Langzame tijd

Tergend langzaam gaat de tijd vooruit
Maanden, weken, dagen, uren
Een minuut kan soms uren duren
En een dag nog langer als een week

Het is de spanning die de tijd oprekt
De spanning van op reis gaan
Deze seconde duurde weer een uur
En dat uur gaat maar niet voorbij

Dagen, nachten, avonden en ochtenden
Langzaam gaat die tijd nu toch voorbij
Voor mij mag de reis nu wel beginnen
Je zal zien: dan vliegt de tijd!

Advertisements

image

Myn tante út de Jouwer stjoerde my hjoed dizze krante. Der stie in artikel yn oer minsken, dy ek de reis fan Sint Jabik nei Santiago de Compostela makke hawwe. Krek sa as my ha se it earst ek yn etappes dien, ik leau dat se er 7 jier oer dien hawwe. In moai ferhaal, op it ein sizze se:
“My tinkt, wy sille ús leven lang noch pylger wêze en ivich pylger bliuwe.”

Ik tink dat dat ek sa is, as’t sa lang únderweis bist, pylger bist net allinich mar únderweis, mar ek nei dyn reis, ik tink dat it dy noait mear loslit.

Ik soe sizze, tante Henny: tige dank! Ik ha myn Frysk wer wat ophelle en it wie tige nijsgjirrig om te lêzen.

Een natte maandag

P1070650

Toen ik naar buiten keek, zag ik dat de meeste sneeuw alweer verdwenen was. Een regenachtige maandag. Echt zo’n maandag die je soms in je gedachten hebt. Regen, wind, donker, eigenlijk zo’n dag om bij de centrale verwarming of op de bank te gaan zitten.
Maar ik dus niet….ik wilde vandaag eens uitproberen hoe waterdicht alles eigenlijk is. En hoe ik op een handige manier de cape om kon doen, zodat die ook over de rugzak heen zou vallen.
Ans verklaarde me voor gek, dat ik met zo’n weer toch nog aan de wandel ging. En ik ben eigenwijs, als ik iets in mijn hoofd heb, dan….
In de Heldense Bossen lag nog een beetje sneeuw, er waren door de regen en de dooi veel grote plassen. Op de paden moest ik soms helemaal langs de kant om er omheen te kunnen. Dan is de staf, die stok, die ik Stoffel heb genoemd toch wel handig. Als je uitglijd, dan heb je steun aan zo’n vriend.
Toen het toch nog erger ging regenen toch de cape maar gepakt. En het ging weer net zoals de vorige keren, ik krijg hem wel om, maar het lukt me niet ‘m over de rugzak te trekken. Van alles geprobeerd, ook nog met de staf. Het lukte niet.
Ergens tussen Kessel en Helden staat ergens een schuilhutje. Daar nog een geprobeerd vanuit zittende houding, het lukte weer niet. Nou dan maar verder met de cape half over mezelf heen én niet over de rugzak.
Al lopend met de cape om, kreeg ik het behoorlijk warm én merkte dat mijn jas niet echt ventileerde. Gevolg: het werd in de jas nog natter dan daarbuiten. Gelukkig had ik een thermoshirt aan, zodat ik niet doorweekt raakte. Maar het voelt niet lekker, de broek was ook al flink nat.
Na zo’n drie uur wandelen was ik weer thuis, lekker wat droogs aangetrokken, volgende keer met regen toch maar eens andere kleding proberen.

Boete doen of genieten?

Toen ik laatst bij mijn tantes in Fryslân was, vroeg tante Andrea of ik wist dat er mensen naar Santiago de Compostela lopen als een soort van boete doen. Vroeger schijnt dit veel de gewoonte geweest zijn, ik heb het eens opgezocht op internet en kom dan bij boete doen op de volgende woorden: boetstraf, berouw, het doen van boete voor begane zonden, kerkstraf, penitentie, aflaat en zelfkastijding.  Dat klinkt allemaal nogal ernstig en vooral nogal schuldig, ik wil jullie dan ook vertellen, dat ik naar Santiago de Compostela loop omdat ik er vooral van wil genieten, ik loop niet naar Santiago de Compostela omdat ik berouw heb voor mijn zonden, ook ben ik niet door de kerk gestraft, van penitentie en aflaat wil ik helemaal niets weten, helemaal door mijn protestante achtergond.  En zelfkastijding vind ik ook nogal barbaars, dat is iets van voor de Verlichting, het klinkt allemaal erg Middeleeuws.

Laatst met die terroristische aanval op Charlie Hebdo moest ik daar ook steeds aan denken, dat het lopen van de Camino naar Santiago de Compostela van oorsprong een godsdienstige zaak was. Dat mensen in de naam van God aanslagen plegen besmet voor mij ook de Camino.  Ik ben blij dat wij in het westen anders met het geloof, met God bezig zijn. De belangrijkste pijler onder de Verlichting was de idee dat niet God, maar de mens zelf verantwoordelijk was voor zijn geluk of ongeluk. Je hoeft jezelf hiervoor echt niet te kastijden. Al heb ik na kilometers lopen soms wel zere voeten…..P1070557

Flinke wandeling door de sneeuw

P1070620

Vannacht was er een flink pak sneeuw gevallen, het zag er prachtig uit toen we vanmorgen op stonden. Ans moest gaan werken én ik besloot om een oefen-wandeling te gaan maken.
De lange onderbroek, het thermoshirt weer aan, warme koffie in de thermoskan, die ik van tante Henny kreeg, toen ik daar was met de jongens vorig jaar.
Oranje hoes om de rugzak, muts op en handschoenen aan.
De handschoenen had ik al gauw uitgedaan, de oranje hoes bleek ideaal, omdat het een beetje dooide, viel er water uit de bomen. Op deze manier bleef alles fijn droog.
Het was zo mooi overal, door de sneeuw, het lopen ging niet echt omdat ik om de drie minuten weer aan het fotograferen was. Ook maakte ik nog een filmpje over knisperende sneeuw, ik vond dit een heel ouderwets geluid, ik moest denken aan de winter van 1963, toen we met een slee naar onze Pake gingen. Pake Doorenspleet. Die woonde niet in het dorp, maar op Nij Amerika, midden in de bossen bij Nijemirdum. Ik herinner me dat er hoge sneeuwduinen lagen en dat we op die dag met de slee door het bos gingen. Het was stralend zonnig weer, net zoals vandaag. Ik was net zeven jaar. Mijn broer Henk en mijn zusjes Tineke en Rens waren erbij.
Leuk om die herinnering te krijgen, terwijl ik in mijn eentje door de Heldense Bossen richting Brookberg, Roggel loop. Ik herinner me vooral het plezier, een gelukzalig gevoel. Nou, dat heb ik vandaag dus ook!
De rugzak irriteert altijd even als ik begin met lopen. Met de eerste pauze moet ik dan de banden wat bijstellen én dan gaat het beter. De volgende stop doe ik dat nog eens, nou en dan voel ik niet eens dat ik loop met een rugzak.
Ik wil op de oranje hoes nog wel een schelp tekenen met zwarte stift, omdat de Jacobschelp eronder komt te zitten. Ik zit te denken om de Jacobschelp en de wulk of kinkhoorn, in het frieshulk” er op te tekenen.
Gisteren waren Ans en ik bij Tante Henny en Andrea en zij kwamen op het idee, om tot april nog niet te gaan kamperen, zij wilden wel een bijdrage doen, zodat ik extra kosten voor bed & breakfast, logies niet hoef te maken. Nou, dat neem ik graag aan!
Voordeel is dan ook, dat ik tent niet mee hoef te nemen het eerste stuk na Reims. Als ik bijna in Nevers ben, eind maart komt Ans met de kinderen én kan zij de tent meenemen. We hebben dat weekend van de 28ste maart een huis gehuurd in Lurcy-le-Bourg. Vlak bij Nevers. Dat scheelt wel drie kilo!
Toch vandaag met de hele bepakking gelopen, ik denk dat het grootste gedeelte van Frankrijk ik toch met de tent aan de wandel ga. Ik vind het zelf heel prettig dat als ik geen slaapplek kan vinden; ik kan dan altijd nog wild gaan kamperen. Dat is me de vorige keer in België goed bevallen.
Vandaag tijdens lopen kwamen de gedachtes weer, over geloof, over twijfel, over waarom ik eigenlijk loop. Eigenlijk zou ik die gedachten direct op moeten schrijven. Want ‘s avonds ben je het weer kwijt.
Vandaag dus wat aantekeningen gemaakt in het notitie-boekje. Ik hoop dat ik het nog kan gebruiken voor de blog.
Het mooiste was toen ik het cafeetje bij de Noordervaart vanmiddag instapte, om daar een goulashsoep te eten: “Het is zo stil in mij” van Van Dik Hout, klonk het door de luidsprekers, precies de juiste woorden bij het juiste gevoel. “Stil in mij”, dat voel ik zo vaak als ik aan de wandel ben. Stil door wat ik zie in de natuur, stil omdat ik in mijn eentje loop, stil. Alleen de knisperende sneeuw, de voetstappen, een vogel. Stil. In gedachten soms heel ver weg.
Heerlijk is het om door de cadans van lopen soms zo ver van de wereld te zijn.
Ik verheug me steeds meer op 9 maart, de twijfels vallen langzaam weg.
Ik ga mijn eigen weg lopen!

Geheim genot 2

(Filmpje kan ik helaas niet plaatsen, dat kost weer geld: staat nu op FB: Pylger Andrys)

Heb jij dat ook? Dat je zelfs op je 59ste net als een klein jongetje zin hebt om op van die jagerstoeltjes te klimmen, niet om te schieten, maar gewoon omdat dat leuk is.
Net zoals door plassen lopen of fietsen of door de blubber ergens, al vond ik dat vandaag wat minder. Ik liep langs een beek, ik geloof de Molenbeek, maar liep aan de verkeerde kant, heb toen telefoon, camera, beurs naar de andere kant gegooid. Een stok gezocht, omdat ik Stoffel was vergeten en toen over een boomstam naar de overkant geklommen…ik zat onder de blubber. Geheim genot is dat, ik ben een spelende man, ik kan er ook niets aan doen. Ik wil het zelfs niet.
Al spelend de weg op naar Santiago de Compostela, wie weet wat ik nog allemaal tegenkom.