Stralen

Je moet weer stralen.
De weg is vrij,
de weg is open,
de weg is mateloos van mij.
Zonder bagage
kan ik weer lopen
want ik ben nu vogelvrij.

          

Ramses Shaffy
            Uit: Het geheim van de schelp

image

Slow train coming (54)

image

Dag 54, vrijdag 29-05-2015, Jan is jarig!
Het was een lekker ontbijtje vanmorgen, de eigenaar bracht het persoonlijk, een rieten mandje met daarin de koffie, thee, confitures, boter, suiker, melk en het brood. Ook nog een fles jus d’orange. Waarschijnlijk allemaal eco, dus heel verantwoord.
Na het ontbijt bracht de man ons in de Dacia van zijn moeder naar de Pharmecy. Daar stapten we zo weer op de route, die ook vandaag weer over de kaarsrechte oude treinweg ging, veel oneffenheden, stenen. Niet echt lekker lopen; gelukkig stopte het na een kilometer of tien. Daar staken we de snelweg naar Biarritz en Spanje over. Het kwam me bekend voor, want een jaar of twee geleden reden we daar met zijn vijfjes: Ans,  Frank, Jan, Iza en ik. We sliepen toen in Bokko’s huisje in Blanc en gingen twee daagjes naar. Bilbao, o.a. naar het Guggenheim-museum. Ik herinner me het rijden nog door Les Landes, erg saai en eentonig.
Het lopen over die oude trein weg is niet anders, tot we de autoweg overgaan. Daar heb ik het gevoel door Gaasterland of Fryslan te lopen. Veel bouwgrond, veel zicht, veel lucht. Ik ga er gewoon sneller door lopen. Net voor Bourriot-Bergonce gaan we weer het bos in, een pad met veel mul zand. Er zijn veel eendenfokkers hier en op plaatsen is de grond wit van de eendeveertjes. Misschien eten we vanavond wel Carnard?
Als we UN het dorpje komen vragen we bij de Mairie waar de Chambre d’ Hotes is, waar we gereserveerd hebben. De mevroi weet het niet, ze komt niet van hier. We krijgen wel een stempel, een heel mooie in twee kleuren.
Dan lopen we verder naar een Bar-Tabac-zaak. Als we er binnengaan blijkt het een bruine kroeg te zijn, en aan de zijkant blijkt nog een winkeltje te zijn. We kopen van alles voor morgen, krijgen nog een heerlijk stukje kaas om te proeven. Als Christian belt naar Chambre d’ Hotes blijkt het ongeveer 300 m buiten het dorp te liggen. Een prachtige plek, oude boerderij denk ik. Zeer smaakvol ingericht, lekkere bedjes, handdoek, washandje. Het is weer erg zwaar om pylger te zijn.
Maar in ons routeboekje zien we dat het mooi opschiet naar Saint-Jean-Pied-de-Port. Ik vind dat ik nogal getroffen heb met mijn nieuwe Camino-vrienden Andrea en Christian. Het samen lopen gaat goed, er zit genoeg lucht tussen en er wordt vaak kilometers zwijgend gelopen, en dat moet ook. Tijd genoeg om diepere gedachtes te hebben, om te mediteren tijdens het wandelen. Denken aan thuis, denken aan Ans en de kinderen, aan Frank, Jan en Iza. Jan die vandaag 20 jaar wordt en stage loopt in Kunsthal in Rotterdam.  Denken aan vroeger of waar dan ook. Aan eind juli als de Camino voorbij is, maar zo ver is het gelukkig nog niet.

37 kilometer. (53)

image

Dag 53, donderdag 28-05-2015
Vanmorgen om 6:45 uur opgestaan. We willen vandaag vroeg vertrekken, lopen tot Bazas en dan de bus pakken naar Captieux, omdat het in Bazas e.o. ook al druk is en er niets te vinden is. Christian heeft zich werkelijk suf gebeld om ergens een plekje te krijgen. Dan maar in Captieux, wel 17 km verder, maar dan moet dat maar. Pakken we de bus in Bazas.
We ontbijten, Andrea bakt nog een eitje, de andere eieren koken we voor onderweg. Als we klaar zijn, de rugzakken op hebben gebonden, de vloer geveegd enz. vertrekken we. We lopen vandaag nogal veel door de bossen. Gelukkig is Christian bij ons, die weet er veel van af en verteld op zijn tijd een verhaal over de historie van Frankrijk. Ook vertelt hij, als we bij bordjes, hutjes, touwtjes in de bomen en zelf vogelkastjes, waar dat allemaal voor dient.  We komen er achter dat we de gekookte eitjes in de vriezer van het Chateau hebben laten liggen. Er ligt nu langzamerhand voor een kapitaal aan etenswaren in verschillende Refuges. Camenbert, tomaten, boter, worst en nu de eieren. Nou dan is dat voor de pelgrims na ons.

Christian vertelt verder over de vogeltjes, die massaal worden afgeschoten.
Jullie mogen het thuis opzoeken, maar wat we uit verhaal van Christian begrijpen is dat ieder jaar hier een vogelsoort langskomt. Een trekvogel en dat de mensen hier precies weten wanneer. En dat ze dan die vogels neerknallen met grote geweren. Volgens Andrea en ik zijn het kwartels. Nou, ik vind het nogal gruwelijk,  zo’n vogel heeft geen schijn van kans als hij het waagt om daar op een tak te gaan zitten.
We lopen door, lopen nog langs een-of-ander Chateau, ben de naam vergeten waar je de allerduurste witte wijn kunt kopen. Ma een tijdje komen we in Bazas aan,  Christian heeft al gauw een groenteboertje gevonden en een bakker gevonden. We eten in een soort poortgebouw naast het Bureau van Toerisme, daar staan een paar stoelen. Lekket lunch, stokbrood, Camenbert, tomaten, worst, mayonaise. Wat is het toch afzien elke dag als pelgrim…..We bekijken de Cathedrale en zien daar ineens Bram zitten, die we voor het laatst in Perigueux hebben gezien, hij was toen nogal geblesseerd door teveel kilometers en teveel kilo’s. Nu heeft hij ons bijna weer ingehaald. Maar ja, wat wil je ook? Hij heeft een datum in zijn hoofd en dan wil hij Santiago halen. Voor de Vierdaagse van Nijmegen wil hij weer in Nederland zijn. Ik heb medelijden met mensen die zoveel moeten van zichzelf. Eugene schreef me op Facebook: het gaat vooral om ont-moeten. Daar kan ik mij in vinden, net zoals de ontmoetingen onderweg. Ik neem afscheid van Bram, hij zegt het rustig aan te doen, maar ik geloof er geen snars van.

Daarna gaan Christian, Andrea en ik nog even koffie drinken bij een Italiaans tentje. Heel leuk en ze hebben ook nog taartjes, gebakjes.
Christian is er helemaal enthousiast over, het is er ook erg leuk.
Ik ga ondertussen even een nieuwe bril kopen bij de Pharmecy, want een Kruidvat hebben ze hier niet en ook geen HEMA. Dat is een nadeel van Frankrijk!  Ik loop terug en zie Andrea praten met iemand met een korte broek, dikke buik en een ruitjesblouse. Het blijkt Jan uit Schijndel te zijn die zijn vrouw begeleid die ook de Camino loopt, ik geloof met iemand anders. Andrea had ze al eerder ook ontmoet. Jan gaat steeds met auto en caravan en ik geloof ook nog met tent ergens anders staan en dat loopt Annie van plssfs tot plaats en haalt Jan ze in de auto weer op. Maar Jan moet dan soms lang wachten, en vind het heel gezellig als er Belgen of Nederlanders voorbij komen,  even gezellig een Brabands proatje moaken!

De rest van dit verhaal is niet zo bjjzonder, we besloten om toch de bus niet te pakken, verliepen ons een kilometer of vier en kwamen om uur of zeven in Captieux aan in Les Landes. De hele route over een kaarsrechte oude tram- of treinbaan, nu lagen er alleen maar kiezels, in het midden gras.
Christian keek het na op zijn mobiel, in totaal liepen we zo’n 37 km.
In Captieux lieten we ons ophalen. Bij de Proxie waar we nog boodschappen deden.
De madam van het vakantiepark haalde ons op met de auto; het blijkt ecologisch vakantiepark te zijn, de huisjes lijken wel spaceraketten,  maar dan van hout, mooi. Goed over nagedacht, zonne-energie overal, heel erg groen en duurzaam.
Nadat we ons met heet zonnewater hebben gedouched gaan we naast het restaurant, waar waarschijnlijk alleen bio-wijn en bio-bier wordt getapt, zelf nog wat kokkerellen. Sla met tomaten, spekjes erbij en de polenta die Christian nog bij zich had. En voor de dorst wat blikken Leffe en Duits bier. De blog nog efkes schrijven en dan worst het tijd om het eco-bedje in te gaan. Morgen krijgen we een eco- en zeker-en-vast bio-ontbijt. Heb er nu al zin in!

Met zijn drieën verder. (52)

image

Dag 52, woensdag 27-05-2015
Toch wel typisch, over toeval gesproken….dat ik gisteren tijdens spelen Lorenzo achter de boerderij beland en daar een “Friese” hulk of wulk op het erf zie liggen. Ik vraag me af hoe die hier komt. Of vinden ze die schelpen op meer plekken? Gebruiken ze schelpen voor de kalk voor de wijnvelden? Straks op het ontbijt zal ik eens vragen. Daarna gaan we weer op Weg, nu met zijn drieën. Andrea, Christian en ik, met nu twee hulken of wulken.

Tijdens het ontbijt krijg ik er niet veel duidelijkheix over, Serge zegt dat Lorenzo die waarschijnlijk bij de kippen heeft gegooid….dat ze de escargots wel vaker zo weggooien. Ik ga er niet meer op in, want het is geen escargot, het is een hulk of wulk. We schrijven nog iets in het grote boek van Bernadette, haar tresure!! Alles over de Camino en over pelgrims bewaard ze in haar “schatkamer”. Na het eten nemen we afscheid van Serge, en brengt Bernadette ons naar La Reole.Daar moet Christian eerst nog naar de fotograaf, want hijoet nieuwe foto op zijn ID hebben. Daarna lopen we naar beneden naar de brug over de Garonne.
We gaan een heel ander landschap in, het is voorbij met de Bordeauxwijnen.
Veel meer mais, zelfs kiwi’s worden verbouwd en er is meer bos.
De weggetjes zijn rustig en stil en we lopen hele einden zwijgend achter elkaar. Soms wordt even gestopt en kletsen we in Engels over alles-en-nog-wat. Andrea en Christian praten soms wel in het Frans, maar als ik er bij ben wordt er Engels gepraat.
Ergens in een klein dorpje pauzeren we en drinken we wat  op een bankje. Na een half uur lopen we verder. Het is een gevarieerd landschap en niet saai. Wel wordt het flink heet vandaag, voor mij is dit de heetste tot nu toe. Flink drinken dus.
In het dorpje Savignac gaan we achter de kerk lunchen, stokbrood, kaasjes, tomaat, mayonaise en natuurlijk veel drinken. Christian gaat na het eten even plat, hij is erg moe zegt hij. We zien dat de schoolkinderen terug worden gebracht door de schoolbus. Er staan veel auto’s met moeders en vaders. Het is woensdagmiddag en ook hier hebben de kinderen dan vrij.  Sommigen hebben pech en die zien we met grote rugzakken door de weggetjes naar beneden sjouwen. Na zo’ n drie kwartier of een uur besluiten we verder te gaan. Ik heb even naar Nederland gebeld om te vragen hoe het met mijn lieve tante Henny is, die lag ineens in het ziekenhuis hoorde ik. Gelukkig neemt ze zelf de telefoon op, ze is weer thuis. “Foarsichtig hjer!” zegt ze een paar keer, en ik beloof dat te doen.
We lopen aan, het is een mooie route, beetje landschap zoals in mijn geboortestreek Gaesterlan. Veel boomwallen, wat heuvelachtog en ook veel bos. Over het asfalt gaat het goed, ik loop meestal voorop en stap flink door. Maar als we op bospaden met gras komen, dan heb ik angst om mijn voet om te slaan. Ik loop erg voorzichtig en zodra er een omeffenheid is dan voel ik dat aan mijn rechtenvoet of enkel. Het zal er ook mee te maken hebben dat ik vier werkjes in het gips heb gezeten. Nou ja, ik loop er ondertussen wel twee weken mee.
Om een uur of half vier komen we aan in Auros, waar we vannacht in een kasteel, Château slapen. Het ziet prachtig uit, een appartement, leren bank. televisie. Maar Christian zegt dat het echt minimaal is. Christian maakt ook de reserveringen voor de komende twee dagen. Er zit een heel lang stuk bij, van meer dan 30 km, misschien dat we daar een taxi of een bus pakken. Want 25 a 26 km is echt genoeg, vooral als het zo heet is. Christian twijfelt er nog over, net zoals de oversteek van Saint-Jean–Pied-de-Port naar de kust. Andrea en ik willen dat wel met de trein of bus doen, ook door gebrek aan tijd. Christian heeft dat probleem niet,Nou we zien wel, het was een fijne wandeldag vandaag, weer heel anders, omdat we met drieën zijn. Elke dag is weer anders, mooi is dat op de Camino.

Die ouwe Jacob. (51)

image

Dag 51, dinsdag 26-05-2015
We kunnen uitslapen, maar zitten zo in het ritme van vroeg opstaan, dat zowel Andrea als ik alweer om zeven uur wakker zijn. Om half negen Petit Dejeuner bij Bernadette en Serge. Gisteravond ben ik nog even buiten voor hun huis gaan zitten, om de laatste blogs nog op het web te zetten. Door de dikke muren is in het appartementje geen wifi. De lapjespoes Philippe kwam er nog even bij zitten: gezellig! Het was half tien en het was nog niet helemaal donker, een prachtige lucht, wolkenflarden met rood en roze. Er gelijk maar weer wat foto’s van gemaakt. Serge had zeker onraad gehoord en kwam in zijn ochtendjas de luiken opendoen van zijn slaapkamer; hij lachtte toen hij me zag zitten met mijn telefoontje.

We ontbijten samen met Bernadette, geroosterd brood, natuurlijk verschillende zelfgemaakte confitures, zelfs speculoos, café au lait. Na het ontbijt lopen we richting La Reole, zo’n drieënhalve  kilometer vanaf de boerderij.  Als we het erf verlaten en naar links kijken, zien we twee dames met rugzakken aan komen lopen: Antoinette et Marguerite! We lopen maar door en speculeren erover wat hiervan de bedoeling is van de oude Jacob. Hij heeft er vast een bedoeling of boodschap voor, dat we deze dames steeds weer tegenkomen… 
Het is heerlijk om zonder rugzak en stok te lopen, het is net of je zweeft, na zoveel dagen lopen met de rugzak. We hebben een dagje vrij!!
In La Reole aangekomen gaan we eerst naar de Pharmecy. Ik vraag om raad over mijn voet en de man adviseert me om niet met elastieken kous te lopen. Gewoon niks er om is het beste volgens hem. Het beste is, zegt hij lachend,  om mijn rugzak aan Andrea te geven.
We bekijken het stadje, de Abbeye en gaan op een terrasje zitten. Plotsklaps hoor ik Andrea roepen: “Eric!!” Er komt een pelgrim voorbij lopen met een oranje t-shirt en den hoed. Het blijkt Eric te zijn die Andrea drie weken geleden tegenkwam, een Belg uit Namen. We drinken samen een biertje en nemen afscheid.
Als we bij de de Proxie wat boodschappen willen doen, lopen we Christian tegen het lijf. Het toeval (wat dus niet bestaat) wil dat hij net foto’s heeft gemaakt van de tuin van Bernadette en Serge. Hij gaat mee en loopt met ons terug naar Saint-Hilaire. Even later loopt Andrea ook Gert uit Antwerpen tegen het lijf en als we even kletsen komen er nog drie Antwerpenaren aan. Ik ben echt de enige Nederlander, maar vind dit op een of andere manier niet erg!
Met Christian drinken we nog wat in een klein kroegje wat hij ontdekt had. Daarna lopen we de drieën halve kilometer terug. Onderweg komen we Bernadette tegen, de boodschappen en rugzak kunnen in haar auto, wij lopen door.
Als we terug zijn op de boerderij, komt Bernadette gauw genoeg met haar kleinkind Lorenzo, ik speel een tijdje met het jongetje van drieënhalf. Het is te merken dat hij het moeilijk heeft, mam en pap liggen in scheiding. Oma Bernadette past op. We krijgen een soort toeristische rondrit van Bernadette, Lorenzo zit bij ons achterin in het kinderzitje. We rijden langs een prachtig Chateau en later langs een heel oude watermolen. Echt magnifiek!
Volgens Lorenzo woont “le Roi” in het Chateau. Leuk zo’n ventje en hij spreekt meer Frans dan mij!
Daarna rijdt Bernadette naar kennissen van haar, waar ze wijn gaat halen. Chateau Malbat van de familie Rochet. We krijgen een rondleiding door het bedrijf en moeten ook een-en-ander proeven, rose en de rode wijn. De laatste die we proeven is echt geweldig. Bernadette haar jerrycans worden gevuld en ze krijgt nog twee flessen van die geweldige wijn mee. Ondertussen krijg ik uitleg van Christian, die een echte kenner blijkt te zijn.
Bij Serge en Bernadette krijgen we ’s avonds een heerlijke soep en eend geserveerd, met die wijn erbij. Weer kaas en een verrukkelijk lekker chocolade toetje als dessert. Buikje weer gigantisch vol, als het zo door gaat, haal ik SdC echt niet…..
Die ouwe Jacob heeft het goed voor met ons, vandaag blijkt dat maar weer, alles valt op zijn plaats, de juiste mensen komen bij elkaar uit, toeval bestaat op de Camino niet.

50 dagen onderweg

image

Dag 50: Tweede Pinksterdag, 25-05-2015
Na een goede nacht slapen op een klein kamertje met vier pelgrims, op tijd wakker geworden. In het donker de spulletjes weer ingepakt, koffie gezet en ontbeten met Claus, die ook op tijd weer verder ging. De twee Franse dames bleven nog even liggen.
Om kwart voor acht waren we al onderweg, het was mistig buiten, dat zag er wel mooi uit, bij het kerkhof staken de kruizen mysterieus uit de mistflarden.
Vandaag weer veel wijnvelden, allemaal Bordeauxwijnen. Soms liepen we langs zo’n veld en hier en daar was er iemand aan het werk, soms aan ’t snoeien of zoiets, soms met een tractor met gif of zo. Gisteren in Pellegrue zagen we in het straatje achter de Refuge al een huis vol met Polen, die werken hier in de wijnvelden. Het is overal het zelfde in Europa.  Polen, Portugezen, Roemenen die het slechte werk in de rijke landen doen, waar de mensen dat zelf niet willen doen.
Het weer ging vandaag wat op-en-neer, toen de mist wegtrok, kwam het zonnetje tevoorschijn, het was gelijk warm. Later kwamen er donkere wolken, en begon het te waaien.
Toen we even pauzeerden kwamen we de bejaarde Duitse pilgers op de fiets weer tegen. In Saint-Foy-la-Grande zagen we ze eerder. Voor hen is dat fietsen ideaal; lopen gaat niet meer en als er een heuvel of berg is lopen ze naast de fiets. Prachtig toch, dat je op die leeftijd ook de Camino nog kunt doen. Rustig aan en vooral genieten, een praatje maken met anderen, geen gejaag en gestress.
We lopen weer verder, weer door de eindeloze wijnvelden. Soms wordt het even onderbroken door wat weilanden, soms met paarden, soms koeien. Ook zien er graan en maïs op de velden staan. Het is heuvelachtig, maar goed te doen. Mijn rechtervoet is nog steeds wat pijnlijk en we spreken af om een rustdag te nemen in La Reole. Ik ga daar naar de Pharmecy om een elastische kous te kopen. Dat zal wat steun geven, want het voelt of ik bij aanraking van een steen steeds mijn voet verzwik.
Ergens voor een dorpje pauzeren we weer, ik kom er achter dat ik voor de derde keer weer spullen in de koelkast heb laten liggen, vandaag de Camembert en de kruidenboter. Gelukkig heb ik het noodrantsoen bij me: makreel uit blik en een tube mayonaise. Toch nog smikkelen. We rusten een hele tijd omdat we toch vroeg zijn vertrokken.
Als we later verder lopen en het dorpje Saint-Hilaire-de-la-Noaille voorbij zijn kijk ik in het boekje, het is niet ver meer naar La Reole. We lopen verder, om vijf uur zal Bernadette ons halen met de auto in La Reole. Tijd genoeg dus..
Als we ergens bij een Camino-paaltje staan te twijfelen, roept er ineens iemand vanaf de boerderij aan de andere kant: “Je suis Andrea? ” Het blijkt Bernadette te zijn, ze woont hier! Ze zat aan de tafel buiten kersen te ontpitten en schoon te maken voor de confiture. We besluiten om niet verder te lopen, en mogen blijven. Een prachtig appartement en we mogen vanavond meeeten. Het is goed dat we twee dagen blijven!
Serge is een gepensioneerde wijnboer, hij verpacht nu zijn wijnvelden, allemaal voor de coöperatie. ’s Middags douchen we, we rusten wat uit en ’s avonds eten we mee met de familie. Heerlijk, boeuf, stoofschotel met wortels, ui, selderie, prei, natuurlijk de kaasjes, wijn. Mmm!
Daarna nog een kersentaart, koffie. En wat een gezellige en lieve mensen!
We proberen Christian hier morgen ook naar toe te laten komen, dat zou helemaal leuk zijn! Nu de blog nog even schrijven, de rest allemaal online en dan naar bed, met een heel volle buik..
Wat is het toch zwaar om pelgrim te zijn…..

Op een mooie pinksterdag (49)

Dag 49, Eerste Pinksterdag, 24-05-2015.
In de Refuge in Saint-Foy-la-Grande sliep ik niet zo goed, ik was alweer vroeg wakker en hoorde Andrea om zes uur ook al rommelen. Ook zij had slecht geslapen. We besloten om vandaag vroeg te vertrekken.
De dames Antoinette et Marguerite lagen beneden nog te slapen. Petit Dejeuner, d.w.z. stokbrood en jam en koffie en weg waren we. Half acht. In Saint-Foy was blijkbaar Pinkstermarkt, want er was allerlei bedrijvigheid en er werden kraampjes opgebouwd.
Na heel lang lopen langs een soort provinciale weg konden we na Saint-Andre-et-Appelles rechtsaf de velden in.  Eindeloze velden met wijnranken in het lichtglooiende landschap. Heel mooi om doorheen te lopen. Het bleef tot een uur of half elf bewolkt, dus een fijn temperatuurtje om te lopen. Daarna werd het heter, echt warm in de zon.
Om 12:00 uur zijn we ergens aan een bosrand gaan zitten bij een wijnvelden. Alle etenswaren uitgestald en lekker gesmikkeld van kaasjes, worst, tomaten, vanilletoetjes en yoghurt. Ondertussen betrok het weer wat, gigantische wolken boven het mooie Franse land. Alles bloeit, mooie bloemen, vlinders in alle kleuren. Genieten! We lopen soms samen, soms hele stukken alleen. Weer veel foto’s maken. Het schiet mooi op vandaag, om twee uur waren we in Pellegrue, waar we bedje hebben in een de Gemeentelijke Herberg boven het Bureau Toerisme.  Alles is dicht, dus zullen we vanavond ergens gaan eten in het Barretje hieronder, dat is net opengegaan. Nu eerst wat rusten.
Er komt net een Duitser binnen gewandeld, hij is met de fiets en heeft er 100 km opzitten. Hij zegt mee te gaan vanavond. Gezellig!

Het duurde nog even voor het kroegje Vasavino open ging, toen zijn we met Claus de Duitser naar binnen gegaan,  hij blijkt projectmanager te zijn en kraakt heel Frankrijk af,  “Ungelaublich”, zegt hij wel 100 keer, omdat hij zich ergert dat alles dicht is. Geen sympathiek type, die Claus. We zien dat Antoinette et Marguerite ook weer in dezelfde Refuge verblijven. Maar ze doen raar, zeggen  niks meer tegen ons…???En we slapen in dezelfde ruimte, raar sfeertje.
Bij het kroegje belt de broodmagere eigenaresse een pizzeria en besteld voor ons drie pizza’s. We denken dat ze die komen brengen, maar later blijkt dat
we de pizza zelf moeten halen beneden in het dorp. Andrea offert zich op en komt kwartier later met drie grote pizza’s terug: heerlijk.  Toch nog een lekker maaltje, met een fles Bordeaux van  ’t cafe. Ik was al bang dat we mueslirepen met banaan moesten eten. Met een volle buik en goed humeur stappen we de stapelbedjes weer in, ik slaap gauw als een roosje.  Voor ik in slaap val bedenk ik, dat die oude Jacob toch een goeie is , ik ga steeds meer van ‘m houden..

Vol schieten (48)

image

Dag 48, zaterdag 23-05-2015
Na het ontbijt wat de boerin van La Gratade ons gisteravond had gebracht de rugzakken weer opgebonden en rustig aan vertrokken. Wel apart dat ze de koffie al maken, die je dan in magnetron of in een pannetje kan opwarmen.
Het is echt heerlijk weer als we vertrekken, het zonnetje schijnt, kraakheldere blauwe lucht met hier en daar een wolk. Ik doe mijn trui niet aan die ik normaal ’s morgens altijd nog aan heb. Het landschap is licht glooiend met zo nu en dan een flink klimmetje. Er verschijnen weer wijnranken aan de kant. Een prachtig gezicht, die wijnvelden in dat glooiend landschap. Vanaf vanmorgen zit ik te bedenken dat ik er dit jaar niet bij ben met ons familieweekend, ze zijn dit jaar in Zeeland en het is de eerste keer dat ik er niet bij ben. Heel raar om nu in Frankrijk te zijn.
Ergens staat een boer op het erf zijn fruitbomen te snoeien. Hij komt naar ons toe en begint een praatje te maken: “Compostella? Saint Foy? Depart?” Bewoners van deze streken zien dagelijks pelgrims lopen en zijn vaak erg belangstellend en vriendelijk. Ik vraag hem of het kersenbomen zijn. Hij antwoord dat het appelbomen zijn en dat dit jaar weinig kersen zijn omdat het nog zo koud geweest is in het voorjaar. “Bon journee!” en we vertrekken weer.
Boven aan een heuvel zien we een prachtig schouwspel van twee, drie en later zelfs zes roofvogels, die waarschijnlijk prooi zien in een pasgemaaid weiland. Ze zweven door de thermiek en soms wordt een van de vogels weggejaagd door een kraai. Er verschijnt ook nog een biddende valk, die klaarhangt om zich naar beneden te laten storten. We hebben de rugzakken vanaf het begin van het schouwspel afgegooid en eten ter plekke het stokbrood en de worst. Ondertussen betrekt de lucht wat, er hangen donkere wolken boven het uitgestrekte Franse land.
Na een dik uur naar boven staren lopen we weer verder, we moeten nog een afdaling maken door een smal paadje, bij iets wat waarschijnlijk vroeger een kasteel is geweest. Gauw genoeg komen we daarna aan Porte-Saint-Foy. We komen bij de oever van de Dordogne terecht en zien aan de andere kant Saint-Foy–la-Grande liggen, een vestingstad. De muren met donjons staan er nog. We lopen langs de oever naar de brug, voor mijn voeten zie ik ineens een grijsgroene slang van zeker een meter naar beneden schieten. Jammer, te laat voor een foto, net zoals vanmorgen met die ree in een veld.  Andrea die van vissen houdt ziet reuzenkarpers in de rivier zwemmen. Even later als we de brug oversteken, zien een langharige grijze man met een staf en een schelp op de rugzak lopen. Het blijkt een Belg te zijn, ook al 48 dagen onderweg vanaf Namen. Hij heeft een tent bij zich en doet alles kamperend. Als we in Saint-Foy-la-Grande zijn komen we ‘m nog een keer tegen, samen met een bejaard pelgrims echtpaar uit Duitsland, op de fiets. Even kletsen, “Buen Camino” en weer verder. In de kerk steken we beiden kaarsjes op, er staat een beeldje van Sint Jacobus, ieder met zij eigen gebed.
Via het Bureau Toerisme komen we bij de receptie van het ziekenhuis terecht die iemand bellen om ons binnen te laten en te ontvangen in de Refuge. Die ligt in een wat asociaal wijkje, ik schrik al ik de buurman met zo’n vechthond aan zie komen lopen. Tegenover lijkt het op de banlieux van Parijs, er wonen vooral mensen uit Noordafrika zo te zien. De mevrouw is allervriendelijkst, we betalen €5,- en het blijkt dat er een winkeltje is, waar we donativo boodschappen kunnen doen. Dankbaar kopen we een pak soep, twee blikken causoulette,  witte bonen in tomatensaus met worst, appelmoes, koffie. We betalen met de rest van onze “pot”.  Andrea schiet helemaal vol, zo welkom voelt ze zich hier: als ik dat beaam, vertelt ze dat ze vanmiddag hetzelfde had toen we naar de roofvogels zaten te kijken. Ik had het niet laten merken, maar ik had daar exact het zelfde gevoel. Volschieten, blij zijn, vrij zijn en dan kijken naar de vrije vogels in de lucht. Hel pelgrimsleven is soms heel erg mooi!
Ik heb nog brood bij de bakker gehaald en bij de U-markt nog wat boodschappen gedaan, ook voor morgenvroeg en onderweg. Lekker gegeten, Andrea vond nog een fles met Irish coffee-smaak voor in de koffie. Heerlijk! Het blijkt dat Antoinette et Marguerite hier ook slapen, ze hebben kamer beneden. Ze zijn bijna aan het eind van hun tocht, want ze gaan tot La Reole. Daar zijn we waarschijnlijk over twee dagen. Elke dag gaat het wat beter met de geblesseerde An-drea en dries.
Dat sleeptouw werkt echt goed! Van twee kanten.

De Dapperen. (47)

image

Dag 47, vrijdag 22-05-2015.
Niet zo goed geslapen vannacht, al om vier uur wakker, er liep ergens een kraan en ik hoorde steeds de waterleiding. Toch later nog wat geslapen. Om zes uur liep het wekkertje van Christian af, drie kwartier later stonden Antoinette et Marguerite ook op. Dus ik ben nu klaarwakker en sta denk ik ook maar eens op. Onder me in het stapelbed hoor ik ook al geluiden. Andrea wordt ook wakker. Een nieuwe dag, weer een Camino-wandeldag.
Maar eens opstaan en een grote mok koffie drinken.

Om acht uur de deur van de Refuge op slot gedaan, sleutel in de brievenbus van de conciërge gedaan. Trui nog aan, Het is nog frisjes na zo’n heldere nacht, maar je voelt dat het een zonnige dag wordt vandaag, misschien wordt het zelfs wel heet. We zien wel.
Christian, Antoinette et Marguerite zijn al eerder vertrokken, de laatste twee zien we voor ons lopen in de de verte. Als we te dicht op de hakken lopen van de twee, besluiten we bij een kersenboom eerst wat kersen te eten, de vitamientjes groeien hier gewoon aan de boom. We lopen door en houden pauze op een open plek in het bos. Stom, we zijn vergeten stokbrood te kopen. Gelukkig was Christian zo lief om bananen en tomaten voor ons achter te laten en eten we die.  Nog steeds het God- en Godinnen in Frankrijk gevoel, dat kan ook zonder stokbrood.  Ik heb als titel “De Dapperen”, omdat een collega van het werk de betekenis van Andreas, Andrea, Andre, Andries had opgezocht: de dappere” Nou zo voelen we ons, twee geblesseerde halven zijn een hele geworden. Net vond ik in het bos een opgerolde sleeptouw: mooi symbool. We nemen elkaar op sleeptouw, zolang dat nodig is. Het voelt goed, vooral na dat gesprek gisteren aan tafel met Christian. Ultiem Camino-gevoel!

Lekker relaxed dagje na dat geknoer van gisteren. Rond half een waren we al in Fraisse, waar we gereserveerd hebben. Tijdje in de berm gezeten en de tomaten van Christian opgegeten met chioro-worst, die ik bij de plaatelijke slager had gekocht,  mmm lekker! Rose erbij, overgebleven kaasje, heerlijk. Tijdens eten kwam de eigenaar van de refuge er aan rijden en zei dat we vast naar binnen konden.  Het gehucht heet La Gratade en we hebben een appartement met stapelbedjes, een keukentje, douche en toilet. Een verbouwde schuur, heel gezellig ingericht.  Rugzakken uitgepakt, grote schoonmaak, alles gewassen. Andrea heeft waslijntje meegenomen en die tussen twee bomen gespannen, daar hangt de hele boel nou.
Net kwam de bakker langs en hebben we taartjes besteld en stokbrood. Nu lekker relaxen, als de refuges voor de komende twee dagen zijn gereserveerd. Ik ben blij dat Andrea zoveel Frans kan, zij belt steeds en redt zich het best in Frans.

Het is vandaag zo’ n dag dat Jacobus onmiddellijk al onze gebeden verhoord, denk ik aan worst, lopen we langs een slager. Denkt Andrea “zouden we er zijn” , blijkt rechts het bordje te staan met de Refuge, nog 300 meter, denken we allebei, “Iets lekkers zou wel welkom zijn”, komt de bakker er aangereden met brood en lekkere taartjes. Het vertrouwen in die oude Jacob wordt met de dag groter… “Het zou mooi zijn dat we over een week of twee in Saint-Jean-Pied-de-Port aankomen, Saint Jacques”…. We vertrouwen op je.

image

      Wasdag in  de buurt van Fraisse,
       La Gratade.

Meer kilometers. (46)

image

Dag 46, donderdag 21-05-2015.
Het plan was om vandaag zo’n 25 km te lopen naar Mussidan, een leuk stadje aan de rivier d’ Isle. We ontbeten eerst samen met Andrea, Christiaan, Joachim. Heerlijke broodjes, Camenbert, jam, yoghurtjes en natuurlijk koffie.
Om een uur of negen vertrok iedereen, even later kwamen we Antoinette et Marguerite ook nog tegen. In Saint-Astier was het druk, er was een enorme markt, een kleurige bedoeling daar. Ik kocht nog een Saint-Jacques-sleutelhanger.
Onderweg kwamen we Christian nog een keer tegen, stukje samen opgelopen, hij is Frans, maar spreekt perfect Engels. Hij is 65 jaar, altijd gewerkt bij een bank, later is hij boten gaan verkopen, maar werd ziek. Leukemie, kreeg tweemaal een beenmergtransplantatie en de laatste schijnt aan te slaan.  Christian staat heel positief in het leven, vertelde dat hij soms tijdens wandelen bedenkt als het ergens heel mooi is: hier zou ik wel willen sterven.  De ziekte en de genezing was voor hem de motivatie om de Camino te doen. Niet uit religieuze overwegingen, hij praat er heel open over, meer spiritueel. Zo heeft iedereen zijn eigen motieven.
Het was een zware dag vandaag, direct na Saint-Astier ging het flink omhoog, zo’n 500 meter. Stijgen gaat goed, maar omlaag op een pad vol stenen dat is echt afzien. Ik probeer de grote stenen te vermijden, die doen pijn aan mijn geblesseerde voet. Blij dat zo’n afdeling dan voorbij is.
De route ging door veel bossen, op het eind was de route ook nog een gewijzigd, al-met-al was het geen 25 km maar ongeveer 29 km, plus de kilometers die we verkeerd liepen door onduidelijke aanwijsbordjes. Om zes uur waren we op plaats van bestemming, echt heel moe.
Een warme douche en even relaxen op bed doet wonderen, Christian kookt vanavond en heeft lekkere Leffe-biertjes voor ons gekocht.
Lekker gegeten, hij had er traditional pain van de Boulanger bijgehaald, lekker. Weer kaasjes na het eten.  Christian vertelde dat hij direct de eerste keer toen hij Andrea en mij zag een klik had gevoeld, voelde zich verbonden met ons. We hebben telefoonnummers uitgewisseld, want hij loopt morgen bijna 30 km en wij hebben morgen een korte etappe: 17 km. Hij vertrekt al om zeven uur en wij om een uur of negen. We hopen elkaar nog tegen te komen, hij loopt ook de Camino Del Norte.
Het is ondertussen 22:00 uur, iedereen ligt er al in!  Ga ook maar eens plat, tot morgen, tot wifi.