Betekenis “op de bonnefooi”

Op de bonnefooi

Iets op de bonnefooi kopen, ergens op de bonnefooi naar toegaan en dergelijke zegswijzen die alle betekenen: iets ondernemen op goed geluk, in de hoop te zullen slagen, vinden natuurlijk hun oorsprong in het Frans: à la bonne foi. Op zijn beurt ontleende het Frans de uitdrukking aan het Latijn. Bona fide betekent: in goed vertrouwen. Dat is allemaal heel eenvoudig.

Het aardige is dat wij met zekerheid kunnen vaststellen hier met een overneming uit het Frans te doen te hebben die al heel oud is. Ze moet immers zijn geschied in een tijd waarin het Franse woord foi nog niet als fwa werd uitgesproken. Anders zou immers de Nederlandse uitspraak luiden: op de bonnefwa. Nu heeft de overgang van de uitspraak fooi tot de uitspraak fwa zich voltrokken in de 16e eeuw, niet van de ene dag op de andere natuurlijk, maar in de loop van jaren en jaren. Voorde 16e eeuw is dus de Nederlandse zegswijze ontstaan.

P.H. Schröder (1980), Van Aalmoes tot Zwijntjesjager  

Bron: etymologiebank.nl

Advertisements

Nog 3 weken….

Na vandaag moeten er nog vier nachten gewerkt worden, nog 21 dagen en dan vertrek ik. Frank en Ans brengen me dan naar Reims, waar ik al een hotelletje geboekt heb. Dan kunnen we ‘s avonds nog Reims en de Kathedraal bewonderen.
Vandaag was weer een dag van twijfel, ik was van plan om zonder GPS te gaan lopen en kwam een site tegen van iemand, die alles “geregeld” had, vanaf de eerste dag. Als ik zoiets lees begin ik te twijfelen aan mijn eigen plan: op de bonnefooi naar Santiago lopen, wel met routeboekjes en kaarten, maar zonder GPS en zonder dat ik van te voren al weet waar ik allemaal zal overnachten. Dat maakt voor mij deze Reis zo speciaal, ik wil niet alles plannen en regelen, dat doe ik in het dagelijks leven al genoeg.
Het klinkt raar, maar ik wil op zijn tijd verdwalen en zoeken. Ik wil dat er middagen, avonden zijn dat ik het niet weet en moet gaan vragen of zelf iets moet bedenken. Alsjeblieft niet alles al geregeld van te voren.
Ik sprak via Messenger nog met Sam met ik wie ik nog voor Reims twee dagen heb gelopen en die vertelde dat hij dagen zonder zelfs zijn mobiel had gelopen én dat dat juist de charme was van die wandeldagen. Zonder navigatie, zonder sociale media, gewoon, zoals jezelf, zonder poespas. Zoals vroeger pelgrims dat ook deden. Vragen om hulp als ze dat nodig hadden, wild kamperend en soms ook niet.
Ik denk dat ik maar gewoon moet afwachten tot 9 maart en alles dan op me af moet laten komen, wel voorbereid van hoe ik ga lopen, maar verder op de bonnefooi…….

Symboliek van de Sint Jacobsschelp en de Kinkhoorn of “Hulk”.

P1070799

De Jacobsschelp of Sint Jacobsschelp is een Christelijk symbool en is het symbool van de heilige Jacobus. Sinds de middeleeuwen staat de schelp symbool voor de heilige Jacobus.

De legende over het ontstaan van de symboliek rond de heilige Jacobus en de schelp kent verschillende verhalen die elkaar ook soms tegen spreken. Zo wordt er gesproken over Jacobus die uit zee komt toen hij een drenkeling redde en helemaal bedekt was met dit soort schelpen. Een ander, veel vaker voorkomend, verhaal is dat Sint Jacobus in zijn graf bedekt was met de schelpen. De symboliek van de schelp in het algemeen gaat verder terug. Er zijn afbeeldingen van schelpen bekend die uit de Romeinse tijd dateren. Daar stond de schelp symbool voor geboorte en wedergeboorte.

De Sint Jacobsschelp wordt vaak gebruikt door bedevaartgangers die het bedevaarts oord Santiago de Compostella bezoeken, waar men vermoedt dat het graf het de heilige Jacobus zich bevindt. Veel bedevaartgangers dragen de jacobsschelp (met de sluiting naar boven) om herkenbaar te zijn als bedevaartganger. De schelp wordt als ornament gebruikt op alle gebouwen langs de bedevaart routes die uit alle richtingen de stad in lopen. Maar ook voor bedevaartgangers belangrijke kerken en andere gebouwen zijn te herkennen aan de schelp als ornament.

De schelp staat voor vruchtbaarheid, geboorte of wedergeboorte en wordt vaak afgebeeld op schilderijen met christelijke taferelen. Het bekendste schilderij in dit verband is vermoedelijk “De geboorte van Venus” van Botticelli.geboorte van venus

De Sint Jacobsschelp in het dierenrijk is een mantelschelp die in de Middellandse zee en de Atlantische Oceaan voorkomt en zich voedt met plankton en andere kleine zwevende diertjes.

P1070797

De wulk of kinkhoorn, in het fries “hulk” genoemd is een schelp die  “op de waddenkust regelmatig gevonden wordt. Ook op schelpenpaden en op graven zijn ze te vinden. De wulk is een roofslak, het is de torenvalk onder de weekdieren en daarom zeer kwetsbaar voor vervuiling van het zeewater.
Vissers bliezen op kinkhoorns wanneer ze van de visvangst thuis kwamen. Pelgrims namen ze mee naar huis en bliezen er op om de “donder te breken”. In de Codex Callixtinus worden hoornvormige schelpen ” de hoorns van Sint Jakob genoemd”. Op enkele Engelse albasten Jacobusbeelden draagt de “donderzoon” een rij wulken op zijn kleed.
De Wulk verwijst naar de hoorns waarop de tritons blazen op mythologische en allegorische voorstellingen van de zee. In de Hindoe godsdienst en in het de Boeddhisme wordt het geluid van de tritonhoorn verbonden met het oergeluid van de schepping.

Een Scandinavische legende vertelt dat een reusachtige slak de Melkweg als een slijmspoor langs de hemel achterliet. De dieren gingen op zoek naar de berg van God. Ze kenden de weg niet. Onderweg ontmoetten ze een grote slak. Deze wilde hun wegwijzer zijn. Een glanzend slijmspoor wees de dieren de weg, dag en nacht. Tenslotte zagen ze de berg. De slak kon niet verder. Door de slijm af te geven had hij zichzelf verteerd. Toen God zag dat de slak zijn leven gegeven had voor zijn vrienden plaatste hij als herinnering de Melkweg aan de hemel. Dit hemels spoor is nog steeds een wegwijzer voor mens en dier.
Bronnen:

 1. http://symbolen-en-tekens.digiden.net/nl/j-l/jacobsschelp

 2. http://www.jabikspaad.nl/nl/symbolen/wulk.html

Tijd voor grotere rondjes om de kerk

febwand1

Vanmiddag toch nog een stukje gelopen, vandaag eens zonder rugzak en met mijn Lowa-schoenen. De andere schoenen, de Meindl’s heb ik gisteren naar de schoenmaker gebracht. De hakken waren flink scheef afgesleten.
Het was weer mooi weer vandaag én het werd tijd dat ik weer even buiten kwam. Ans is ziek thuis, ik heb de neiging om dan ook thuis te zijn, maar wil daar eigenlijk ook weer niet zijn.
Ik loop meestal een stukje door de Heldense Bossen langs het Kerkeboske, langs de bosrand en dan richting Baarloseweg, die ik dan oversteek. Langs een beek loop ik dan weer richting Helden. Vandaag stak ik de Molenstraat over en liep via die beek richting Schrames en zo weer naar huis.
Het deed me goed om weer even buiten te zijn, mooi weer, zonnetje erbij: heerlijk!
Thuis heb ik mijn rugzak eens uitgepakt en ben nu bezig met een paklijst: er moet echt wat van het gewicht af. Ik heb het eergisteren gewogen; echt veel te zwaar. Rugzak, gordeltasjes, jas wegen bijna 19 kilo. Daar moet echt zo’n 4 kilo van af, anders haal ik echt niet Santiago de Compostela. En dan heb ik nog niet alles ingepakt: reserve etenswaren, extra schoeisel, kruiden, medicijnen, reserveveters zitten er nog niet in.
Over precies een maand, op 8 maart a.s. gaan Ans en Frank me naar Reims brengen. We hebben er al een goedkoop hotelletje geboekt, de 9e maart vertrek ik dan. Het komt nu wel akelig dicht bij, ik voel de spanning, heb er zin in, maar ben er gelijk ook heel onzeker over.

Het landschap als een gedicht

P1070707

Zaterdagmorgen, 7 februari. Elke zaterdag is het feest als de dikke Volkskrant weer op de deurmat ligt. Een kan koffie erbij en dan heerlijk de krant lezen. Vanmorgen las ik een stukje van Remco Campert in de Sir Edmund, de bijlage die er zaterdags altijd bijzit.

Onderstaand stukje maakte indruk op me, zo heb ik ook meerdere malen naar het landschap gekeken, waar ik door heen liep:

“….Kijken naar een landschap neemt de noodzaak van je schrijfsel weg. Het landschap ligt er als een gedicht. Er valt geen woord aan toe te voegen en je kunt er ook niet in schrappen. Je schrapt geen boom. Je kijkt er alleen naar……”