Paniek in de tent

Dag 7;
Ik had het zo naar mijn zin gehad bij Alain en Anna in Allemanche. En ik was de hele tijd zo positief  over de gastvrijheid, dat kon ook haast niet anders dan dat het een keer anders zou gaan. (De wet van Murphy)
Het was op zich een heerlijke dag, lekker weertje, ik zou maar weinig kilometers lopen, dus heerlijk kalm aan.
Eerst in Anglure voor de tweede keer een pakket teruggestuurd naar Nederland. 1200 gram aan extra balast. Bij Alain en Anna had ik een zak muesli aan de kippen gedoneerd, ook een kilo. Dus heb ik in totaal meer als 5 kg minder in de rugzak… Er zal nu nog zo’n 11 of 12 kg in zitten. Meer dan genoeg. Ook kocht ik bij de drogist tijgerbalsum voor ribpijn, de t-tree-oil was helaas uitverkocht.
Na Anglure kwam er een prachtige wandelroute door een vreemd rivierenlandschap met een soort moerassen erbij. Ik vond het wel een spannend lanschap, de l’ Aube, de Seine.
Toen ik dacht er bijna te zijn ben ik wel twee uur lekker tegen een omgekapte boom gaan zitte, lekker soezen in de zon. Toen ik dorp Bagneux in wilde lopen bleek dat het een heel ander dorp was, ik had niet op de bordjes gelet en was blindelings over de rivieroevers gelopen. Ik moest fink stuk terug om weer in Bagneux te komen. Ook al zo’n moerassig gebied, beetje mysterieus.
Om vijf uur stond ik voor de deur bij de familie Benloit, waar Anna gisteren had gebeld. Niemand. Even gewacht,  nog niemand. Om zeven uur was er nog steeds niemand, ze reageerden ook niet op mijn bellen en Alain snapte ook niks van mijn verhaal.
Mijn telefoon was bijna leeg, die heb ik in een schuurtje opgeladen en ben richting Mery-sur-Seine gelopen, dat was nog een flink stuk en ik baalde dat het al donker was. Gewoon met een lichtje langs de weg gelopen. Het was te donker om langs het kanaal te lopen. Beetje last van paniek, ik zat me al te bedenken eventueel de hele nacht door te lopen.
Even na negenen was ik in het centrum van Mery-sur-Seine, waar een pizzawagen stond. Een van de jongens, die er stond en zou me wel op de goede plek brengen, eerst bracht hij mij naar soort gite waar allemaal Portugese arbeiders woonden, ik moest er maar bijkomen…eerst baas vragen, maar die wilde dat ik de tent opzette. Dus niet.
Daarna bracht hij me bij het parochiecentrum, maar dat was dicht. Via via kwamen we eindelijk bij de Broeders Marianisten, waar ik direct naar binnen kon en ik nog eten kreeg en ik een heel leuk gesprek had met een broeder die leraar Engels was geweest. Over Frankrijk, over Front National, over extremisme, over de islam. Samen hebben we de afwas nog gedaan, ik heb me daarna gedouched en zit heel kalm en helemaal niet meer in paniek dit verslag te schrijven op een piepklein typmachientje, Gekke tijden met die nieuwe pelgrims.
Morgen ga ik naar Troyes!

image

.

One thought on “Paniek in de tent

  1. Hoi Andrys,

    de kop is er af en het ritme en genieten zit er na een week lekker in, begrijp ik.
    Ik wilde (durfde) het voor aanvang van je reis niet zeggen maar ik heb een paar keer gedacht “die neemt een pakezel mee”. Je ziet, de kunst van het meenemen is toch het thuislaten (al zullen de kippen hier wel anders over hebben gedacht).
    Nu de komende week op weg naar Vezelay neem ik aan, naar de schitterende Basiliek die je al van verre kunt zien liggen.
    Bon route!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s