De zenuwen

IMG_20150512_161135

Ik zit thuis, heb alweer mijn laatste dingen in- en uit de rugzak gehaald, die nu ongeveer 10 kg weegt: meer moet er niet bijkomen! De laatste zaken, zoals koffie, gemakkelijk te bereiden maaltijden, drinken zijn weer gehaald. De Reis kan weer beginnen!

Ik zit nu wel anders thuis als in begin maart, toen was het heel spannend om te beginnen, na er zo lang naar toe hebben geleefd. Al die sites, al die bladzijden, al die informatie die ik misschien in jaren in huis had gehaald. En dan gaan, na jaren voorbereiding, lezen, voorpret.

Nu voelt het anders, ik ben gespannen, zenuwachtig. Toch wel bang om weer geblesseerd te raken. Een ongeluk zit in een klein hoekje. Dat zag ik toen ik de blog las van Frans, die ook op het Pelgrimsweekend was in Vessum, hij struikelde in Dinant over de sokkel van een beeld van Adolphe Sax én kon niet meer verder. Ik leef echt met ‘m mee, hij moet zeker zeven of acht weken rust nemen. Zo lees ik veel verhalen van mensen die af moeten haken, door blessures, doordat ze toch te lang doorlopen met klachten. En dat maakt mij gespannen: haal ik het wel? Luister ik wel goed naar mijn lichaaam? Is mijn blessure echt over?

Ik ben er klaar voor, de rugzak staat al weer klaar, de ticket van de bus ligt al klaar, het treinkaartje, ik kan zo gaan! Maar het voelt heel anders dan in begin maart. Ik realiseer me wel dat het ook fijn was om weer bij mijn geliefden te zijn. Het was fijn om thuis te komen, misschien is het daarom nu ook wel weer moeilijk om te gaan. Weer teruggeworpen op mezelf, ik met mijn staf, mijn rugzak. Elke dag weer organiseren waar ik moet slapen, eten, koken. Wie kom ik onderweg weer tegen?

De Camino dus…Mijn Reis. Van al de zekerheden van thuis-zijn weer naar de onzekerheden van het onderweg-zijn op de Camino. Als ik donderdagmorgen uit de Euroliner-bus stap in Poitiers, dan is dit gevoel helemaal verdwenen, dan ben ik weer on-the-road! Toch wel zin in!

Net kwam er nog een collega langs,  Lily. Ze had gelukspoppetjes bij zich, die hang ik aan de rugzak. Een beetje geluk kan ik wel gebruiken, ik vind dat ik tot nu toe wel wat pech heb gehad.

2 thoughts on “De zenuwen

  1. Hoi andries ik leef met je mee. Begrijp ook je zenuwen. Eigenlijk begin je weer bij 0. Seen it been there zal ik maar zeggen. Gewoon weer rustig aan beginnen en regelmatig pauzeren. Tip. Stuk bubbeltjes plastic weegt niks maar kun je wel zitten als het nat is en isoleert tegen kou. Ik liep in 2008 gemiddeld 25 km per dag. Mss een goede richtlijn. Niet midden in de nacht ‘s-morgens in het donker bedoel ik, lopen dan kun je in ieder geval zien waar je loopt. Ik wens je heel veel plezier en ont-moeten bij je vervolg.

    1. Hoi Eugene, dankje voor de tips! ‘s Nachts lopen was ik niet van plan: dan zie je toch niks! Ik wil genieten van de landschappen, de dorpjes, de mensen. En 25 km moet genoeg zijn, veel ont-moetingen hoop ik…..
      Zit jij nu op de Maldiven? groetjes, Andrys

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s