Niet op weg maar wel onderweg

image

Vanmiddag tijd bezig geweest met een stukje schrijven, ik was er even mee bezig en vond het goed gelukt. Met knippen en plakken is het bericht helaas verdwenen. Ergens moet het zijn, alleen ik weet niet waar….en het werkt niet zoals die SD-kaart. Daar kon ik zelfs gewiste bestanden terugvinden!
Waar ging mijn stukje over? Ik had bedacht, daar heb ik nu ook heel veel tijd voor…dat je eigenlijk niet eens op weg hoeft te zijn om te reizen. Als je kijkt hoe ik de dag doorbreng. Ik zit een groot gedeelte van de dag op allerlei blogs en groepen op FB, in allerlei boeken over de Camino. Krijg emails uit Frankrijk, van mensen waar ik geslapen heb. Kortom: groot gedeelte van de tijd ben ik in gedachte niet hier, maar ergens op die mooie pelgrimsweg in Frankrijk.
Het is raar om te lezen in blogs dat er na mij pelgrims in Cluis zijn geweest, die ook weer in het winkeltje van Khaled of Hamid zijn geweest. En die nu al weer kilometers verder zijn. Ik had nog FB-contact deze week met David uit Dokkum, hij was nu al ergens onder Perigueux, in Saint-Foy-La-Grande.
Anderen die ik volg lopen nu over de paden en wegen waar ik gelopen heb, ik kom in die blogs de zelfde namen, dezelfde plaatsen tegen. Iedereen beleeft de Reis anders, dat vind ik ook opvallend. Waar ik genoot van die oude rommel op een Refuge, daar kan iemand anders er van balen, die vindt het vies. Het is maar net wat je zoekt, waar je tevreden mee bent.
En ik ben gauw tevreden, een bed, een dak boven mijn hoofd,  een gaspitje. De vrijwilligers die iedereen opvangen, daar kan ik al heel blij om worden.

En zo gaat hier de tijd voorbij, ik ben hier, maar toch steeds in gedachten, in boeken, op internet ben ik nog steeds onderweg.

Advertisements

Tegenstrijdig

_ILE1433

En dan ben ik alweer bijna een week weer thuis. Ik merk dat ik er van geniet om weer bij mijn geliefde(n) te zijn. Ook geniet ik van de dagelijkse gang van zaken, het bed, de bank, de tafel. Tijdens het wandelen, het reizen is dat vooral elke dag een onzekere factor. Waar slaap ik vannacht? Waar ben ik straks? Is er wel een bank?
Kan ik daar mijn potje koken? Of moet ik nog ergens anders eten?
Dan is thuis zijn toch veel minder ingewikkeld! Natuurlijk moet er ook elke dag nagedacht worden over wat te eten, hoe de avond door te brengen, waar de boodschappen te doen? Maar de vastigheid van woon- en verblijfplaats die is er. En dat voelt heel goed na meer als een maand wat omzwerven.
Aan de andere kant merk ik dat ik toch dat “omzwerven” begin te missen na een week thuis. Een voordeel van “op weg” zijn is de tijd die jezelf geeft om na te denken over van alles en nog wat. Door het lopen, door de cadans van je eigen voetstappen, door de stilte om je heen, wordt dit zelfs versterkt. Niet afgeleid te worden door van alles om je heen, niet afgeleid worden van je eigen gedachten.
Dus ik kijk mijn eigen voet, dat gipspootje bijna “beter”, zo’n zin heb ik om verder te gaan. Ik was ook nog niet klaar! Niet dat ik persé in Santiago de Compostela aan moet komen, dat is meegenomen als dat lukt voor 1 augustus.
Nee, dat nadenken, over van alles en nog wat, over mezelf, over de wereld, over mijn werk, over de politiek, over wat ik nou eigenlijk wil, over wat ik belangrijk vind en wat niet, daar was ik nog niet klaar mee. En dat lukt me vooralsnog vooral lopend. Alleen, met die rugzak op, met die staf in mijn hand.
Er zullen andere tijden komen, dat ik die wandeling, deze Reis niet meer nodig heb, om mijn gedachten, mijn denken zo te ordenen.
Nu moet ik weg, ik moet op Reis. Het idee dat dat niet meer hoeft, zelfs niet meer kan, daar kan ik mee leven. Maar nu nog niet, ik wil het letterlijk voelen, alleen zijn, de stilte, de natuur.
Dat werd trouwens steeds minder, van Sint Jacobiparochie tot Reims kwam ik maar drie pelgrims tegen, na Vezelay soms wel vier per dag. Ik bedenk me wel hoe dichter ik bij Santiago de Compostela kom, hoe minder alleen ik zal zijn. En dus ook meer afgeleid van mezelf. Een rare tegenstrijdigheid. Maar dat past wel bij mij vind ik.

Ontberingen

image

Het valt niet mee om geblesseerd thuis te zitten als pelgrim. Het weer is goed, Ans is vrij, we hebben een picknickkleedje, de Maas stroomt niet ver hier vandaan, allemaal zaken die meespelen in het vervelende gevoel.
Ook is er in Blerick een Turkse Grillroom, die Adana heet, dus wat moet je dan? Thuis blijven zitten met je pootje omhoog! Nee, dus.
Gisteren zijn we in Venlo geweest, nog wat wandelsokken gekocht, het Trefcentrum van alle kanten bekeken.
‘s Avonds merkte ik aan mijn voet dat het iets teveel was geweest. Vandaar die ontberingen vandaag.
De hele middag liggen aan de Maas en ‘s avonds doner eten bij Adana in Blerick.

Gips en dan over drie weken….

image

Gelukkig! Ik kom net uit Ziekenhuis Viecurie in Venlo, met een mooie paarse gipsschoen. Drie weken rust en dan misschien verder. Dus geen vijf weken!
Dan lukt het zeer waarschijnlijk nog om voor 1 augustus in Santiago de Compostela te komen!
Ik ben echt heel blij en zal me drie weken inhouden en beheersen om mijn pootje rust te geven. Dankjewel Jacobus! Dankjewel mensen die een kaarsje hebben opgestoken, een gebedje voor me hielden. Of aan me gedacht hebben. Jacobus verhoorde jullie en mijn gebeden. Die ouwe Jacob heeft het toch goed voor met mij.
Ik ga lekker genieten, met mijn paarse gipspoot van het mooie weer, samen met Ans. “Elk nadeel hep toch z’n voordeel” J.C. heeft altijd gelijk!

Bidden in nood

image

En dan zit je thuis, toch wel in spanning wachtend op de uitslag van de orthopeed morgen. En ik vraag me af, terwijl ik naar de Amstel Gold Race op tv kijk: hoe zou het zijn met: Florian en Amanda, die heerlijke vrijgevochten Breton met zijn Noorse? Hoe zou het zijn met Anne-Marie, de Francaise? Hoe is het met David, de filosoof uit Dokkum, met Toby, de jonge Hamburger? Hoe zou het zijn met Alain de dokter, met Olivier de Belg? En Evelyn, de Francaise die zo bezorgd was over dezelfde Olivier?
Hoe is met de Herbergiers Huberta en Arno, met Loes en Tom, met Monique et Pierre, met Alain et Josette, met Lilian?
Ik zit hier thuis, maar er zijn nog weinig momenten geweest, dat ik niet aan hen heb gedacht. Waar zullen ze zijn, lopen ze nog? Zijn ze nog aan het hospiteren? Zullen ze het druk hebben? Veel pelgrims?
Ze blijven in mijn gedachten, ik vraag me af of het zo warm is gebleven als toen ik wegging. Ik heb echt zin om terug te gaan, door te gaan en ik hoop morgen dat de boodschap van de orthopeed iets in die richting te horen.
Spannend! En vraag me tegelijk af: wat als ik bericht krijg dat het niet meer gaat? Ik hoop voor de zoveelste keer dat Jacobus me bij staat. In Limburg zeggen ze: “bidden in nood helpt geen kloot…” , we zullen zien….

Toch nog op mam’s verjaardag

En zo ben ik alweer twee dagen thuis, ik merk dat ik er eigenlijk weinig moeite mee heb, om weer thuis te zijn. Dat komt omdat ik langzaam naar toegeleefd heb. En “elk nadeel hep z’n voordeel” volgens J.C.: nu kan ik ook aanwezig zijn op mam’s verjaardag! Lekker buiten zitten; Iza, Jan en Eline zijn er ook. William, Josje, John en Niels. Leuk om iedereen weer te zien.
Zonnetje schijnt, het enige wat ik mis zijn de mede pelgrims en het Franse landschap, de Franse dorpjes. La France!
In Helden is het kermis, dat is te merken bij ons in de straat: doordat de Pool is afgesloten komt nu alle verkeer bij ons door de straat wat naar Kessel moet. Dus veel drukker dan normaal.
Ik merk dat ik een stuk relaxer terug ben gekomen, dan als ik gegaan ben. Dat wil ik vasthouden, dat voelt erg goed. Relaxed, soezig, nog in de mood van de Reis. Dit is alleen een onderbreking, een pauze. Tiid om te rinnen, tiid foar skoft.