Nomade

Als een nomade verlangend.
Naar verdere wegen en verre streken.
Ongeduldig wachtend om te vertrekken.
Maar waarom weg willen gaan?
Wat is ginds en hoeveel anders zal het zijn dan dit bestaan?
Als een pelgrim op weg gaan.
Om even stil te staan bij je leven.
Onderweg zijn met een lege broodzak.
En je toch rijk voelen.
De steen die je meezeult onderweg achterlaten.
Om een nieuwe zekerheid te vinden.
Herboren worden uit de natuur.
Om na de diepste gedachten over jezelf
en deze wereld, vol vertrouwen
en met nieuwe grond onder je voeten verder te gaan.

Dit gedicht stuurden Marijke, Toine en Broeder Fons van de Pelgrimshoeve ons, te mooi om niet op mijn blog te zetten…

image

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s