartement met stapelbedjes, een keukentje, douche en toilet. Een verbouwde schuur, heel gezellig ingericht.  Rugzakken uitgepakt, grote schoonmaak, alles gewassen. Andrea heeft waslijntje meegenomen en die tussen twee bomen gespannen, daar hangt de hele boel nou.
Net kwam de bakker langs en hebben we taartjes besteld en stokbrood. Nu lekker relaxen, als de refuges voor de komende twee dagen zijn gereserveerd. Ik ben blij dat Andrea zoveel Frans kan, zij belt steeds en redt zich het best in Frans.

Het is vandaag zo’ n dag dat Jacobus onmiddellijk al onze gebeden verhoord, denk ik aan worst, lopen we langs een slager. Denkt Andrea “zouden we er zijn” , blijkt rechts het bordje te staan met de Refuge, nog 300 meter, denken we allebei, “Iets lekkers zou wel welkom zijn”, komt de bakker er aangereden met brood en lekkere taartjes. Het vertrouwen in die oude Jacob wordt met de dag groter… “Het zou mooi zijn dat we over een week of twee in Saint-Jean-Pied-de-Port aankomen, Saint Jacques”…. We vertrouwen op je.

image

      Wasdag in  de buurt van Fraisse,
       La Gratade.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s