Onrust

Na een blokje nachtdiensten draaien en heel weinig vrij er tussendoor zit ik weer aan de keukentafel te mijmeren over reizen, over de Camino, over bepakking, kleding en schoenen. Twijfelen of ik niet teveel meeneem in mijn rugzak, twijfel of ik wel de goede kleding heb. Dat gebeurd als ik naar buiten kijk, waar het grijs en regenachtig is.

De plaats Reims heb ik gisteravond en vanmorgen een paar keer op het nieuws gehoord na die verschrikkelijke aanslag in Parijs op het satirische blad Charlie Hebdo, waar twaalf doden vielen. De terroristen kwamen uit de buurt van Reims en daar was vannacht een klopjacht bezig. Ook de plaats Charleville-Mézières, vlak aan de grens met België hoorde ik een paar keer.

Het schijnt dat er een terrorist opgepakt is en dat er nog twee voortvluchtig zijn.

Toen ik het zag gisteravond was ik zo boos, die terroristen vertrappen de belangrijkste waarden van onze vrije samenleving: vrijheid van meningsuiting. Ik ben met een boos, verdrietig gevoel de nachtdienst ingegaan.

Blij om even geen televisie en nieuws te horen, maar gewoon bezig te zijn met mijn werk. Maar de onrust bleef.

Op het eind van de nacht heb ik nog eens geteld hoeveel dagen ik ongeveer nog moet werken voor 9 maart a.s. Het zijn er welgeteld 21 dagen. Dat is te overzien vind ik. De onrust zal wel erger worden, de voorpret groter en ik zal vast nog piekeren over grote beren op de weg.

Maar ik weet dat die gedachten verdampen als ik een maal aan de wandel ben.  Over twee maanden, nog 21 nachten werken, dan is HET zover.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s