Duiveltjeskermis (45)

image

Dag 45: woensdag 20-05-2015.
Gisteravond nog gegeten bij een Turkse kebabzaak, lekkere kebab met friet. De bedienster sprak zelfs nog een beetje Nederlands. We zijn niet meer naar de Cathedrale geweest, dat was te ver. Helaas was het winkeltje al dicht toen we weer buiten kwamen, we wilden nog wat kopen voor onderweg. Nou, dan doen we dat morgenvroeg.
Ondertussen was het flink druk geworden op de Refuge, een groep van een man/vrouw of zes is gekomen. Plus de Fransman van gisteren, Christian en Bram. Nog in de keuken zitten kletsen. Bram moet rust houden met zijn blessure, dus die heeft al de al gereserveerde afspraken voor slaapplekken moeten afzeggen. Hij had ook een pakket van 5 kg naar huis teruggestuurd. Ik denk dat dat gewicht en de grote afstanden die hij aflegt, de oorzaak is van zijn blessure. Ik zei ‘m te herkennen hoe hij zich voelt; ik had hetzelfde in Neuvy-Saint-Supulchre en in Cluis. Verder willen, maar niet kunnen, vervelen, twijfelen of het wel lukt.
Met Christian nog zitten babbelen over de talen die ze hier spreken, we hadden al plaatsnaamborden in twee talen gezien. De tweede taal blijkt Occitaans te zijn. En de streek blijkt vroeger Engels geweest te zijn. Hij kon er boeiend over vertellen im het Engels.
Op tijd het bed in, niet zo goed geslapen, het was wat benauwd.

Op tijd opgestaan, ontbeten met Andrea en Christian. Even later kwamen de andere Fransen ontbijten. Zij lopen in etappes en laten hun spullen vervoeren door iemand met een auto. Toen Andrea en ik ongeveer eenn uur aan het lopen waren en bij de Abbeye de Chancelade kwamen, zagen we twee van de groep net uit dr auto stappen en vertrekken.
We verwachten om tijdens de wandeling Christian, Antoinette et Marguerite of nog mensen van die groep tegen te komen, maar de hele dag kwamen we niemand meer tegen. Weer heel rustig aan gedaan, er waren flinke heuveltjes bij vandaag, omhoog ging het, maar naar beneden is niet leuk met een blessure aan je voet. Je moet heel erg oppassen dat je voet niet scheef komt te staan, door een steen of zo, want dat doet gewoon pijn. En omdat te voorkomen ga je anders lopen, wat weer pijntjes geeft aan de andere voet.
Ik loop meestal voorop, Andrea komt dan tien meter na mij. En als het lang duurt, dan wacht ik op haar. Zo zijn we toch allebei nog hele stukken alleen, want dat moet blijven. Niet alles met zijn tweeën, er moet lucht tussen zitten hoorde ik eens iemand zeggen.
Het was weer een prachtige dag om te wandelen, zo’n dag dat je al je wandelkleren gebruikt, lange en korte broek, vest, jas, regencape. Beetje duiveltjes kermis, zonnig maar in en en veel wind en tegen en een half uur later weer warm. Weer veel door de bossen wandelen, prachtig oude dorpjes, kortom genieten! Veel foto’s maken, op zijn tijd even rusten, eten, kletsen. Maar ook hele stukken weer alleen.

Om een uur of vier in Saint Astier aangekomen waar we een huisje op een camping kunnen krijgen voor €15,; Boodschapjes bij de Lidl gedaan, twee keer, want later blijkt dat ook Christian, Antoinette et Marguerite en een Duitser op de fiets, Joachim met ons mee willen eten. Iedereen neemt wat mee en van wat zalm, wat aardappelen, sla, een blikje tonijn,,eieren, tomaten en mozzarella flanst Andrea een heerlijke maaltijd in elkaar. Lekker buiten gegeten, kaas en toetje na, wijn erbij, hartstikke gezellig. De ultieme Camino-sfeer. Het is niet alleen het lopen, het zijn vooral de ontmoetingen. Het hoeft echt niet allemaal alleen.

Ondertussen lees ik op de sociale media dat het verschrikkelijk moet zijn op de Camino Frances. Het schijnt dat er veel georganiseerde groepen lopen, die alles al gereserveerd hebben. Deze mensen lopen zonder zware rugzakken, want ze hebben bagagevervoer. Met als gevolg dat er voor de individuelen geen plek meer is in de Refuges. Ik las van een meisje die daarom 45 km op een dag moest lopen. Dat is niet normaal en niet leuk. Ik hoop dat de Camino niet zichzelf opblaast, want daar lijkt het wel wat op.
Mijn plan om de Camino del Norte te lopen is misschien zo gek nog niet, al ben ik op de lange weg in La France nog maar een tegengekomen die de Camino Frances ging lopen.
Nu ga ik het bedje in, moe en volgegeten. Morgen weer een dag, hopelijk weer zo een als vandaag.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s