Lentekriebeltjes.

P1130011

Heel langzaam sluipt dan toch de lente heel stiekempjes ons land binnen, je hebt het bijna niet in de gaten, maar aan de temperatuur buiten, aan de krokusjes en de sneeuwklokjes buiten merk je het. Ook de aspergeboeren weten het, want die hebben de aspergebedjes weer fijn opgemaakt en op veel plekken ligt er alweer zwart plastic overheen.
‘s Morgens is het ook al weer veel lichter, heerlijk om met licht naar huis te fietsen. Nog eventjes en dan begint het feest echt: lente! Een mooi vooruitzicht om dan aan de wandel te zijn in Frankrijk. De mooiste tijd van het jaar, als het eerste groen aan de bomen komt, de bloesem, de bloemen.
Over iets meer dan een week vertrek ik. De rugzak staat al weken in de huiskamer. Elke dag haal ik er wel iets uit of komt er weer iets bij. Ik weet het: “alles wat je thuislaat, is meegenomen”, maar er zijn zaken, waar ik twijfels over heb. En dan gaat het vaak over kleding, slaapzak: ik zie het niet zitten om het koud te hebben.
En ik denk dat het gemakkelijk is om alles wat ik teveel bij me heb in een pakketje naar huis te sturen.

Vrijdag en zaterdag voordat ik naar Reims ga heb ik nog een overnachting op de Pelgrimshoeve Kafarnaüm in Vessum, daar is een bijeenkomst voor pelgrims die gaan vertrekken. Ben heel benieuwd wie ik daar zal tegenkomen. Ik heb zelf het idee dat ik al lang vertrokken ben, vorig jaar in maart al. De ervaringen van dat eerste jaar kan ik mooi delen met de andere pelgrims. Ik hoop er ook tips en adviezen te krijgen, waar ik iets aan heb onderweg.
Ik heb me wel bedacht dat dat gevoel van onzekerheid overgaat, op het moment dat ik mijn eerste stappen zet in Reims…

Advertisements

image

Gadgets voor de spelende man. Dat schoot me net te binnen toen ik net terugkwam van een kleine wandeling uit Panningen, waar ik de laatste dingetjes nog kocht, een superlichte batterijlader, reserve schoenveters, een extra SD-kaart voor de camera. Spelende wandelende man met zijn gadgets… als je dit jaren geleden tegen me had gezegd, dan had ik niet geloofd dat ik dat was.
Er is toch zoveel op de markt, in outdoorcentra, bij de Vrijbuiter, op het internet. Ik heb maar wat bijelkaar gescharreld, wandelkleding van de Lidl, merino-ondergoed van de Aldi, tent en matje van de Vrijbuiter. En ik merk dat ik mezelf op de rem moet zetten, want je kan er helemaal in doorslaan.

Ruimte

Vandaag schreef Wiel Beeren in zijn blog, dat hij stopt met lopen voorlopig. Zie: http://www.pelgrimvoorpink.nl/nl/statusupdate-2/
Hartstikke jammer vind ik dit, hij was zo vol enthousiasme begonnen. Maar het blijkt ook dat hij geen “buffer” heeft, hij had er drie maanden voor uitgetrokken en door de blessure zou dit dus langer zijn en dat redt hij niet financieel. Erg jammer, helemaal omdat hij voor een goed doel loopt. Ik wil mijn volgers dan ook vragen om geld op zijn Pink Ribbon-rekening te storten: NL07 RABO 0116.5305.88 tnv WG.Beeren, Omschrijving “Pelgrim voor Pink”.

pink ribbon

Ik heb om de reden, dat het mij benauwde een langere tijd er voor uitgetrokken; als ik geblesseerd raak kan ik tijdje stoppen en ik kan op zijn tijd een rustpauze nemen als dat nodig is. Niet onder druk van de tikkende klok Santiago de Compostela willen halen voor een bepaalde datum. Ik heb er al eerder over geschreven: ik wil er vooral van genieten!

In de lappenmand

P1130022

Na mijn wandeling vorige week werd ik toch ook geveld door het griepvirus. Ik zag al iedereen om me heen ziek worden en dacht, dat ik door al dat gewandel immuun was geworden voor allerlei ziektes, zoals deze griep. Nou, mooi niet dus. Maar aan de andere kant ben ik blij dat ik het nu krijg en dus niet meer over twee, drie weken.
Een mooi moment dus om mijn lichaam wat rust te geven, dat kan ook niet anders, want door die griep voel ik me heel moe en lusteloos. Een flinke keelontsteking, gelukkig niet zo erg als bij Ans, want die kreeg er een longontsteking bij.
In huis toch steeds bezig met mijn Reis in het verschiet, door er over te lezen op internet of uit de boekjes die ik erover verzameld heb en dat zijn er zo langzamerhand al heel wat. Ook weer bezig geweest met de rugzak, de bepakking. Deze week in Roermond bij de Vrijbuiter toch nog een lichtere tent en slaapmatje aangeschaft.
Het zat me niet lekker, dat die oude tent te zwaar en te krakkemikkig was. Ik had de stokken al eens gebroken gehad en hiervoor nieuwe gekocht, maar het paste eigenlijk niet. Als het eens flink zou gaan waaien, dan zou de tent het niet overleven, denk ik. Het foammatje heb ik nu vervangen voor zo’n zelfopblazend ding. Dan lig ik in ieder geval wat zachter… Bij de Vrijbuiter gelijk ook nog een fleece windstopper gekocht, want de rits is kapot van de oude. De Vrijbuiter weer een paar centen rijker en ik dus armer. Des te meer reden om het echt low-budget te houden, want ik heb al geld uitgeven, voordat ik een kilometer gelopen heb.
Op internet en Facebook was ik iemand uit Stevensweert aan het volgen die de 16e februari vertrok. Wielke Beeren. Hij loopt voor een goed doel en probeert geld in te zamelen voor Pink Ribbon. (zie: http://www.pelgrimvoorpink.nl)
Jammer genoeg kreeg hij na een paar dagen last van zijn voet en is toen gestopt. Ik hoop dat hij snel hersteld en weer verder kan lopen, waar hij gestopt is. Hij liep precies dat stuk door België, waar ik in mei/juni vorig jaar heb gelopen. (lees maar: http://pylgerandrys.waarbenjij.nu/reisverslag/4717256/pylgeren-in-belgie-de-eerste-drie-dagen). Vette pech dat hij nu geblesseerd is, maar ik realiseer me ook heel goed dat dit iedereen kan overkomen. En ik vind het sterk, als je dan durft te stoppen.
Ik zie meer mensen, die lopen voor een goed doel net zoals Wiel. Ik doe dat niet, ik vind dat dat verplichtingen geeft, die ik juist niet zoek. Maar ik wil wel mijn volgers adviseren, om vooral geld te storten voor goede doelen. Als ik er een mocht kiezen was dat: Artsen Zonder Grenzen, daar heb ik veel respect voor. Kijk maar eens op: http://artsenzondergrenzen.nl
Maar verder loop ik voor mezelf en hoop mezelf ook nog tegen te komen, ik zal het melden op deze blog als dat gebeurd, net zoals ontmoetingen met anderen.
Maar eerst duik ik de lappenmand weer in.

Kibbeling met knoflooksaus op Aswoensdag

image

Vandaag kwam ik uit de nachtdienst. Om weer lekker in het ritme te komen van alledag besloot ik een lange wandeling te maken.
Het was grijs en mistig buiten, in de Heldense Bossen kwam ik gelijk een bekende tegen, Hans.
Ik moest vanzelf alles vertellen toen hij mijn rugzak, staf en schelp zag. Hans is een levensgenieter en houdt ook van wandelen, dus reageerde hij enthousiast.
Voor Baarlo pauze gehouden en koffie gedronken op een bankje. Toen ik weer verder liep, kwam er een man naast me lopen, die wilde ook van alles weten over mijn lange  wandeling. Voor Baarlo sloeg hij rechtsaf, leuk om zo hele verhalen te vertellen tegen een wildvreemde.
In Baarlo stond bij het plein voor de kerk een viskraam, hier een lekkere portie kibbeling gekocht. De visboer vertelde dat hij veel “hieringslaai” verkocht op Aswoensdag. Na de carnaval halen de “echte”katholieken een askruisje in de kerk en een bak “hieringslaai” bij de visboer. “Hieringsjille”noemen ze dat hier. Nou, ik had meer zin in kibbeling en at die op bij een bankje bij een beeld van Shinkichi Tajiri, een Amerikaans-Nederlands beeldend kunstenaar van Japanse afkomst, die heeft gewoond in Baarlo. Er staan verschillende van zijn knopen-beelden in Baarlo. Echt mooi.
Ik besloot naar de veer naar Kloosterdorp Steijl te gaan, ik twijfelde of ik links of rechts van de Maas zou gaan lopen. Toch maar richting Steijl gegaan, daar ben ik in de Kapel van de Roze Zusters gaan zitten, mediterend over mijn Reis over drie weken, over mijn afwezigheid thuis, over mijn kinderen. Eventjes stil, en dicht bij mezelf. Toen ik uit de Kapel liep kwam er net een Zuster aan op de fiets: ook zij wilde alles over mijn Reis weten en ze was heel enthousiast en vertelde dat ze de laatste vijftig kilometers naar Santiago de Compostela had gelopen. Ik kreeg een agenda van haar, met op elke dag een heilige….mijn dag kan niet meer stuk!
Ik nam afscheid en bedacht dat iets verder op oude bekenden van me wonen, Toine en Anita, Toine heb ik twee jaar geleden voor het laatst gezien toen hij ook meeliep met gehandicapten in Nijmegen. Hij heeft me toen nog eens opgevangen toen ik er de vierde dag helemaal doorheen zat. Toine is met fiets en te voet naar SdC geweest, dus ik was benieuwd naar zijn verhaal. Ik schrok toen hij vertelde dat Anita aan de chemokuur is: borstkanker, ik schrok toen ik haar zag met een mutsje op. Anita, die altijd zo blakend overkomt, nu ook al geveld door die rotziekte. Anita was er niet heel dramatisch over, ze kwam bij mij heel realistisch over, gewoon zoals het is, na de chemo wordt ze geopereerd en dan is het afwachten.
Toine kwam direct al met boekjes, hij heeft de Reis gemaakt in 2000, dus er is nogal wat veranderd. Toen hij liep was het veel minder druk en was het moeilijk aan routeboekjes enz. te komen. Onder het genot van lekker bakje thee fijn zitten filosoferen over waarom mensen lopen en wat je tegenkomt. Leuk om een ouwe rot tegen te komen met deze ervaring. Ook kletsten we nog over de tijd dat Anita op de Pannesjop werkte en wie ze nog wel eens tegenkwam. Mooi om herinneringen op te halen. Ik nam afscheid, heb ze nog het adres van deze blog gegeven en ben richting Tegelen, Venlo gaan lopen.
Ik realiseerde me al lopend dat ik in maart 2015 precies 29 jaar in Limburg woon, ik ben in 1986 begonnen op de Pannesjop als groepsleider en dat zelfde jaar getrouwd met Mariet. Tegelen, Venlo, Blerick, Maasbree, daar speelde toen mijn leventje af, ik was dus toen 29 jaar. Volgend jaar groot feest dus! Inburgeringsfeest…..
Het werd ondertussen steeds donkerder, via de nieuwe stadsbrug liep ik naar Hout-Blerick en bedacht dat ik in de Boekend wel de bus kon pakken. Helaas zag ik die net wegrijden toen ik er aan kwam lopen, dus ben ik doorgelopen tot Maasbree, waar ik nog net een bus kon laten stoppen, om acht uur vanavond was ik weer thuis.
Na de douche, wat eten nu eerst een Wittems Kloosterbiertje, een Gerardus, wel gepast na zo’n “heilige”dag dacht ik zo.

oP1130030

Kaart van Frankrijk aan de muur

P1130001

Vanmiddag de Michelin-kaart van Frankrijk opgehangen, zodat Ans mij thuis precies kan volgen. Als ze weet waar ik ben prikt ze daar een gekleurde punaise. Toen ik jaren geleden het Pieterpad liep deed ze dit samen met de kinderen. Ik was toen zo’n drie weken van huis. Het was heel leuk toen ik thuis kwam, om de hele route zo te zien. Zo’n grote kaart vind ik meer aanspreken, dan digitaal een kaart op de laptop of mobiel.
Vanavond neem ik een andere kaart mee voor mijn collega´s van de nachtdienst. Ze willen me daar ook volgen d.m.v een kaart aan de muur. Leuk!
Vanmorgen heb ik al afscheid genomen van paar collega´s, die ik dus 5 maanden niet meer zie, ik realiseer me dat het nu wel echt dichterbij komt: nog 3 nachten werken……