Tegenstrijdig

_ILE1433

En dan ben ik alweer bijna een week weer thuis. Ik merk dat ik er van geniet om weer bij mijn geliefde(n) te zijn. Ook geniet ik van de dagelijkse gang van zaken, het bed, de bank, de tafel. Tijdens het wandelen, het reizen is dat vooral elke dag een onzekere factor. Waar slaap ik vannacht? Waar ben ik straks? Is er wel een bank?
Kan ik daar mijn potje koken? Of moet ik nog ergens anders eten?
Dan is thuis zijn toch veel minder ingewikkeld! Natuurlijk moet er ook elke dag nagedacht worden over wat te eten, hoe de avond door te brengen, waar de boodschappen te doen? Maar de vastigheid van woon- en verblijfplaats die is er. En dat voelt heel goed na meer als een maand wat omzwerven.
Aan de andere kant merk ik dat ik toch dat “omzwerven” begin te missen na een week thuis. Een voordeel van “op weg” zijn is de tijd die jezelf geeft om na te denken over van alles en nog wat. Door het lopen, door de cadans van je eigen voetstappen, door de stilte om je heen, wordt dit zelfs versterkt. Niet afgeleid te worden door van alles om je heen, niet afgeleid worden van je eigen gedachten.
Dus ik kijk mijn eigen voet, dat gipspootje bijna “beter”, zo’n zin heb ik om verder te gaan. Ik was ook nog niet klaar! Niet dat ik persé in Santiago de Compostela aan moet komen, dat is meegenomen als dat lukt voor 1 augustus.
Nee, dat nadenken, over van alles en nog wat, over mezelf, over de wereld, over mijn werk, over de politiek, over wat ik nou eigenlijk wil, over wat ik belangrijk vind en wat niet, daar was ik nog niet klaar mee. En dat lukt me vooralsnog vooral lopend. Alleen, met die rugzak op, met die staf in mijn hand.
Er zullen andere tijden komen, dat ik die wandeling, deze Reis niet meer nodig heb, om mijn gedachten, mijn denken zo te ordenen.
Nu moet ik weg, ik moet op Reis. Het idee dat dat niet meer hoeft, zelfs niet meer kan, daar kan ik mee leven. Maar nu nog niet, ik wil het letterlijk voelen, alleen zijn, de stilte, de natuur.
Dat werd trouwens steeds minder, van Sint Jacobiparochie tot Reims kwam ik maar drie pelgrims tegen, na Vezelay soms wel vier per dag. Ik bedenk me wel hoe dichter ik bij Santiago de Compostela kom, hoe minder alleen ik zal zijn. En dus ook meer afgeleid van mezelf. Een rare tegenstrijdigheid. Maar dat past wel bij mij vind ik.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s