Bidden in nood

image

En dan zit je thuis, toch wel in spanning wachtend op de uitslag van de orthopeed morgen. En ik vraag me af, terwijl ik naar de Amstel Gold Race op tv kijk: hoe zou het zijn met: Florian en Amanda, die heerlijke vrijgevochten Breton met zijn Noorse? Hoe zou het zijn met Anne-Marie, de Francaise? Hoe is het met David, de filosoof uit Dokkum, met Toby, de jonge Hamburger? Hoe zou het zijn met Alain de dokter, met Olivier de Belg? En Evelyn, de Francaise die zo bezorgd was over dezelfde Olivier?
Hoe is met de Herbergiers Huberta en Arno, met Loes en Tom, met Monique et Pierre, met Alain et Josette, met Lilian?
Ik zit hier thuis, maar er zijn nog weinig momenten geweest, dat ik niet aan hen heb gedacht. Waar zullen ze zijn, lopen ze nog? Zijn ze nog aan het hospiteren? Zullen ze het druk hebben? Veel pelgrims?
Ze blijven in mijn gedachten, ik vraag me af of het zo warm is gebleven als toen ik wegging. Ik heb echt zin om terug te gaan, door te gaan en ik hoop morgen dat de boodschap van de orthopeed iets in die richting te horen.
Spannend! En vraag me tegelijk af: wat als ik bericht krijg dat het niet meer gaat? Ik hoop voor de zoveelste keer dat Jacobus me bij staat. In Limburg zeggen ze: “bidden in nood helpt geen kloot…” , we zullen zien….

4 thoughts on “Bidden in nood

  1. Dag Andrys,

    Ik volg je blog sinds enkele weken.Dit mede als voorbereiding van mijn eigen camino, volgende week vertrek ik vanuit amsterdam. Het was bijzonder je blog te lezen, vreselijk om ineens te lezen dat je moest stoppen. Leerzaam ook te zien dat je er ook vrede mee lijkt te hebben.

    Je verhaal deed me ook denken aan het verhaal van Tineke op de voorjaarsbijeenkomst van het genootschap in Amstersdam. Daar was iemand die vorig jaar een stressfractuur kreeg, en vervolgens met de fiets aan de hand verder liep. Was een mooi en inspirerend verhaal.

    Mogelijk kan het je helpen om weer aan de slag te gaan.
    http://pelgrimtineke.waarbenjij.nu/reisverslag/4676555/28-februari-plannen-zijn-er-om-te-wijzigen

    Wie weet, tot onderweg…!

    Ton

  2. Hahaha…ik ben benieuwd hoe je dat in het Limburgs zegt. Maar vaak is het wel zo. We “roepen” de Heer aan als we het zelf nodig vinden. Evengoed heb ik vandaag toch voor je gebeden. Dat je maar mag krijgen wat je nodig hebt.

    1. Mooi Mirjam! Wat het vervolg daarvan is, lees ik nog. Ben via ‘jouw’ blog op Andrys z’n blog terecht gekomen. De kracht van gebeg vermag veel!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s